അന്തേവാസികള്‍

Sunday, May 31, 2009

നീലാംബരീ മാപ്പ്‌...

എഴുത്തിലൂടെ സ്വന്തം ലോകത്തെ സൃഷ്‌ടിക്കയും കൃഷ്‌ണബിംബത്തെ അള്ളാഹുവിലേയ്‌ക്കു പകര്‍ത്തുകയും ചെയ്‌ത കമല സുരയ്യ എന്ന മാധവിക്കുട്ടി ജീവിതത്തിന്റെ താള്‍ അടച്ചുവച്ചത്‌ രാത്രി രണ്‌ ട്‌ മണി നേരത്താണ്‌. പത്രഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ തീര്‍ത്തും ന്യൂസ്‌ സെന്‍സില്ലാത്ത ഒരു മരണം. ലേറ്റ്‌ സിറ്റി എഡിഷനുകള്‍ ഒഴികെയുള്ള പത്രങ്ങളെല്ലാം കെട്ടായിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം.

എന്താണ്‌ കമലയെന്നും എന്തായിരുന്നു കമലയെന്നും ഉപന്യസിക്കാതെ തന്നെ നമുക്കറിയാം അവരീ ലോകത്ത്‌ എന്തായിരുന്നുവെന്ന്‌. അടുത്തിടെ ഒരഭിമുഖത്തില്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ-ഗതകാലം ഞാന്‍ വിറ്റഴിച്ചു. എല്ലാവരെയും വിരുന്നിനു വിളിച്ചിട്ടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, എന്റെ പഴയകാലത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ ഭക്ഷിക്കുക. എല്ലാം നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്‌ടി തയാറാക്കിയതാണ്‌. കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്റെ കുറെ ഭാഗങ്ങള്‍ കുടിക്കുക. എന്റെ ഭൂതകാലമെന്ന വീഞ്ഞ്‌ അവര്‍ കുടിച്ചു. എന്റെ ഭൂതകാലമെന്ന മാംസം അവര്‍ ഭക്ഷിച്ചു. ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു. ക്ഷീണിതയായി- വീണുപോയപ്പോള്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ അത്‌ ബ്രേക്കിംഗ്‌, ഷോക്കിംഗ്‌ ന്യൂസാക്കി ആഘോഷിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ ഈ നേരത്തും ചാനലുകളില്‍ അത്‌ ഫ്‌ളാഷ്‌ ന്യൂസായി ഓടിക്കൊണ്‌ ടിരിക്കയാണ്‌. പരിഭവമൊന്നുമില്ല, മലയാളി ആഘോഷിക്കേണ്‌ ട മരണമാണ്‌ അവരുടേത്‌. കാരണം ഇത്രത്തോളം മലയാളി ആഘോഷിച്ച ഒരു പെണ്ണെഴുത്തുകാരിയുടെ ജീവിതം വെറെയില്ലെന്നതു തന്നെ.

പക്ഷേ, വാര്‍ത്താചാനലുകള്‍ കണ്‌ ട്‌ മനസുമടുത്ത്‌ ഏഷ്യാനെറ്റല്‍ -ബല്‍റാം താരാദാസ്‌ എന്ന സിനിമയിലേക്ക്‌ കണ്ണ്‌ പതിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ ഇത്‌ കേട്ടത്‌. താരാദാസിന്റെ കാമുകിയായ കത്രീന കൈഫിനോട്‌ മലയാളത്തിന്റെ മഹാനടന്‍ മമ്മൂട്ടിയുടെ അവിസ്‌മരണീയ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കുത്തിക്കയറുന്ന ഡയലോഗ്‌

- ഒരു പര്‍ദ്ദയിട്ട്‌ ഒളിച്ചുകടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ നിന്നെ കമല സുരയ്യയാണെന്ന്‌ കരുതുമെന്ന്‌ വിചാരിച്ചോ ?-

ക്ഷമിക്കുക അമ്മേ.. ഇതോ നിന്റെ അടയാളം?


വാല്‍: -മാധവിക്കുട്ടി മുന്നോട്ട്‌ വച്ച സാഹിത്യം ഒരു കാലത്തും മനുഷ്യ സമൂഹത്തിന്‌ മറക്കാനാവില്ല, ഒരുപാടു പേര്‍ക്ക്‌ പറയാന്‍ പറ്റാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ എഴുത്തുകാരിയാണ്‌ അവര്‍- ഇത്‌ മമ്മൂട്ടി ചാനലുകളോട്‌ മാധവിക്കുട്ടിയെ അനുസ്‌മരിച്ചതാണ്‌. (അന്ന്‌ സംവിധായകന്‍ പറഞ്ഞപ്പോ പറഞ്ഞൂടായിരുന്നോ സാറേ ഒരു പര്‍ദ്ദയല്ല സുരയ്യയുടെ അടയാളമെന്ന്‌... )

Friday, May 29, 2009

തീരത്തണയുമ്പോള്‍..! RKM 4-2

കഥാക്യത്തിന്റെ പേര് : വിക്രമാദിത്യന്‍

(സാങ്കല്പികമായ പേര്, ചരിത്രത്തിലെ രാജക്കന്മാരുടേതാവും ഈ റൌണ്ടില്‍ ഓരോ കഥാക്യത്തിനും നല്‍കുക. ലിംഗഭേദങ്ങള്‍ പോലും വെളിപെടുത്തുകയില്ല)


തീരത്തണയുമ്പോള്‍..!
------------------------


നീണ്ട ചൂളം വിളിയോടെ വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇനി ഒരു സ്റ്റേഷന്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ രമേഷിനു ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലമാകും..ജനാലക്കടുത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു കാലുകള്‍ മുന്‍പോട്ടു നീട്ടി വച്ച് രമേശ്‌ അല്പം ചാരിയിരുന്നു...മുന്‍പിലിരുന്ന മാന്യന്‍ രമേഷിന് കാലുകള്‍ നീട്ടിയിരിക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി അലപം ഒതുങ്ങി ഇരുന്നുകൊടുത്തു...അയാളെ നോക്കി നന്ദി സൂചകമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് കൈകള്‍ മാറത്തു കെട്ടി ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് രമേശ്‌ വീണ്ടും ഓര്‍മകളില്‍ മുഴുകി...

ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നതല്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്ക്...അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരച്ചു വരില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നതല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെ തനിക്കു തിരിച്ചു പോരാന്‍ തോന്നി...നന്ദനയുടെ ആ എഴുത്താണോ അതിനു കാരണം? അതോ അമ്മയുടെ പരിദേവനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോ? കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ നന്ദനയ്ക്ക് കഴിയുമായിരിക്കും പക്ഷെ തനിക്കതിനാകുമോ? ആകുമായിരുന്നെന്കില്‍ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്കിന്..
വണ്ടി "തൃശ്ശിവപേരൂര്‍" എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ കടന്നു മുന്‍പോട്ടു പോയി... രമേശ്‌ തന്റെ ബാഗുകളും പെട്ടിയും എടുത്ത്‌ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു...പിന്നെ പ്ലാറ്റ്‌ ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കി....


രമേഷ് റെയില്വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു, കാലം തന്‍റെ നാടിനു അത്ര വലിയ മാറ്റം ഒന്നും സമ്മാനിച്ചിട്ടില്ല. രമേഷ് ഒരു ടാക്സിക്കായി ചുറ്റും പരതി. ഒരു ടാക്സി തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് ബാഗ് ഡിക്കിയില്‍ വച്ച് അയാള്‍ കയറി. കാര്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രമേഷിന്‍റെ ചിന്തകള്‍ കാടു കയറുകയായിരുന്നു. പഴയ സംഭവങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി അയാള്‍ ഓര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ടാക്സി ഡ്രൈവര്‍ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം മൂളിക്കേള്‍ക്കുക മാത്രമാമ്മു ചെയ്തത്. അയാള്‍ ഒരു നിമിഷം തന്‍റെ ഭൂതകാലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

തന്‍റെ ബാല്യം, കൗമാരം, യൗവ്വനം - എല്ലാം അയാളുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നു വന്നു. തന്‍റെ കോളജ് വിദ്യാഭ്യാസ സമയത്താണു നന്ദനയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഒരു ഗ്രാമീണ സുന്ദരി. പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ഒരേ കോളജിലാണു പടിച്ചത്. തന്‍റെ വീടിനു നാലു വീടപ്പുറത്തുള്ള പലചരക്കുകട നടത്തുന്ന രാമേട്ടന്‍റെ മകള്‍. അവളോട് തോന്നിയ പ്രേമം, ആ ദിവ്യമായ പ്രണയം അവളോട് തുറന്നു പറഞ്ഞ ദിവസം ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു മതി മറുപടി എന്നു താന്‍ തന്നെയാണ് അവളോട് പറഞ്ഞത്. ആ രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ രണ്ടു യുഗങ്ങള്‍ പോലെയായിരുന്നു, തനിക്ക്. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ലോകം കീഴടക്കിയവന്‍റെ സന്തോഷമായിരുന്നു തനിക്ക്. കത്തുകളില്‍ കൂടെ ഹൃദയം കൈമാറിത്തുടങ്ങി പിന്നീട്. പുഴക്കടവിലും വെള്ളരിക്കത്തോട്ടത്തിലും അമ്പലത്തിലും കോളജ് കാന്‍റീനിലുമെല്ലാം കണ്ടു മുട്ടുമ്പോള്‍ പ്രണയം പങ്കു വെയ്ക്കാന്‍ വെമ്പുകയായിരുന്നു. നന്ദനയ്ക്ക് രമേശേട്ടനെന്നാല്‍ ജീവനായിരുന്നു; അന്നും ഇന്നും. മധുരിക്കുന്നതും കയ്പ്പുള്ളതുമായ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍.

എട്ടുവര്‍ഷത്തെ ബോംബെ ജീവിതം, അതു തന്നെ പലതും പടിപ്പിച്ചു. പൊറുക്കാനും മറക്കാനുമെല്ലാം. എല്ലാം മറന്ന് ജീവിക്കുമ്പോഴും മനസിന്‍റെ ഏതോ ഒരു കോണില്‍ ഒരു നീറ്റലായ് നന്ദന നിലകൊണ്ടു. ആ ബോംബെ ജീവിതത്തിനിടയ്ക്കാണു മായയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതും വിവാഹം കഴിക്കുന്നതും. മായ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തില്‍ ക്ലര്‍ക്കാണ്. പിന്നെ തങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോര്‍ഡിലെ തിരക്കുള്ള ജോലിയും കുടുംബവുമായി ദിനങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു. നന്ദനയെക്കുറിച്ചോ അവളുമായുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചോ മായക്ക് ഒന്നുമറിയില്ല. താന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ല എന്ന് മായയോട് കളവ് പറഞ്ഞാണ് രണ്ടാഴചക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ലീവിനു വന്നത്. കുട്ടികളെ സ്ക്കൂളിലയക്കാതിരിക്കാനാവില്ല എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് കൂടെ വരാനൊരുങ്ങിയ മായയെ നിരുല്‍സാഹപ്പെടുത്താനെളുപ്പമായിരുന്നു.

രമേഷിന്‍റെ ചിന്തകള്‍ വീണ്ടും ഭൂതകാലത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. തന്‍റെയും നന്ദനയുടെയും പ്രണയം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന സമയത്താണു തന്‍റെ ബാല്യത്തിലെ കളിക്കൂട്ടുകാരനായ ദേവന്‍ തങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്കു കടന്നു വന്നത്. നന്ദനയുടെ മുറച്ചെറുക്കനായിരുന്നു അയാള്‍. നന്ദനയുടെ അമ്മാവന്‍റെ മകന്‍. പണ്ടെങ്ങോ നന്ദനയുടെ അഛന്‍ രാമേട്ടന്‍ വാക്കുകൊടുത്തതാണ്, ദേവന്‍റെ കുടുംബത്തിന്, നന്ദനയും ദേവനും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം നടത്താമെന്ന്. ശീട്ടുകളിയും മദ്യപാനവും നാടുനീളെ പരസ്ത്രീ ബന്ധവുമായി ആഭാസനായി ജീവിച്ചിരുന്ന ദേവനെ നന്ദനക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. നന്ദനയുമായുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയോ നാട്ടിലാകെ പാട്ടായി. അതറിഞ്ഞെത്തിയ താനും ദേവനുമായി എന്നും വഴക്കും സംഘര്‍ഷവുമായിരുന്നു.

ആ കറുത്ത സന്ധ്യ പെട്ടെന്നാണു രമേഷിന്‍റെ മന്‍സില്‍ ഓടിയെത്തിയത്. പതിവുപോലെ രമേഷ് പുഴയില്‍ കുളിക്കുകയായിരുന്നു. ആ വഴിക്കാണ് അന്ന് ദേവന്‍ മദ്യപിച്ചെത്തിയത്, ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞ് തമ്മില്‍ വഴക്കായി. വഴക്ക് അടിപിടിയില്‍ കലാശിച്ചു. ദേവന്‍ അരയില്‍ നിന്നും കത്തി വലിച്ചൂരിയെടുത്ത് രമേഷിനെ ആഞ്ഞുകുത്തി. ഭാഗ്യത്തിനു രമേഷിനു ഒഴിഞ്ഞുമാറാന്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ആ സംഘട്ടനത്തിനിടയില്‍ അബദ്ധത്തില്‍ എങ്ങനെയോ ദേവന്‍റെ വയറ്റില്‍ കത്തി തുളച്ചു കയറി. ദേവന്‍ നിലത്ത് വീണ് വേദനയാല്‍ പുളയുകയാണ്. ആകെ രക്തപ്രളയം. രമേഷിന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടുകയറി. ആലോചിച്ച് നില്‍കാന്‍ സമയമില്ല. രമേഷ് വീട്ടിലേക്കോടി. അപ്പോഴേക്കും നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു. ഒരു ബാഗില്‍ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം കുത്തി നിറച്ച് ഒരു പഴയ സഹപാടിയുടെ അഡ്രസുമെടുത്ത് നേരെ ബോംബെയ്ക്ക് വണ്ടി കയറി. കുറെക്കാലം അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് കഷ്ടപ്പെട്ട ശേഷമാണ് ഇന്നത്തെ നിലയിലെത്തിയത്. അന്ന് ദേവന്‍ പോലീസിനോട് പരാതിപ്പെടാന്‍ തുനിയാത്തതിനാല്‍ കേസുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അവന്‍റെ മന്‍സില്‍ പഴയ പക ഇല്ലാതിരിക്കുമോ? പേടിക്കാനില്ല. അവന്‍ മറ്റൊരു കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ജയിലില്‍ ആണ്. രമേഷ് ആശ്വസിച്ചു.

മൂന്നു മണിക്കൂറിന്‍റെ യാത്രക്കൊടുവില്‍ ടാക്സി വീട്ടുപടിക്കല്‍ വന്നുനിന്നു. എട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം താന്‍ വീണ്ടും തന്‍റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്. താന്‍ പിച്ചവെച്ചു വളര്‍ന്ന വീട്. രമേഷിന്‍റെ ഓര്‍മകളില്‍ ഗൃഹാതുരത്വം നിറഞ്ഞു. അമ്മ പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ മകനെ സ്വീകരിക്കാനോടിയെത്തി. രമേഷ് തന്‍റെ ബോംബയിലെ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി അമ്മയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. ഭാര്യയുടെയും കുട്ടികളുടെയും ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മയ്ക്ക് സന്തോഷമായി.

രമേഷ് മടങ്ങിയെത്തിയ വാര്‍ത്ത നാട്ടിലാകെ പരന്നു. നാട്ടുകാര്‍ പലരും അയാളെ അന്വേഷിച്ചു വന്നു. അതിലൊരാള്‍ ദേവനായിരുന്നു! അന്നേ ദിവസം തന്നെയാണ് ദേവന്‍ ജയിലില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. രമേഷ് ഒന്ന് അന്ധാളിച്ചു. തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഇവന്‍, ഇപ്പോള്‍...

ദേവന്‍ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോളാണ് രമേഷിന് ഭയം അല്പം കുറഞ്ഞത്.

'രമേഷ്, നീണ്ട ജയില്‍ വാസം എന്നില്‍ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി. എനിക്ക് ജീവിതം ഒരുപാട് നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എനിക്ക് ഒരു മനുഷ്യനായ് ജീവിക്കണം. ഞാന്‍ വരുന്ന ദിവസം നീയും എത്തിയല്ലോ...സന്തോഷമുണ്ട്...എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു പിണക്കവുമില്ല...' ദേവന്‍ നടന്നകന്നു.

രമേഷിനു തന്‍റെ കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാലും ദേവനെ ഉടനെ വിശ്വസിച്ചു കൂടാ. അവന്‍റെ പഴയകാലം അങ്ങനെയായിരുന്നല്ലോ.

എന്നാല്‍ രമേഷിന്‍റെ ഭയം അസ്ഥാനത്തായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് ജയിലില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ചിരുന്ന ചെറിയ തുക കൊണ്ട് ദേവന്‍ ഒരു ചെറിയ കട വാങ്ങിയതായി അയാള്‍ കേട്ടു. ദേവന്‍ ദുശ്ശീലങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് നാടിനു തന്നെ അത്ഭുതമായി. ദേവന്‍ പറഞ്ഞത് ഉള്ളീല്‍ തട്ടിയാണെന്ന് രമേഷിനു മനസിലായി.

അന്നു തന്നെ രമേഷിനെ കാണാന്‍ നന്ദനയും എത്തി. രമേശ് ഏറെ നേരം അവളോട് സംസാരിച്ചു. അയാള്‍ എല്ലാ സത്യവും അവളോട് വെളിപ്പെടുത്തി. തന്‍റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതും മറ്റും അയാള്‍ അവളോട് പറഞ്ഞു. അവള്‍ ഒരു പ്രതിമ പോലെ എല്ലാം കേട്ടു നിന്നു. മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ രമേഷ് അവളെ നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ചു. അവള്‍ മറുപടി പറയാതെ മടങ്ങി.

രമേഷ് വീണ്ടും നന്ദയുടെ വീട്ടിലെത്തി. 'നോക്കൂ, നന്ദന, ദേവന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാണ്.' ദേവനെ വിവാഹം കഴിക്കുവാന്‍ രമേഷ് വീണ്ടും നന്ദനയെ നിര്‍ബന്ധിച്ചുവെങ്കിലും അവള്‍ പ്രതികരിച്ചില്ല.

രാമേട്ടനും നാട്ടുകാരെല്ലാവരും ദേവനെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനായി നന്ദനയെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു തുടങ്ങി. ദേവനാകട്ടെ അതേപ്പറ്റി ഒരക്ഷരം ഉരിയാടിയില്ല. രമേഷ് ദിവസങ്ങളോളം ഇരുവരോടും സംസാരിച്ചു. ഒടുവില്‍ നന്ദന ആ വിവാഹത്തിനു സമ്മതിച്ചു. രമേഷിനു ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കി വെച്ചതുപോലെ തോന്നി.

രണ്ടാഴ്ച വേഗം പോയ് മറഞ്ഞു. തിരികെ ട്രെയിനില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസ് ശാന്തമായിരുന്നു.

Thursday, May 28, 2009

ചാണക്യന്‍ വയസനായി




ഹി ഹി ഹി ഹി ഹി
എന്നൊരു ചിരിയില്‍ ബൂലോകം കയ്യിലെടുത്ത എന്‍റെ പ്രിയ സ്നേഹിതന് ,
ചാണക്യ മന്ത്ര തന്ത്രങ്ങളുടെ കുരുക്കുകള്‍ അഴിച്ചു ബൂലോകത്തിന് സമ്മാനിച്ച എന്‍റെ സ്നേഹിതന് ,
ബൂലോകരുടെ നോട്ടപുള്ളിയും പിടികിട്ടാ പുള്ളിയുമായ എന്‍റെ സ്നേഹിതന് ,
തോന്ന്യാശ്രമത്തിന്റെ നെടും തൂണുകളില്‍ ഒരാളായ
എന്‍റെ സ്നേഹിതന് ,
ബൂലോക സഭയിലെ പ്രധാനമന്ത്രിയായ എന്‍റെ പ്രിയ സ്നേഹിതന് ,

ഒന്നാം പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ വേളയില്‍ സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ
ഒരല്പം മധുരം .
ഇനിയും അനേകം വര്‍ഷങ്ങള്‍ ബൂലോകത്തില്‍ സുഗന്ധവും ,

ചിരിയുടെ മാലപ്പടക്കങ്ങളും പൊട്ടിക്കുവാന്‍ ഇടയാകട്ടെ എന്ന് ആശംസിച്ചു കൊണ്ട്

തോന്ന്യാശ്രമത്തിലെ സ്വാമിയും കൂട്ടുകാരും .



Posted by Picasa

Wednesday, May 27, 2009

കഥയറിയാതെ RKM 3-2

കഥാക്യത്തിന്റെ പേര് : ഷാജഹാന്‍‍

(സാങ്കല്പികമായ പേര്, ചരിത്രത്തിലെ രാജക്കന്മാരുടേതാവും ഈ റൌണ്ടില്‍ ഓരോ കഥാക്യത്തിനും നല്‍കുക. ലിംഗഭേദങ്ങള്‍ പോലും വെളിപെടുത്തുകയില്ല)

കഥയറിയാതെ
------------------------

നീണ്ട ചൂളം വിളിയോടെ വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇനി ഒരു സ്റ്റേഷന്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ രമേഷിനു ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലമാകും..ജനാലക്കടുത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു കാലുകള്‍ മുന്‍പോട്ടു നീട്ടി വച്ച് രമേശ്‌ അല്പം ചാരിയിരുന്നു...മുന്‍പിലിരുന്ന മാന്യന്‍ രമേഷിന് കാലുകള്‍ നീട്ടിയിരിക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി അലപം ഒതുങ്ങി ഇരുന്നുകൊടുത്തു...അയാളെ നോക്കി നന്ദി സൂചകമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് കൈകള്‍ മാറത്തു കെട്ടി ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് രമേശ്‌ വീണ്ടും ഓര്‍മകളില്‍ മുഴുകി...

ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നതല്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്ക്...അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരച്ചു വരില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നതല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെ തനിക്കു തിരിച്ചു പോരാന്‍ തോന്നി...നന്ദനയുടെ ആ എഴുത്താണോ അതിനു കാരണം? അതോ അമ്മയുടെ പരിദേവനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോ? കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ നന്ദനയ്ക്ക് കഴിയുമായിരിക്കും പക്ഷെ തനിക്കതിനാകുമോ? ആകുമായിരുന്നെന്കില്‍ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്കിന്..
വണ്ടി "തൃശ്ശിവപേരൂര്‍" എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ കടന്നു മുന്‍പോട്ടു പോയി... രമേശ്‌ തന്റെ ബാഗുകളും പെട്ടിയും എടുത്ത്‌ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു...പിന്നെ പ്ലാറ്റ്‌ ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കി....


ആരെങ്കിലും തന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകുവാന്‍ വരും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നാലും വെറുതെ കണ്ടു മറന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. ഇല്ല, ആരുമില്ല. ഈ സ്റ്റേഷന്‍ പോലും എന്നെ കണ്ട ഭാവം നടിക്കുന്നില്ല. ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതില്‍ക്കല്‍ ചെന്ന് നിന്നു. ഇവിടം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. പുതുക്കി പണിത കവാടം. ആധുനികമായ പുതിയ സജ്ജീകരണങ്ങള്‍. ആ പഴയ ആള്‍കൂട്ടം മാത്രം ഉണ്ട്. മനസ് കുറെ വര്‍ഷം പിന്നോട്ട് പാഞ്ഞു പോയി. ************************************************************************************************************** "എന്തിഷ്ടാ...നീ എന്തൂട്ടാ ഇവിടെ?"
ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന സണ്ണി.
"ഏയ്‌! ഒന്നൂല്ല...വെറുതെ വന്നതാ."
"അതെന്തൂട്ടാ വെറുതെ ആരെങ്കിലും റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ കാണാന്‍ വരുവോ?"
നിന്ന് പരുങ്ങിയ നേരം ദൈവ വിളി പോലെ വൈകുന്നേരത്തെ ഏറണാകുളം പാസഞ്ചര്‍ വന്നു നിന്ന് . സീറ്റ്‌ പിടിക്കാന്‍ ഓടിയ സണ്ണി കൂടുതല്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അതില്‍ കയറി പോയി. രക്ഷപെട്ടു. എന്നാലും നന്ദന വരാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇത് വരെ കണ്ടില്ലല്ലോ. പൂങ്കുന്നത്ത് താമസിക്കുന്ന താന്‍ എത്ര നേരം എന്ന് കരുതിയാ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നില്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ ഇനിയും ചോദ്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങും. അതിനു പറയാന്‍ നുണകള്‍ കരുതണം. ഇവളൊന്നു വന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു. "ഹലോ സാറേ...ഇവിടെ!" വിളി കേട്ടാണ്‌ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. നന്ദന വന്നു.

സ്കൂളിലും പ്രീ-ഡിഗ്രിക്ക് കോളേജിലും കൂടെ പഠിച്ചവള്‍. ഇപ്പോള്‍ ഇതാ ഡിഗ്രിക്കും സഹപാഠി. ഒരേ വഴിയില്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി യാത്ര ചെയ്യുന്നവരാണ് രണ്ടു പേരും. പരസ്പരം നന്നായി അറിയാം. എപ്പോഴോ തുടങ്ങിയതാ ഈ സാറ് വിളി. പിന്നെ അത് ശീലമായി.പൊതുസ്ഥലത്ത് വച്ച് എടാ പോടാ എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനെ അപേക്ഷിച്ച് നല്ലത് ഇത് തന്നെ. അവള്‍ക്കു അവളുടെ ചിന്തകള്‍ തുറന്നു വിടാനും വഴക്കടിക്കാനും കരയുവാനും ചിരിക്കുവാനും ഉള്ള നല്ല കൂട്ടുകാരന്‍ ആയിരുന്നു താന്‍. മെലിഞ്ഞു പൊക്കം കുറഞ്ഞു എപ്പോഴും തുള്ളി ചാടി നടക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി. അവള്‍ എന്നും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. താന്‍ എന്നും ഉള്‍വലിഞ്ഞു അധികം സംസാരിക്കാതെ എല്ലാവരെയും ഒഴിവാക്കി നടക്കുന്നവനും. ഈ സൌഹൃദം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും അത്ഭുതം ആയിരുന്നു.
"രമേശ്‌, ഇതാ നീ പറഞ്ഞ ആളെ ഞാന്‍ പൊക്കി കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. പറയാന്‍ ഉള്ളത് മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞോ ഞാന്‍ ഒരു ഐസ് ക്രീം വാങ്ങി കഴിച്ചിട്ട് വരാം" എന്നിട്ട് ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവള്‍ ഒരൊറ്റ പോക്ക്. പോകുന്ന വഴി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു. "ആകെ 10 മിനിറ്റ്..അതിന്റെ ഉള്ളില്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞു എനിക്ക് ഇവളെ തിരിച്ചു കൊണ്ട് പോയി വിടാന്‍ ഉള്ളതാ!" ഞാന്‍ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോര്‍മിലെ ഒരു സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചിലേക്ക് ഞാന്‍ അവളെ വിളിച്ചിരുത്തി.
"നന്ദന വല്ലതും പറഞ്ഞോ?" അവളോട്‌ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
"ഉം"
"എന്താ തനിക്കു തോന്നിയത്?"
"അറിയില്ല..എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല"
"അതെന്താ അങ്ങനെ രഹനാ...എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടം ആണെന്ന് തന്നെയല്ലേ നന്ദന പറഞ്ഞത്?" "എനിക്ക് പേടിയാ"
"ഉം"
"അപ്പോഴേ..നിങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും കൂടി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നാല്‍ ഇത് കുളം ആവും"
നന്ദന! അവള്‍ കയ്യില്‍ ഒരു കപ്പ്‌ ഐസ് ക്രീമുമായി എവിടെ നിന്നോ ചാടി വീണു. "രഹനാ..നിനക്കിവനെ ഇഷ്ടമാണോ?" അവള്‍ രഹനയോട് ചോദിച്ചു.
"ഉം...പക്ഷെ വാപ്പ.."
"വാപ്പയുടെ കാര്യം വിട്..ഞാന്‍ നിന്റെ കാര്യമാ ചോദിച്ചത്!"
"ഉം"
"രമേഷിനെ ഇവള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. ഇനി നിങ്ങള്ക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും ധൈര്യം ഉണ്ടെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ രക്ഷപെട്ടു. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എനിക്ക് പണിയാവും" അവള്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
പിന്നെ എന്തെല്ലാമാണ് നിനച്ചിരിക്കാതെ സംഭവിച്ചത്. രഹനയുടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ച സമയത്ത് അവളെയും കൊണ്ട് നാട് വിടാന്‍ ശ്രമിച്ചത് വിജയിച്ചില്ല. ഇതേ സ്റ്റേഷന്‍ പരിസരത്ത് വച്ച് ആളുകള്‍ പിടിച്ചു. അടിച്ചു . മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ വച്ച് ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടത് അമ്മയെ. കൂടെ നന്ദന ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ഉള്ള ചിരി അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ മനസിലായി. ഇനി ഒന്നും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല എന്ന്. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നു നേരെ തിരിച്ചു. പഠിത്തം കഴിയുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ തനിക്കു നാട് വിടേണ്ടി വന്നു. ഇതേ സ്റ്റേഷന്‍ അന്നും. അമ്മയും നന്ദനയും ചേര്‍ന്ന് യാത്ര അയച്ചു. ഹൈദരാബാദിലേക്ക്!. താമസിക്കാന്‍ നന്ദനയുടെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെയും ഭര്‍ത്താവിന്റെയും വീട്. ജോലി അന്വേഷിച്ചു കുറെ നടന്നു. പട്ടിണി കിടക്കാതിരിക്കാന്‍ ഓരോ ആഴ്ചയും അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും പൈസ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞു ജോലി കിട്ടിയപ്പോള്‍ സ്വന്തം കാലില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ എപ്പോഴോ നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഇനി പൈസ അയക്കേണ്ട എന്ന്. പടവുകള്‍ താണ്ടി മുകളിലേക്ക് താന്‍ കയറിയപ്പോള്‍ എല്ലാവരെയും മറന്നു. പിന്നെ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് അമ്മക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കുന്ന പൈസയും അമ്മ വല്ലപ്പോഴും ഒക്കെ എഴുതുന്ന എഴുത്തുകളും മാത്രം. അമ്മയുടെ എഴുത്തുകളില്‍ എന്നും ഒരേ കാര്യം തന്നെ. നീ എന്നാ വരുന്നത്. അമ്മക്ക് വയസാവുന്നു. നിനക്കൊരു കല്യാണം കഴിക്കേണ്ടെ? മറുപടികള്‍ മനപൂര്‍വ്വം ഒഴിവാക്കിയതാണ്. അപ്പോഴാണ്‌ നിനച്ചിരിക്കാതെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം നന്ദനയുടെ കത്ത് വരുന്നത്. താന്‍ അവളെ മറന്നിരുന്നു. മനപ്പൂര്‍വം ആണ്. നാട്ടിലെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തന്നെ എന്നും അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് പതിയെ താന്‍ തന്നെ ഓരോന്നായി ബന്ധങ്ങള്‍ അറുത്തെറിഞ്ഞു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയപ്പോള്‍ കണ്ണികള്‍ അറ്റ് ചങ്ങലകള്‍ ഇല്ലാതായികൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ എഴുത്തുകള്‍ ഒന്നും വര്‍ഷങ്ങളായി കണ്ടിരുന്നില്ല. അമ്മയുടെ കത്തുകളില്‍ ആദ്യമൊക്കെ അവളെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും വിശേഷങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അതും ഇല്ലാതായി. കാലം കടന്നു പോയതിന്റെ കൂടെ അവളെ പറ്റിയുള്ള ഓര്‍മകളും മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു. കല്യാണം കഴിച്ചു കുടുംബമായി എവിടെയോ അവള്‍ സുഖമായി ഉണ്ടെന്നു മാത്രം കരുതി.

*********************************************

മുന്നിലെ ഓട്ടോ സ്റ്റാണ്ടില്‍ നിന്നു വണ്ടി പിടിച്ചു. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. പുതിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍, ആധുനിക ഹോട്ടലുകള്‍ അങ്ങനെ പലതും. അമ്മയെ എങ്ങനെ അഭിമുഖികരിക്കും എന്നതാണ് തന്റെ മുന്നിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. പിന്നെ നന്ദന. അവള്‍ അവിടെ ഉണ്ടാവുമോ? വീടിന്റെ മുന്നില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മനസിന്റെ ഉള്ളില്‍ പഴയ ആ ഗന്ധം തട്ടി. മുറ്റത്തെ ചെമ്പകമരത്തില്‍ ഇപ്പോഴും നിറയെ പൂക്കള്‍ ഉണ്ട്. എത്രയൊക്കെ മാറിയാലും എന്റെ വീട് മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല! എന്റെ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം മാറിയിട്ടില്ല!

ഗേറ്റ് തുറന്നു മുറ്റത്തേക്ക്‌ കടന്നപ്പോള്‍ വീടിന്റെ വാതില്കല്‍ അമ്മയുടെ തല കണ്ടു. അമ്മ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നില്കുന്നു. പഴയ പോലെ തന്നെ. ആകെ ആശ്വാസമായി. മനസാകെ ഒന്ന് തണുത്തു. വയസായ അമ്മയെ തനിച്ചാക്കി കടന്നു കളഞ്ഞ ഏക മകന്‍ അല്ലെ താന്‍? അമ്മയെ ആരോഗ്യത്തോടെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ആശ്വാസം ആയി. കുറ്റബോധം കുറെ ശമിച്ചു. എങ്കിലും മുന്നോട്ടു നടക്കും തോറും മനസ്സില്‍ എവിടെയോ ഒരു ഭാരം ഏറി വരുന്നത് പോലെ തോന്നി. പടികള്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ഒന്ന് വെച്ച് വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയോ? അതോ വെറുതെ തോന്നിയതോ? അമ്മ തന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു നെറ്റിയില്‍ ഒരു മുത്തം തന്നു. ചെറുപ്പത്തില്‍ അച്ഛന്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍ തൊട്ടു തന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വളര്‍ത്തിയതിന്റെ സ്നേഹവും അഹങ്കാരവും കലര്‍ന്ന ചുംബനം. അതിന്റെ ചൂടിനു ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.

"അമ്മെ.."
വാക്കുകള്‍ക്കായി പരതുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നത് അറിഞ്ഞില്ല.
"നീയൊന്നും പറയേണ്ട..അല്ലെങ്കിലും അന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിനക്കൊരു ഗുണവും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ? നീ കുളിച്ചു വാ. ഞാന്‍ ചായ എടുക്കാം. അപ്പോഴേക്കും നന്ദന വരും."
മറന്നിരുന്ന കാര്യം അമ്മ ഓര്‍മിച്ചപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഒന്ന് ഞെട്ടി. അമ്മയോട് ഒന്നും ചോദിക്കാനുള്ള കരുത്ത്‌ ഇല്ല.
കുളിക്കാന്‍ കയറിയപ്പോഴും മനസ്സില്‍ ആ ചോദ്യം തന്നെ അലതല്ലി കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ കൂട്ടുകാരി നന്ദന. അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ എങ്ങനെ, എവിടെ. അവള്‍ക്കു എന്ത് പറ്റി? അതിനെക്കാളും ഏറെ അലട്ടിയത് അമ്മയുടെ കത്തിലെ വാക്കുകള്‍ ആണ്. "മോനെ, നീ വരാതിരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് അമ്മക്ക് വിഷമം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് അമ്മ സഹിക്കുകയാണ്. പക്ഷെ അമ്മയെക്കാളേറെ നിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ ഉണ്ട് ഇവിടെ. ഒരിക്കലെങ്കിലും നീ വന്നു അവളെ ഒന്ന് കാണണം. ഒത്തിരി വൈകി എന്ന് നിനക്ക് തോന്നാതിരിക്കാന്‍ ആണ്." പോകരുത് എന്ന് മനസ് പലവട്ടം വിലക്കിയപ്പോഴും ഏതോ ഒരു ആകാംക്ഷ ആണ് തന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നത്. കുളി കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. തിടുക്കത്തില്‍ പുറത്തിറങ്ങി സ്വീകരണ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
"മോള് വാ..അവന്‍ കുളിച്ചു ഇപ്പോള്‍ ഇറങ്ങും."
അമ്മ നന്ദനയെ സ്വീകരിക്കുന്ന ശബ്ദം പുറത്തു നിന്നു കേട്ടു. തിടുക്കത്തില്‍ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു രാവിലത്തെ പത്രം എടുത്തു വിടര്‍ത്തി. ചിരി കേട്ടു മുഖം ഉയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് അതെ മുഖം അതെ ചിരി. ആകെ ഉള്ള ഒരു മാറ്റം ചെവിയുടെ താഴോട്ടു പതിയെ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുന്ന നരയും ഇടതു വശത്ത് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരിയും. മകള്‍ ആയിരിക്കും. "ഹലോ..സാറേ..ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?" അതെ ചിരി..അതെ ചോദ്യം.
തനിക്കു ചിരിക്കാനല്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റിയില്ല.
"ഇങ്ങനെ ഒരു കടുംകൈ ചെയ്യാതെ രമേശിനെ ഇവിടെ വരുത്താന്‍ പറ്റില്ല എന്ന് തോന്നി. അത് കൊണ്ടാ ഞാന്‍ ആ എഴുത്ത് അയച്ചത്." അത് കേട്ടപ്പോള്‍ ആശ്വാസമായി. അതെ അമ്മയുടെ എഴുത്തിനെകാളേറെ അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ആണ് എന്നെ ഇവിടെ തിരികെ എത്തിച്ചത്. "രമേശ്‌..കാലം ഒത്തിരി കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. പുതിയ മുറിവുകള്‍ പഴയതിനെ മായിച്ചു കളയുമ്പോള്‍ നീ അവിടെ ഇതൊന്നും അറിയാതെ ഇരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നല്‍ ആണ് എന്നെ കൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ ഇത് എഴുതിക്കുന്നത്. നീ വരണം. നീ കാരണം ഇവിടെ പല ജീവിതങ്ങളും അവതാളത്തില്‍ ആണ്. ഒന്ന് വന്നു കണ്ടിട്ട് പോയാല്‍ പല കടങ്ങളും തീരും. എനിക്കും നിനക്കും."
"നന്ദന എന്തിനാണ് എന്നോട് വരാന്‍ പറഞ്ഞത്?" "പറയാം" അവള്‍ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. മകളെ അടുത്ത് പിടിച്ചു ഇരുത്തി. "നീ പോയി കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ഒരു ദിവസം രഹന എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വന്നത്. നടന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു ആകെ വിഷമം ആയി. അവള്‍ പോയി അവളുടെ വീട്ടില്‍ വഴക്കുണ്ടാക്കി. അവളുടെ ജീവിതത്തില്‍ പിന്നെ സന്തോഷം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായി. അതിന്റെ അടുത്ത മാസം അവള്‍ വീണ്ടും എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു. നീ എവിടെ എന്നറിയുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു ഒത്തിരി കരഞ്ഞു. അവള്‍ക്കു നിന്നോട് സംസാരിക്കണം എന്നും നിന്നോട് നല്ല ഒരു ജീവിതം നയിക്കാന്‍ പറയണം എന്നും അവള്‍ പറഞ്ഞു. അവള്‍ കാരണം നിന്റെ ജീവിതം തകര്‍ന്നു എന്നാ തോന്നല്‍. അല്ല അവള്‍ അങ്ങനെ തന്നെ വിശ്വസിച്ചു. അത് മാറ്റുവാന്‍ വേണ്ടി നിന്നോട് പറയുവാന്‍ അവള്‍ ഓടി വന്നതാണ്. അവളുടെ വീട്ടില്‍ പോലും പറയാതെ. അവള്‍ അന്ന് സംസാരിച്ചിട്ടു ഇറങ്ങിയ പുറകെ കുറെ ആളുകള്‍ ഇവിടെ കയറി വന്നു എന്റെ വീട് അടിച്ചു തകര്‍ത്തു. അവളുടെ കള്ളത്തരങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഞാന്‍ കൂട്ട് നില്‍ക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ പിന്നീട് പലപ്പോഴായി ഉപദ്രവിച്ചു. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഇവിടെ നിന്നു നാട് വിട്ടു പോയി. എനിക്ക് വരുന്ന കല്യാണങ്ങള്‍ എല്ലാം അവര് മുടക്കി. " ബാക്കി പറഞ്ഞത് അമ്മയാണ്. "ഇവിടെ നിന്റെ ആ ചെറുപ്രായത്തില്‍ നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടായത് എനിക്കും ഈ കുട്ടിക്കും ആണ്. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും നിന്നെ ഇതെല്ലാം അറിയിച്ചു വിഷമിപ്പികേണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചു ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ആകെയുള്ള സങ്കടം ഈ കുട്ടിക്ക് ഒരു വിവാഹം നടന്നില്ല എന്നത് ആണ്. വര്‍ഷം 15 ആവുന്നു. ജീവിതം തനിയെ ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ തിരുമാനിച്ചു ഇവള്‍. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി. പലവട്ടം. വേണ്ട എന്ന തീരുമാനം മാറ്റാന്‍ അവള്‍ തയ്യാറായില്ല. അറിയാതെ നന്ദനയുടെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടിയിലേക്ക്‌ കണ്ണുകള്‍ നീങ്ങി. "ഇത് രഹനയുടെ മകള്‍. ഫസീല." അമ്മ തുടര്‍ന്നു. "കുറെ വര്‍ഷം സഹിച്ചു ജീവിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ദിവസം ആ കുട്ടി ഫസീലയെ കൊണ്ട് വന്നു നന്ദനയെ ഏല്പിച്ചു. അവളെ ഭര്‍ത്താവ് ഒഴിവാക്കിയെന്നും, അവള്‍ക്കു പോകുവാന്‍ ഇടമില്ല എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്. ഇവളുടെ പഠനവും കാര്യങ്ങളും നോക്കി ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ഇവളെ ഇവിടെ വളര്‍ത്തി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഇവള്‍ക്ക് പ്രായമായപ്പോള്‍ ഇവളെ വേണം എന്ന് പറഞ്ഞു രഹനയുടെ ഒരു ബന്ധു ഇവിടെ കയറി ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ നന്ദനയോട് മകളെ കൂട്ടി സുരക്ഷിതമായ ഒരിടത്തേക്ക് പോകുവാന്‍ പറഞ്ഞു. ഇനി ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഈ കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. അത് കൊണ്ടാണ് നിന്നോട് വരാന്‍ പറഞ്ഞത്. കൊച്ചു കുട്ടിയല്ലേ. ഒരച്ചന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ വളരേണ്ട പ്രായത്തില്‍ ഇങ്ങനെ. എല്ലാത്തിനും നമ്മള്‍ കൂടി കാരണം ആണല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ നിന്നോട് പറയണം എന്ന് തോന്നി.ഈ കുട്ടിയാണ് നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് എന്റെ കത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. എനിക്ക് വയസാവുന്നു. പിന്നെ നന്ദന. ഒരു പെണ്ണിന് തനിച്ചു ഈ നാട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമോ? നീയും കൂടി വന്നിട്ട് തീരുമാനിക്കാം എന്ന് കരുതി. "
"രഹന?" മനസ്സില്‍ നിന്ന് അറിയാതെ വന്നു. ആ പേര് പറഞ്ഞതാണോ അതോ വിളിച്ചതാണോ താന്‍. നിസ്സാരം എന്ന് കരുതിയതല്ല. പക്ഷെ അവള്‍ സുഖമായി ജീവിക്കുനുണ്ടാവും എന്ന് വെറുതെ കരുതി. ഒരാശ്വാസത്തിനായിട്ടു. എന്നിട്ടിപ്പോള്‍? ഇത് പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയോ അകല്‍ച്ചയുടെ വേദനയോ അല്ല. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പച്ചയായ ജീവിതം ആണ് മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. താന്‍ എന്ത് ചെയ്യണം? "അവള്‍ ഇവിടെ അടുത്ത് ഒരു മാനസികരോഗ ചികിത്സ കേന്ദ്രത്തില്‍. കഴിഞ്ഞ 4 വര്‍ഷമായി ആരെയും അറിയാതെ എല്ലാം മറന്ന് ശ്വാസം മാത്രം ബാക്കി വെച്ച് കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു." അമ്മ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ ആകെ തളര്‍ന്നു പോയത് പോലെ തോന്നി. "രമേശ്‌..നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ ജീവിതം തിരിച്ചു കിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഫസീലയിലൂടെ നമുക്ക് മുന്നോട്ടു ജീവിക്കാന്‍ ഉള്ള പ്രതീക്ഷകള്‍ ഉണ്ട്. ഞാന്‍ ഒത്തിരി ആലോചിച്ചിട്ടാണ് നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരുത്തിയതു. ഇവള്‍ക്ക് മൂന്നു അമ്മമാര്‍ ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഇവള്‍ക്ക് വേണ്ടത് ഒരു അച്ഛന്‍ ആണ്. അത് തന്നെയാണ് അവള്‍ക്കു വേണ്ടതും. കഥകള്‍ എല്ലാം ഞാന്‍ ഇവളോട്‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവള്‍ കാണുവാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു നിന്നെ. " നന്ദന അവളെ പിടിച്ചു അടുത്ത് നിര്‍ത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ടത് സ്നേഹമാണോ സമാധാനം ആണോ എന്നറിയാന്‍ രണ്ടു വട്ടം രമേശിന് തന്റെ കണ്ണുകള്‍ തുടക്കേണ്ടി വന്നു. നിഷ്കളങ്കമായ ആ കണ്ണുകളിലേക്കും ചിരിയിലേക്കും നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തനിക്കു നഷ്ടമായ എന്തോ തിരിച്ചു കിട്ടിയ ഒരു തോന്നല്‍ കൊണ്ട് രമേഷിന്റെ മനം നിറഞ്ഞു.





സ്നേഹം കൊതിച്ച മനസ്സുകള്‍ RKM 2-2

കഥാക്യത്തിന്റെ പേര് : ശിവജി

(സാങ്കല്പികമായ പേര്, ചരിത്രത്തിലെ രാജക്കന്മാരുടേതാവും ഈ റൌണ്ടില്‍ ഓരോ കഥാക്യത്തിനും നല്‍കുക. ലിംഗഭേദങ്ങള്‍ പോലും വെളിപെടുത്തുകയില്ല)



സ്നേഹം കൊതിച്ച മനസ്സുകള്‍
------------------------


നീണ്ട ചൂളം വിളിയോടെ വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇനി ഒരു സ്റ്റേഷന്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ രമേഷിനു ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലമാകും..ജനാലക്കടുത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു കാലുകള്‍ മുന്‍പോട്ടു നീട്ടി വച്ച് രമേശ്‌ അല്പം ചാരിയിരുന്നു...മുന്‍പിലിരുന്ന മാന്യന്‍ രമേഷിന് കാലുകള്‍ നീട്ടിയിരിക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി അലപം ഒതുങ്ങി ഇരുന്നുകൊടുത്തു...അയാളെ നോക്കി നന്ദി സൂചകമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് കൈകള്‍ മാറത്തു കെട്ടി ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് രമേശ്‌ വീണ്ടും ഓര്‍മകളില്‍ മുഴുകി...

ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നതല്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്ക്...അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരച്ചു വരില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നതല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെ തനിക്കു തിരിച്ചു പോരാന്‍ തോന്നി...നന്ദനയുടെ ആ എഴുത്താണോ അതിനു കാരണം? അതോ അമ്മയുടെ പരിദേവനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോ? കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ നന്ദനയ്ക്ക് കഴിയുമായിരിക്കും പക്ഷെ തനിക്കതിനാകുമോ? ആകുമായിരുന്നെന്കില്‍ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്കിന്..
വണ്ടി "തൃശ്ശിവപേരൂര്‍" എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ കടന്നു മുന്‍പോട്ടു പോയി... രമേശ്‌ തന്റെ ബാഗുകളും പെട്ടിയും എടുത്ത്‌ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു...പിന്നെ പ്ലാറ്റ്‌ ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കി....




റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനിലിറങ്ങിയ രമേഷ് വെറുതേ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരുമില്ല.

അങ്ങനെ തനിക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാന്‍ ആരുമുണ്ടാവില്ലെന്നറിയുമെങ്കിലും വെറുതേ ആശിച്ചു പോയതായിരുന്നു.

ഏറിയാല്‍ ഒരാഴ്ച അതിനുള്ളില്‍ ഇടപാടുകളെല്ലാം തീര്‍ത്ത് എന്നെന്നേക്കുമായി വിട വാങ്ങണം. ഇനിയൊരിക്കലും ഈ ഗ്രാമത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലും അവശേഷിക്കാത്ത രഹസ്ഥലികളില്‍ അലയണം. ഒടുക്കം... ഒടുക്കം എവിടെയെങ്കിലും ഒരു അനാഥനെപ്പോലെ...

നന്ദന എനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ട അനിയത്തി തന്നെയാണ് ഇപ്പൊഴും. അവള്‍ എന്തൊക്കെ കുത്തുവാക്കുകളും ഗുരുത്വദോഷവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കതെല്ലാം ക്ഷമിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. അമ്മയുടെ കത്തിനേക്കാള്‍ അവളുടെ ദുഃഖമാണെന്നെ വീണ്ടും ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്കു വലിച്ചടുപ്പിച്ചത്. അവളുടെ വിവാഹസമയത്ത് ഞാന്‍ കൊടുത്തിരുന്ന വാക്കാണത്.എന്‍റെ പേരിലുള്ള മൂന്നേക്കര്‍ അവള്‍ക്കു കൊടുത്തേക്കാമെന്ന്. ഇന്ന് അതിന്‍റെ പേരില്‍ അവളുടെ ഭര്‍ത്താവും കുടുംബവും നോവിക്കുന്നത് എനിക്കു സഹിക്കില്ല. അതവളുടെ പേരില്‍ എഴുതി നല്‍കണം. രണ്ടു ദിവസം അമ്മയുടെ കൂടെ കഴിയണം. എന്നെന്നേക്കുമായി തിരികെ പോകണം.

രമേശ് ഇങ്ങനെ ഓരോന്നു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട്‌ വെളിയിലേക്കു റെയില്‍‍വേസ്റ്റേഷന്‍റെ നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് തറയില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന ഒരു കില്ലപ്പട്ടിയുടെ നെഞ്ചത്ത് കയറി ചവിട്ടിയത്.

ഭൈ ഭൈ എന്ന നിലവിളിയോടെ പട്ടി എടുത്ത് ചാടിയതും തൊട്ടടുത്ത് ചാരുബഞ്ചില്‍ ഇരുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ കടിച്ചതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും ചോര ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി. രമേശ്‌ എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ സ്തബ്ധനായി നിന്നു. പലരും പലതും പറയാന്‍ തുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ അവളെ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം രമേശിന്‍റെ തലയിലായി. അപ്പൊഴും ചോര വാലുന്ന കയ്യുമായി, പരിഭവങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, ഒന്നു കരയുക പോലും ചെയ്യാതെ ആ കുട്ടി നിന്നു. അവളുമായി ഓട്ടോയിലിരിക്കുമ്പൊഴും അവള്‍ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഇടക്കെപ്പൊഴോ രമേശ് ചോദിച്ചു.

കുട്ടിയുടെ പേരെന്താണ്?

അശ്വതി. അവള്‍ നിര്‍വികാരമായി പറഞ്ഞു.

ഓട്ടോ കുറച്ചു കൂടി നീങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു. ഞാനിവിടെ ഇറങ്ങിക്കോളാം.

രമേശ്‌ ചോദിച്ചു ആശുപത്രിയില്‍ പോകണ്ടേ?

വേണ്ട

അയ്യോ മുറിവുണ്ടല്ലോ. അതു പറ്റില്ല. ആശുപത്രിയില്‍ പോയി മരുന്നു വയ്ക്കണം.

എന്തു കൊണ്ടോ അവള്‍ പിന്നീടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവര്‍ ആശുപത്രിയിലെത്തി മുറിക്‍ ഡ്രസ് ചെയ്ത് പുറത്തിറങ്ങി. രമേശ് ചോദിച്ചു കുട്ടിക്കെവിടെയാണ് പോകേണ്ടത് ഞാന്‍ കൊണ്ടു വിടാം. അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.എന്നാല്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നത് രമേശ് കണ്ടു.

എന്തുകൊണ്ടോ അവന്‍ അവളുടെ കഥ അറിയാന്‍ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചു. വളരെ നിര്‍ബന്ധിച്ച ശേഷമാണവള്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത്.
കുട്ടിക്കാലത്തേ അനാഥത്വത്തിന്‍റെ വേദനയില്‍ വളര്‍ന്ന അവള്‍ക്ക് താങ്ങും തണലുമായിരുന്നത് അവളുടെ അമ്മാവനായിരുന്നു. അവിവാഹിതനായ അയാള്‍ ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെ അവളെ വളര്‍ത്തി. കുഞ്ഞു പാവാടയില്‍ നിന്നും ദാവണിസ്വപ്നങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണപ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് അവള്‍ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍, വര്‍ദ്ധിച്ചു വന്ന അമ്മാവന്‍റെ സ്നേഹം ആദ്യമൊന്നും തെല്ലും സംശയമില്ലാതെയാണ് അവള്‍ പരിഗണിച്ചിരുന്നത്. എന്നാല്‍ നാളുകള്‍ ചെല്ലും തോറും വന്യമായ കാമാസക്തിയോടെ അവളെ പ്രാപിക്കാനടുക്കുന്ന ചെകുത്താന്‍റെ രൂപം അയാളില്‍ തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ ഒരു രാത്രിമഴ താണ്ഡവമാടിയ ദുര്‍ദിനത്തില്‍ അവള്‍ അയാളില്‍ നിന്നും കുതറിയോടി മരണം എന്ന അനിവാര്യത തേടി യാത്രയാവുകയായിരുന്നു. റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്‍ ആള്‍സഞ്ചാരം കുറയുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു നിമിഷത്തില്‍ മരണത്തിന്‍റെ ചൂളം വിളീയുമായെത്തുന്ന തീവണ്ടി വന്നണയുന്ന നിമിഷം വരെ, തന്‍റെ സ്ത്രീത്വത്തിനു പോറലേല്‍ക്കാതെ സുരക്ഷിതയായിരിക്കാന്‍ ഒരിടം. അതു മാത്രമായിരുന്നു ആ റെയില്‍‍വേസ്റ്റേഷനിലെ കാത്തിരുപ്പ്.

രമേഷ് അവളുടെ കഥ കേട്ട്, ഉത്തരമൊന്നും പറയുവാനാകാതെ അല്പസമയം നിലകൊണ്ടു. അയാള്‍ ആലോചിച്ചു. ഈശ്വരാ ഇതെന്തൊരു നിയോഗം. ആത്മഹത്യചെയ്യാന്‍ പോയിരുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടി ഇങ്ങനെയൊരു സംഭവമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ ഇതിനോടകം...

എന്തുകൊണ്ടോ അവന് അവളെ മരണത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കുവാന്‍ മനസ്സു വന്നില്ല. ഏതോ ജന്മങ്ങളുടെ ബന്ധം അവനവളോടു തോന്നി. അവാച്യമായ ഒരു സുരക്ഷിതത്വബോധത്തില്‍ നിന്നും ഉടലെടുത്ത ഒരു വിധേയത്വം അവള്‍ക്കും. അല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവളിതൊന്നും രമേഷിനോട്‌ തുറന്നു പറയുമായിരുന്നില്ല.

അവന്‍ ചോദിച്ചു. അശ്വതിക്കു മരിക്കാതിരുന്നു കൂടേ?

അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുനിഞ്ഞു നിന്നു. മുഖത്തേക്കു പാറിക്കിടന്നിരുന്ന ചുരുള്‍മുടികളില്‍ തട്ടി ഒരു കാറ്റു കടന്നു പോയത് അവളെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ഉതിര്‍ന്നു വീണ കണ്ണീര്‍മുത്തുകള്‍ തുടയ്ക്കുവാന്‍ കൊട്ടാക്കാതെ അവള്‍ ചലനമില്ലാതെ നിലകൊണ്ടു. രമേഷിന്‍റെ കൈത്തലങ്ങള്‍ക്ക് ആ കണ്ണുനീര്‍ തുടയ്ക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അജ്ഞാതമായ ഏതോ അവകാശത്തിന്‍റെ പ്രഘ്യാപനമെന്ന വണ്ണം അവന്‍ അവളുടെ കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചു. ആര്‍ദ്രമായ നോട്ടത്തോടെ അവള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി അവനെ നോക്കി. അവന്‍റെ അവകാശപ്രഘ്യാപനത്തിന് അവള്‍ നല്‍കിയ അംഗീകാരമായിരുന്നു ആ നോട്ടം. അവന്‍റെ കണ്ണുകളും സജലങ്ങളായിരുന്നു. ആ സമയം ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ അവര്‍ രണ്ടു പേര്‍ മാത്രമേയുള്ളുവെന്ന് അവര്‍ക്കു തോന്നി.
അവന്‍ അവളോടു പറഞ്ഞു.

ഞാനും അനാഥനാണ്.ഈ നല്ല ജീവിതം എന്തിനാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്? അനാഥത്വത്തിന്‍റെ വേദന സനാഥനായിരിക്കേ തന്നെ അനുഭവിച്ചവനാണ് ഞാന്‍.

ഇന്നത്തെ എന്‍റെയീ തിരിച്ചു വരവിന് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നതൊന്നുമല്ല കാരണമെന്നു ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇത് കാലത്തിന്‍റെ നിയോഗമായിരുന്നു. നമുക്കൊന്നായി കൂടേ. ചെറിയൊരു ജോലിയും, താമസിക്കാന്‍ ഒരു വാടകവീടും മാത്രമാണ് എനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളതെങ്കിലും, ഈ കണ്ണുകള്‍ നിറയാതെ നോക്കാന്‍ ഒരു മനസ്സെനിക്കുണ്ട്‌. ആ മനസ്സ് ഒത്തിരി സ്നേഹം കൊതിക്കുന്നുമുണ്ട്. നമുക്കു പരസ്പരം കൈമാറാന്‍ കഴിയുന്നതും അതു മാത്രമാണല്ലോ.

അവള്‍ നിയന്ത്രണം വിട്ടു കരയുവാന്‍ തുടങ്ങി. ആരൊക്കെയോ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചും, ശ്രദ്ധിക്കാതെയും കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്‍ അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു... ഒന്നായൊഴുകാന്‍... തീരത്തെ പ്രണയിച്ച തിരമാല പോലെ അവരുടെ മനസ്സില്‍ വിവരണാതീതമായ ഓളങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

സ്നേഹം ലഭിക്കുന്നതിന്‍റെ സന്തോഷം, അനുഭൂതി; അതെ അത് അനിര്‍വ്വചനീയമാണ്.
..................................................

തേക്കിന്‍ കാടു മൈതാനം ചുറ്റി അവര്‍ വടക്കുംനാഥന്‍റെ തിരുമുന്‍പിലെത്തുമ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ ഉച്ചശ്രീബലിക്കായി പുറത്തെഴുന്നള്ളി നിന്നിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് അനുവാദം ചോദിക്കാന്‍ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജീവിതം നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടു ജന്മങ്ങള്‍. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഈ നിമിഷം വളരെ വലിയ എന്തോ ഒന്നു നേടിയ ധന്യത രണ്ടു പേര്‍ക്കും. ആഢ്യനായ വിസ്വനാഥന്‍റെ മുന്‍പില്‍ അവര്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടു പരസ്പരം വരിച്ചു. കണ്ണു നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ കൊണ്ട്‌ പരസ്പരം മാല ചാര്‍ത്തി. അവളുടെ കരപല്ലവങ്ങള്‍ അവന്‍റെ കൈകളില്‍ അഭയവും, സ്നേഹവും, സുരക്ഷയും തേടി സമര്‍പ്പിതമായപ്പോള്‍, പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ കരഘോഷം പോലെ, പ്രകൃതിയുടെ കുരവ പോലെ ക്ഷേത്രഗോപുരത്തിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നും പറന്നുയര്‍ന്ന മാടപ്രാവുകളുടെ ചിറകടിയൊച്ച ആ മംഗളനിമിഷത്തെ മുഖരിതമാക്കി. മന്ത്രം ജപിച്ച് പൂജാരി തൂകിയ ബലിച്ചോറ് അവരുടെ വിവാഹസദ്യയായി. വിതയ്ക്കാതെ, വിളവെടുപ്പു നടത്താതെ, നാളേക്ക് യാതൊന്നും സംഭരിച്ചു വയ്ക്കാതെ അനന്താകാശത്തിന്‍റെ നീലിമയില്‍ പാറിപ്പറന്നും, പ്രകൃതിയുടെ മാസ്മര സംഗീതത്തില്‍ ശ്രുതി ചേര്‍ത്തും നിസ്വാര്‍ത്ഥരായി ജീവിക്കുന്ന പക്ഷികള്‍ അവരുടെ വിവാഹ സദ്യ ഉണ്ടു. അവന്‍ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് തിരികെ നടന്നു.

അവന്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നു കയറിയ നിമിഷവും, തുടര്‍ന്നും അവളാരാണെന്ന് ആരും ചോദിച്ചില്ല. ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ നിന്നിരുന്ന നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും അവന്‍ ദര്‍ശിച്ചില്ല. ഇനി മേല്‍ അവനതിന്‍റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന സത്യം അവളുമറിഞ്ഞില്ല. അതേ, അവനു സ്നേഹിക്കാനും, ഒരു യുഗം മുഴുവന്‍ അവനു വേണ്ടി പുഞ്ചിരിക്കാനും അവന് ഇന്ന് അശ്വതിയുണ്ട്. അവര്‍ അമ്മയുടെ കാല്‍ തൊട്ടു തൊഴുതു. ആര്‍ക്കോ വേണ്ടിയെന്ന പോലെ അവര്‍ ‘നന്നായി വരട്ടെ’ എന്നവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു. പിറ്റേന്നു തന്നെ ഭൂമിയുടെ ഇടപാടുകള്‍ തീര്‍ത്ത് അവര്‍ യാത്ര തിരിച്ചു.

തിരികെ റെയില്‍‍വേസ്റ്റേഷനിലെത്തുമ്പോള്‍ അവന്‍ കയ്യില്‍ ഒരു പൊതി കരുതിയിരുന്നു. വണ്ടി വരാന്‍ ഇനിയും അല്പസമയം കൂടി മാത്രം. അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ആരെയോ പരതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ആരെയോ കാണാത്തതിന്‍റെ പരവശ്യം അവന്‍റെ മുഖത്തു പ്രകടമായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതം തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില്‍ അശ്വതി അതൊന്നും കാണുന്നില്ലായിരുന്നു. ഒടുവല്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ട് തെളിഞ്ഞു. അന്നവന്‍ ചവുട്ടിയ ആ തെരുവുപട്ടി. അതെ അതിനെയായിരുന്നു രമേഷ് തിരഞ്ഞിരുന്നത്. നന്ദിപൂര്‍വ്വം, സ്നേഹപൂര്‍വ്വം അവനാ പൊതിയഴിച്ച് അതിനു കൊടുത്തു. വരുന്ന വഴി വാങ്ങിയ ബിരിയാണി. കണ്ടു നിന്ന ഏതാനും ചിലര്‍ അത്യത്ഭുതത്തോടെ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. അവനു ഭ്രാന്താണെന്നു കരുതിയിരിക്കും ചിലപ്പോഴവര്‍.
വണ്ടി വന്നു. നിറവിലേക്ക്, നന്മയിലേക്ക്, ജീവിതത്തിലേക്ക്, സ്നേഹത്തിന്‍റെ അളവില്ലാത്ത ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര അവിടെ തുടങ്ങുകയായി...

വണ്ടി ചലിച്ചു തുടങ്ങുമ്പൊഴും, കണ്ണില്‍ നിന്നു മായുവോളം തങ്ങള്‍ കൊടുത്ത ഭക്ഷണം മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആര്‍ത്തിയോടെ തിന്നുന്ന ആ പട്ടിയെ അവര്‍ നന്ദിപൂര്‍വ്വം നോക്കിയിരുന്നു... ആ നാട്ടില്‍ അവര്‍ക്ക് അവശേഷിച്ച ഒരേയൊരു ബന്ധു ആ പട്ടിയായിരുന്നു.




നിങ്ങള്‍ക്കും മത്സരിക്കണോ?
മുകളില്‍ നീല അക്ഷരത്തില്‍ കാണിച്ചിരിക്കുന്ന കഥാസന്ദര്‍ഭത്തിന് അനുയോജിച്ച ഒരു കഥ എഴുതി t.asramam@gmail.com എന്ന വിലാസത്തില്‍ അയക്കുക

Tuesday, May 26, 2009

ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ RKM 1-2

കഥാക്യത്തിന്റെ പേര് : ചന്ദ്രഗുപ്തന്‍

(സാങ്കല്പികമായ പേര്, ചരിത്രത്തിലെ രാജക്കന്മാരുടേതാവും ഈ റൌണ്ടില്‍ ഓരോ കഥാക്യത്തിനും നല്‍കുക. ലിംഗഭേദങ്ങള്‍ പോലും വെളിപെടുത്തുകയില്ല)



ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍
------------------------

നീണ്ട ചൂളം വിളിയോടെ വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇനി ഒരു സ്റ്റേഷന്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ രമേഷിനു ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലമാകും..ജനാലക്കടുത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു കാലുകള്‍ മുന്‍പോട്ടു നീട്ടി വച്ച് രമേശ്‌ അല്പം ചാരിയിരുന്നു...മുന്‍പിലിരുന്ന മാന്യന്‍ രമേഷിന് കാലുകള്‍ നീട്ടിയിരിക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി അലപം ഒതുങ്ങി ഇരുന്നുകൊടുത്തു...അയാളെ നോക്കി നന്ദി സൂചകമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് കൈകള്‍ മാറത്തു കെട്ടി ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് രമേശ്‌ വീണ്ടും ഓര്‍മകളില്‍ മുഴുകി...

ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നതല്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്ക്...അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരച്ചു വരില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നതല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെ തനിക്കു തിരിച്ചു പോരാന്‍ തോന്നി...നന്ദനയുടെ ആ എഴുത്താണോ അതിനു കാരണം? അതോ അമ്മയുടെ പരിദേവനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോ? കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ നന്ദനയ്ക്ക് കഴിയുമായിരിക്കും പക്ഷെ തനിക്കതിനാകുമോ? ആകുമായിരുന്നെന്കില്‍ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്കിന്..
വണ്ടി "തൃശ്ശിവപേരൂര്‍" എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ കടന്നു മുന്‍പോട്ടു പോയി... രമേശ്‌ തന്റെ ബാഗുകളും പെട്ടിയും എടുത്ത്‌ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു...പിന്നെ പ്ലാറ്റ്‌ ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കി....




സ്റ്റേഷനിലെ തിരക്കിനിടയിലും ആ മുഖം മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു. ആറു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും നന്ദനക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അല്പം കൂടി കാര്യ ഗൗരവം വന്ന മട്ടുണ്ട്. ഇത്രയും വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ താന്‍ എത്രമാത്രം മാറിയിരിക്കണം. നന്ദന തന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ? മെല്ലെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ഏ.സി കോച്ചുകളുടെ ഗ്ലാസില്‍ പ്രതിബിംബിക്കുന്ന രുപത്തിലേക്ക് രമേശ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി; വര്‍ഷങ്ങളെപ്പോലെ ആ ബോഗികളും തന്നെക്കടന്നു പായുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.

നന്ദന അടുത്തേക്കു തന്നെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ രമേശിനു അതിശയം തോന്നി. താന്‍ തീരെ മാറിയിട്ടില്ലേ? അന്നത്തെ അതേ രൂപമാണോ ഇന്നും? നന്ദനയുടെ കണ്ണുകളില്‍ അകന്നിരുന്നിട്ടേയില്ല എന്ന ഭാവമാണ്. ആ കണ്ണുകളില്‍ അല്പം ആശ്വാസം നിറയുന്നത് കണ്ടു. എത്രകാലം മനസില്‍ താലോലിച്ച കണ്ണൂകള്‍. എന്തെല്ലാമെന്തെല്ലാം...

'രമേശേട്ടാ..' നന്ദനയുടെ വിളികേട്ടാണ് രമേശന്‍ ചിന്തയില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത്. അവരുടെ കണ്ണൂകള്‍ കൂട്ടിമുട്ടി. അവളുടെ മിഴികളില്‍ വേദനയോ നിര്വ്വികാരതയോ എന്ന് വായിച്ചെടുക്കും മുന്‍പ് രമേശന്‍ നോട്ടം പിന്വലിച്ചു. രമേശിനു ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. സ്റ്റേഷനു പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ നന്ദന ചുറ്റും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

'ഇന്നേക്ക് ഇരുപത്തിമ്മൂന്ന് ദിവസമായി മോനേ..' കാറില്‍ നന്ദനയുടെ അമ്മായിയഛന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം നന്ദന പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ മുതല്‍ മോനേ എന്ന് വീളീക്കുന്നത് രമേശന് അസഹനീയമായിത്തോന്നിത്തുടങ്ങി. നന്ദന ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ പരിഭ്രമവും നിസ്സഹായതയും തളം കെട്ടിയിരുന്നു, ഇടക്ക് വിങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്തു. കുനിഞ്ഞിരുന്ന് ശബ്ദമില്ലാതെ കരയുന്ന പാവം മനുഷ്യന്‍.

'മോളെവിടെ?' ആരോടെന്നില്ലാതെ രമേശന്‍ ചോദിച്ചു.
'വീട്ടിലുണ്ട്. സ്ക്കൂളില്‍ വിടാന്‍ ആര്‍ക്കും ധൈര്യമില്ല; എനിക്ക് ഒട്ടുമില്ല..' നന്ദന പരിഭ്രമത്തോടെ കാറിന്‍റെ വിന്‍ഡൊ ഗ്ലാസ് ഉയര്‍ത്തി. നന്ദനയുടെ വീടെത്തും വരെ ആരും പിന്നീട് സംസാരിച്ചില്ല.

നന്ദനയുടെ മോള്‍ എളുപ്പം പരിചയത്തിലായി. നല്ല പ്രസരിപ്പ്. കുട്ടിയുടെ നിഷകളങ്ക ചോദ്യങ്ങള്‍ രമേശന്‍റെ മന‍സിന്‍റെ ഘനം ഒട്ടു കുറച്ചു.

'നന്ദന, എനിക്ക് അമ്മയെ ഒന്ന് കാണണം; വൈകുന്നേരത്തോടെ തിരിച്ചെത്താം'
'ഉച്ച ഭക്ഷണം..'
'വേണ്ട, തീരെ വിശപ്പ് തോന്നുന്നില്ല'

അവള്‍ തിരക്കിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

നന്ദന എങ്ങനെ പിടിച്ച് പിടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നുവെന്നത് അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. സാധാരണ സ്ത്രീയെക്കൊണ്ട് അതൊന്നും പറ്റുകയില്ല. അവള്‍ തനിക്ക് പരിചയമുള്ള പഴയ നന്ദനയല്ല എന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.

ഫോണില്‍ ആരോടോ സംസാരിച്ച് നന്ദന അല്പം വിഷമത്തോടെ രമേശിന്‍റെ അടുത്തെത്തി.

'രമേശേട്ടാ, അത്...ഒന്നു രണ്ട് പേര്‍ ഇപ്പോള്‍ വരും. അല്പം ഒന്ന് കാത്തിരിക്കാമോ? സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നാണ്...'

'എന്തിന്, ആര്‍ക്കെങ്കിലും എന്നെ സംശയമുണ്ടോ?' രമേശന്‍ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി. നന്ദന പെട്ടെന്ന് തല താഴ്ത്തി. ഇനി ഇവള്‍ക്ക്...ഛെ..പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെയാണ് ആലോചിക്കുന്നത്...

'അത്......... അവര്‍ കര്‍ശനമായി പറഞ്ഞിരുന്നു, ആരു വന്നാലും അറിയിക്കണമെന്ന്. രമേശേട്ടന്‍ ഇന്നു വരുന്നുവെന്ന് ഞാന്‍ അറിയിക്കേണ്ടി വന്നു..അല്ലാതെ......'

നന്ദനയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞുവന്നുവെങ്കിലും അവള്‍ പാടുപെട്ട് സമനീല വീണ്ടെടുത്തു..രമേശന് വല്ലാതെ തോന്നി...

പോലീസുകാര്‍ക്ക് തുടക്കത്തില്‍ പതിവു ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു അധികവും. നാടുവിട്ടതു മുതല്‍ ഒരു നീണ്ടകഥ പോലെ പറയേണ്ടി വന്നു രമെശന്. പിന്നീട് ജോലിയെപ്പറ്റിയും കമ്പനിയെപ്പറ്റിയുമായിരുന്നു കൂടുതല്‍ അന്വേഷണം. നന്ദനയുടെ കത്ത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും വന്നിറങ്ങിയ ഉടന്‍ ഇത്തരമൊരു കുരുക്കില്പെടുമെന്ന് ഓര്‍ത്തതേയില്ല. ഒടുവില്‍ അന്വേഷകര്‍ മടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയായി.

അമ്മ വളരെ ക്ഷീണിതയായിരുന്നു. കൂടാതെ നന്ദന തന്‍റെ വിലാസം അന്വേഷിച്ച് വന്നതും മറ്റും അമ്മയെ ആകെ കുഴക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് രമേശനു മനസിലായി. ആരോടും പറയാതെ മനസിന്‍റെ ഒരു കോണില്‍ പൂട്ടിവെച്ചിരുന്നതെല്ലാം ഒടുവില്‍ ഓരോരുത്തരോടും വിശദീകരിക്കേണ്ട അവസ്ഥയില്‍ താനെത്തിയിരിക്കുന്നു. പറഞ്ഞെതെല്ലാം നിശ്ശബ്ദം കേട്ടിരുന്ന അമ്മ ഒടുവില്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വിലപിച്ചു:
'എന്‍റെ മോനേ, നീയിതെല്ലാം എന്നോട് അന്നേ പറയേണ്ടിയിരുന്നതല്ലേ, എന്താ മറച്ച് പിടിച്ചത് ഇത്രയും കാലം? പാവം കുട്ടി, അവള്‍ക്കും ആ കുഞ്ഞിനും നഷ്ടം.....നിനക്കും നഷ്ടം, എനിക്കും നഷ്ടം....ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മായഛനും, പാവം ഇവിടെ വന്നപ്പോള്‍ കരയുകയായിരുന്നു. ആ മനുഷ്യന്‍റെ ഭാര്യ മരിച്ചിട്ട് വര്‍ഷം എത്രയായി..ഇപ്പോള്‍ മകനും നഷ്ടപ്പെട്ടതു പോലെയായില്ലെ? ദൈവമേ......'

അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനൊ, സ്വയം സമാധാനിക്കാനൊ രമേശിനു കഴിഞ്ഞില്ല. വീണ്ടുമോര്‍ക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതെല്ലാം ആ രാത്രി മുഴുവന്‍ അയാളെ വേട്ടയാടി. ഇടയ്ക്കിടെ ഫോണ്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മ ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്നു. നാട്ടില്‍ വരാതെയായപ്പോള്‍ ബോംബയ്ക്ക് അന്വേഷിച്ചു വന്ന ചെറിയേട്ടന്‍ എത്ര തവണ നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ചു, ഒന്ന് അമ്മയെ കണ്ട് മടങ്ങാന്‍. വിവാഹ കാര്യം അമ്മ സൂചിപ്പിക്കുമ്പോഴൊക്കെ തന്ത്രപൂര്വ്വം ഒഴിഞ്ഞുമാറിയിട്ട് ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം...നന്ദനയുടെ കത്ത് കിട്ടിയപ്പോള്‍ അമ്പരന്നു. അതിലെ വിവരങ്ങള്‍ ആകെ വലച്ചു കളഞ്ഞു. കത്തിനൊടുവില്‍ അമ്മയുടെ രണ്ട് വാക്കുകളും കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു. 'വേഗ്ഗം വന്ന് ഇക്കുട്ടിയെ നീ കാണണം, എന്ന് അമ്മ...'

രാവിലെ ഒന്നു മയങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു. പോലീസുകാരാണ്. സ്റ്റേഷനില്‍ ചെല്ലണം. ഇന്നലെ മൊബൈല്‍ നമ്പറ് കുറിച്ച് കൊടുക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഇതും പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ്.

ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ വളരെ മൃദുവായാണ് പെരുമാറുന്നത്.

'മിസ്റ്റര്‍ രമേശ്, അയാള്‍ ഒടുവില്‍ ഇടപാടുകള്‍ക്കായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് ബോംബ്ബെയില്‍ നിങ്ങള്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന കമ്പനിയുമായാണ്. അയാളെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് നിങ്ങള്‍ പറയുന്നത് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കാം. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഒരു തിരോധാനത്തിന്‍റെ സാഹചര്യത്തില്‍ എനിക്ക് എല്ലാ ആംഗിളൂകളൂം നോക്കേണ്ടി വരുന്നു..'

രമേശന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഇത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ നന്ദന തനിക്കെഴുതിയത്. കമ്പനിയുടെ പേരൊക്കെ അവള്‍ക്ക് അമ്മയില്‍ നിന്നോ ചെറിയേട്ടനില്‍ നിന്നോ കിട്ടിക്കാണും. പക്ഷേ, വര്‍ഷങ്ങളായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഒരിക്കലും അവളുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത തന്നെ സംശയിക്കാന്‍..

'കമ്പനിയിലെ അക്കൗണ്ട്സ് സെക്ഷനിലായതിനാല്‍ എനിക്ക് ഒരിക്കലും അവിടെ ബന്ധപ്പെടുന്നവരെ നേരിട്ട് പരിചയപ്പെടേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. ഞാന്‍ ഇയാളെ ആദ്യമായാണ് ഫോട്ടോയിലെങ്കിലും കാണുന്നത്..'

രമേശന്‍ പറഞ്ഞത് ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ വിശ്വസിച്ച മട്ട് തോന്നി.

'സര്‍, ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ, നന്ദനയ്ക്ക് ആ വിവരം അറിയാമോ, അയാള്‍ ഒടുവില്‍ ബന്ധപ്പെട്ടത് എന്‍റെ കമ്പനിയുമായാണെന്ന്.' ആ ചോദ്യം രമേശന്‍ ഇന്‍സ്പെക്ടറോട് ചോദിച്ചില്ല. പോലീസുകാര്‍ ഓരോ വാക്കിനടിയില്‍ നിന്നും സംശയങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തും; വെറുതെ എന്തിനാണ്. അവളോട് തന്നെ ചോദിക്കാം...

രമേശനെ കണ്ടപ്പോള്‍ നന്ദനയുടെ അമ്മായിയഛന്‍ വളരെ ആശ്വാസവാനായി കാണപ്പെട്ടു. രമേശന് അത്ഭുതം തോന്നി. ആ മനുഷ്യനെ അപേക്ഷിച്ചാണെങ്കില്‍ താന്‍ അയാളൂടെ മരുമകളുടെ മുന്‍ കാമുകനെന്ന നിലയില്‍ ഒരു വില്ലന്‍റെ സ്ഥാനത്താണ്. എന്നിട്ടും എന്താണ് ഇങ്ങനെ തികച്ചും അസംഭവ്യമായ രീതിയില്‍...

നന്ദന ആദ്യമായി കരയുകയാണെന്ന് രമേശനു തോന്നി. അയാള്‍ അവളോട് ഒന്നും തന്നെ ചോദിച്ചില്ല. അഛന്‍ മരിച്ച ശേഷം താന്‍ ഭര്‍ത്താവിന്‍റേ കുടുംബകാര്യങ്ങള്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടേയുള്ളൂവെന്ന് അവള്‍ തുറന്ന് പറഞ്ഞു. അഛന്‍റെ നിര്‍ബ്ബന്ധമായിരുന്നു ആ വിവാഹം. അമ്മയെ കണ്ട ഓര്‍മ്മ കൂടിയില്ലാത്ത നന്ദനക്ക് അഛനായിരുന്നു എല്ലാം. അതെല്ലാം രമേശന് അറിയാവുന്നതായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ തങ്ങളൂടെ പ്രണയം മാത്രം അനുവദിക്കാതിരുന്ന അവളൂടെ അഛന്‍. അഛനോടുള്ള കടപ്പാടില്‍ മറ്റെല്ലാം മറക്കേണ്ടി വന്ന മകള്‍. ഒരാത്മാവു പോലെയായിരുന്ന ആ അഛനെയും മകളെയും തമ്മില്പിരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലാതെ ആ ചിത്രത്തില്‍ നിന്ന് സ്വയം മാഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായ താന്‍....ഇടയ്ക്ക് എത്രയോ തവണ ആഗ്രഹിച്ചു, മടങ്ങിവരണമെന്നും അവളുടെ അഛനെ തട്ടി നീക്കിയിട്ട്..വേണ്ട, ഇനി ഒന്നും ഓര്‍മിക്കേണ്ട...

'അദ്ദേഹത്തെ കാണാനില്ലാ എന്നറിഞ്ഞതു മുതല്‍ ഞാന്‍ തീ തിന്നുകയാണ് രമേശേട്ടാ. ഞാന്‍ എല്ലാം അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഛനും അറിയാം. എനിക്ക് ഒന്ന് സഹായം ചോദിക്കാന്‍ വേറെ ആരുമില്ല രമേശേട്ടാ..എനിക്കും മോള്‍ക്കും ഇനി ആരുമില്ല....കാണണമെന്ന് ഉള്ളീലിരുന്നു ആരോ നിര്‍ബ്ബന്ധിക്കുകയായിരുന്നു. രമേശേട്ടന്‍റെ അമ്മ എന്നോട് ദേഷ്യപെടുമെന്നാണു കരുതിയത്. വരുമെന്ന് ഫോണ്‍ കിട്ടുന്നതു വരെ രമേശേട്ടന്‍ വരുമെന്നും ഞാനോറ്ത്തില്ല..'

എന്താണ് തന്നെ മടക്കി വരുത്തിയത്? ഒരിക്കല്‍ കൂടി തന്നിലേക്ക് മടങ്ങിവന്ന് നന്ദനയോ? അമ്മയുടെ ആ രണ്ട് വാക്കുകളോ? അയാള്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും തന്നിലേക്ക് ആശ്വാസത്തിനായി നോക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നിനുമാവാതെ താന്‍ മറ്റൊരു ദുരന്തഭൂമിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നുവെന്ന് രമേശന്‍ കണ്ടു. അസാധാരണവും അസംഭവ്യവുമായ സംഗതികള്‍ തിരകളായി വന്നലയ്ക്കുന്ന തന്‍റെ ജീവിതം ആ അലകളില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും അയാള്‍ കണ്ടു.

-----------------------------------------------
നിങ്ങള്‍ക്കും മത്സരിക്കണോ?
മുകളില്‍ നീല അക്ഷരത്തില്‍ കാണിച്ചിരിക്കുന്ന കഥാസന്ദര്‍ഭത്തിന് അനുയോജിച്ച ഒരു കഥ എഴുതി t.asramam@gmail.com എന്ന വിലാസത്തില്‍ അയക്കുക

Sunday, May 24, 2009

റിയാലിറ്റി കഥാമത്സരം ഒന്നാം റൌണ്ട് സ്കോര്‍ നില

ഒന്നാം റൌണ്ടിലെ സ്കോര്‍ബോര്‍ഡ് ഇപ്പോഴാണ് ശരിയാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

തുല്യവോട്ടുകള്‍ ഒരേ മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് നല്‍കരുതെന്ന് നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കിയിട്ടും കൂടുതല്‍ വോട്ടര്‍മാരും ചെവികൊണ്ടില്ല. അന്‍പതു ശതമാനം അസാധുവോട്ടുകള്‍ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാന്‍ കമ്മിറ്റി ആ നിയമത്തില്‍ അയവു വരുത്തി. എങ്കിലും നൂറില്‍ കൂടുതല്‍ വോട്ട് ചെയതവരെ അസാധുവാക്കേണ്ടി വന്നതില്‍ കമ്മിറ്റിയ്ക്ക് വിഷമം ഉണ്ട്. സ്വയം വോട്ട് ചെയ്ത് പെനാല്‍ട്ടി വാങ്ങിയ മത്സരാര്‍ത്ഥികളും ഈ റൌണ്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു
അവസാന സ്കോര്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥിക്ക് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്, മാര്‍ക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പോയിന്റും വോട്ടും കൂടി ചേര്‍ത്താണ്.
ഒന്നാം റൌണ്ടില്‍ കൂടുതല്‍ സ്കോര്‍ ചെയ്ത വാഴക്കോടന് അഭിനന്ദനങ്ങള്‍!.
സ്കോര്‍ നില അറിയാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ.



--------------------------

കണക്കുകളില്‍ പിശകുണ്ടെങ്കില്‍ എന്നെ തല്ലരുത്. ഒരു മെയിലിട്ടാല്‍ മതി ഞാന്‍ ശരിയാക്കാം

ബ്ലോഗ് മീറ്റ് (തൊടുപുഴ) തുടങ്ങി...

തൊടുപുഴയില്‍ ശ്രീ. ഹരീഷ് തൊടുപുഴയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഇന്ന് ഒരുക്കിയ ബ്ലോഗ് മീറ്റ് തുടങ്ങി. അവിടെ നിന്നുള്ള ആദ്യ ചിത്രങ്ങള്‍ ശ്രീ ശിവ ലൈവായി നല്‍കുന്നു.

തൊടുപുഴ ബ്ലോഗ് മീറ്റ് - 'നാട്ടുകാരന്‍' പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ചിത്രങ്ങള്‍ ഇവിടെ

കാപ്പിലാന്‍റെ പുസ്തകം 'നിഴല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍' മീറ്റില്‍ വച്ച് പ്രകാശനം ചെയ്തു.(ചിത്രങ്ങള്‍ പിന്നാലെ).

ഉച്ചയോടെ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ തൊമ്മന്‍ കുത്തിലേക്കു യാത്രയായി(ചിത്രങ്ങള്‍ പിന്നാലെ). മഴ ചതിക്കാതെ മാറിനിന്നു.

മീറ്റ് വിശേഷങ്ങള്‍ - ധനേഷ്

മീറ്റിനു നേതൃത്വം നല്‍കി ഹരീഷ് തൊടുപുഴ (ചിത്രം: നാട്ടുകാരന്‍)



മീറ്റ് നടന്ന തൊടുപുഴ സഹകരണ ബാങ്ക് ഓഡിറ്റോറിയം: (ചിത്രം: ശിവ)


നേരത്തെ വിരുന്നു വന്ന കാലവര്‍ഷം മാറി നിന്ന ഇന്നത്തെ പ്രഭാതത്തില്‍ മീറ്റിനു അനില്‍@ബ്ലോഗ്, ചാണക്യന്‍, നിരക്ഷരന്‍, പാവത്താന്‍, നാട്ടുകാരന്‍, ലതിച്ചേച്ചി, അനൂപ്, കാന്താരി, വിനയ, സോജന്‍,ധനേഷ്, സമാന്തരന്‍, വഹാബ്, ശാര്‍ങ്ഗധരന്‍, മണികണ്ടന്‍, മാണിഷാരത്ത്, ടൈപ്പിസ്റ്റ്, ബാബുരാജ് തുടങ്ങി അനേക ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ കേരളത്തിന്‍റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നായി എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.

നിരക്ഷരന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ മീറ്റില്‍: (ചിത്രം: ശിവ)


ധനേഷ് മീറ്റില്‍: (ചിത്രം: ശിവ)


തൊടു പൂഴ ബ്ലോഗ് മീറ്റിലെ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്(ചിത്രം:ജയകൃഷ്ണന്‍ കാവാലം):


ലതിച്ചേച്ചി മീറ്റില്‍: (ചിത്രം: ശിവ)


മീറ്റ് ഇവനിംഗ് സ്പെഷ്യല്‍ (ചിത്രം:ജയകൃഷ്ണന്‍ കാവാലം):



ഇനിയും അനേകരെ മീറ്റില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഹരീഷറീയിച്ചു .(കൂടുതല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ പിന്നാലെ)

തൊടുപുഴ ബ്ലോഗ് മീറ്റ് വന്‍ വിജയമാക്കിയ ഹരീഷിനും കേരളത്തിന്‍റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് മഴയെ അവഗണിച്ചും മീറ്റിനെത്തിയ എല്ലാ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കും പങ്കെടുക്കാനെത്തിയ എല്ലാവര്‍ക്കും അഭിനനങ്ങള്‍

തൊടുപുഴയില്‍ മീറ്റ് നടക്കുന്ന അതേസമയത്തു തന്നെ കൊള്ളികളില്‍ ലൈവ് ചാറ്റ് റൂമില്‍ രാമചന്ദ്രന്‍ വെട്ടിക്കാട്, വാഴക്കോടന്‍, നാസ്, ജയകൃഷ്ണന്‍ കാവാലം, സൂത്രന്‍, കാപ്പിലാന്‍, പകല്‍ കിനാവന്‍, കനല്‍,അനുപമ തുടങ്ങി അനേകര്‍ പങ്കെടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ ബ്ലോഗ് മീറ്റും നടക്കുന്നു...ഏവര്‍ക്കും സ്വാഗതം...

Friday, May 22, 2009

റിയാലിറ്റി കഥാമത്സരം 2 RKM(2)

ഇനിയും വോട്ട് ചെയ്യാത്തവര്‍ ഇവിടെ വോട്ട് ചെയ്തിട്ട്
ഇവിടെ
കോഡ് നമ്പര്‍ കമന്റു ചെയ്യുമല്ലോ


ഈ കഥാസന്ദര്‍ഭം അയച്ചു തന്ന രഘുനാഥന്‍ സാറ് രണ്ടാം റൌണ്ടില്‍ സ്ഥിരം ജഡ്ജ് ആയിരിക്കും.



കഥാസന്ദര്‍ഭം:



നീണ്ട ചൂളം വിളിയോടെ വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇനി ഒരു സ്റ്റേഷന്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ രമേഷിനിനു ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലമാകും..ജനാലക്കടുത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു കാലുകള്‍ മുന്‍പോട്ടു നീട്ടി വച്ച് രമേശ്‌ അല്പം ചാരിയിരുന്നു...മുന്‍പിലിരുന്ന മാന്യന്‍ രമേഷിന് കാലുകള്‍ നീട്ടിയിരിക്കാനുള്ള സൌകര്യത്തിനായി അലപം ഒതുങ്ങി ഇരുന്നുകൊടുത്തു...അയാളെ നോക്കി നന്ദി സൂചകമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് കൈകള്‍ മാറത്തു കെട്ടി ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് രമേശ്‌ വീണ്ടും ഓര്‍മകളില്‍ മുഴുകി...





ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നതല്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്ക്...അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഇനി ഒരിക്കലും തിരച്ചു വരില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നതല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെ തനിക്കു തിരിച്ചു പോരാന്‍ തോന്നി...നന്ദനയുടെ ആ എഴുത്താണോ അതിനു കാരണം? അതോ അമ്മയുടെ പരിദേവനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോ? കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ നന്ദനയ്ക്ക് കഴിയുമായിരിക്കും പക്ഷെ തനിക്കതിനാകുമോ? ആകുമായിരുന്നെന്കില്‍ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വരുമായിരുന്നില്ല ഈ തിരിച്ചു പോക്കിന്..





വണ്ടി "തൃശ്ശിവപേരൂര്‍" എന്ന ബോര്‍ഡ്‌ കടന്നു മുന്‍പോട്ടു പോയി... രമേശ്‌ തന്റെ ബാഗുകളും പെട്ടിയും എടുത്ത്‌ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു...പിന്നെ പ്ലാറ്റ്‌ ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കി....

------------------------------------------------

ആദ്യ കഥയ്ക്കുള്ള ബോണസ് മാര്‍ക്ക് വാങ്ങാന്‍ ആദ്യ എണ്ട്രി അയക്കൂ.

നിങ്ങളുടെ എന്‍ ട്രികള്‍ t.asramam@gmail.com എന്ന വിലാസത്തില്‍ അയക്കൂ

Tuesday, May 19, 2009

വോട്ട് ചെയ്യൂ...റിയാലിറ്റി കഥാമത്സരം RKM-V

വോട്ട് ചെയ്യുക.

നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍




  1. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കോഡ് ഈ ബാലറ്റില്‍ നല്‍കുക

  2. നിങ്ങളുടെ കഥാക്യത്തുക്കള്‍ക്ക് വോട്ട് ചെയ്യുക

  3. നിങ്ങള്‍ ചെയ്ത് വോട്ടുകളുടെ ആകെ തുക 100ല്‍ കവിഞ്ഞോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക. (100ല്‍ കവിഞ്ഞാല്‍ വോട്ട് അസാധുവാകും

  4. തുല്യ വോട്ടുകള്‍ രണ്ടോ അതിലധികമോ കഥാക്യത്തുക്കള്‍ക്ക് നല്‍കിയോന്ന് പരിശോധിക്കുക

  5. എല്ലാവര്‍ക്കും വോട്ട് നല്‍കുക

  6. ബ്ലോഗര്‍ നയിം രേഖപ്പെടുത്തുക

  7. submit ചെയ്യുക

  8. നിങ്ങള്‍ നല്‍കിയ കോഡ് നമ്പര്‍ കമന്റായി രേഖപ്പെടുത്തുക

(വോട്ടുകള്‍ ഇവിടെ തന്നെ രേഖപ്പെടുത്താം,ഒന്നിലധികം തവണ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന വോട്ടുകള്‍ അസാധുവാകും)

ബാക്കിയുള്ള നിയമങ്ങള്‍ റിയാലിറ്റി കഥാമത്സരത്തിന്റെ ആദ്യപോസ്റ്റില്‍...

ബാലറ്റ് പേപ്പര്‍ ശരിക്കു കിട്ടുന്നില്ലെങ്കില്‍
ഇവിടെ
ക്ലിക്കി വോട്ട് ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കും . എങ്കിലും നിങ്ങളുടെ കോഡ് ഈ പോസ്റ്റിനോടൊപ്പം കമന്റായി ഇടാന്‍ മറക്കരുത്






Monday, May 18, 2009

ഒടുവില്‍ RKM 12-1

കഥയുടെ പേര് -ഒടുവില്‍
കഥാകൃത്ത്‌ - ദാമൂ


(കഥാ സന്ദര്‍ഭം ഇവിടെ വീണ്ടും എഴുതുന്നില്ല. ജയിംസ്ച്ചായനെ തട്ടി വിളിച്ചു എന്നതിനു ശേഷം)....... "


ഈ കഥയുടെ ബാക്കിയാണ്‌ എഴുതേണ്ടത്‌.

എഴുപതുകളിലെ സിനിമയിലെ പോലെ ഒരു പെണ്ണു കാണല്‍ ചടങ്ങ്‌ തല്ലിക്കൂട്ടി കഥയെ കൊല്ലാതെ കൊല്ലാം. അല്ലെങ്കില്‍ ഗബ്രിച്ചായനെ ഉടനടി തട്ടി ഒരു പൈങ്കിളി ട്രാജഡിയാക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ ജഗതി സ്റ്റൈലില്‍ ഒരു വളിപ്പന്‍ കോമഡിയോ ശ്രീനിവാസന്‍ സ്റ്റൈലില്‍ ഒരു കനമുള്ള കോമഡിയോ ആക്കാം.

പല എഴുത്തുകാരും അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്‌. പക്ഷേ കഥയ്ക്കു ജീവിതത്തിന്‍റെ ചൂടും ചൂരും വരുന്നത്‌ യഥാര്‍ഥ്യം അറിഞ്ഞു എഴുതുമ്പോഴാണ്‌ എന്നു ആര്‍ക്കാണറിഞ്ഞുകൂടാത്തത്‌? പ്രത്യേകിച്ച്‌ വിവേകമുള്ള ബൂലോകവാസികള്‍ക്കും ആശ്രമാവാസികള്‍ക്കും. അതുകൊണ്ട്‌ ഭാവനയെ ആശ്രയിക്കാതെ യഥാര്‍ഥത്തിലെന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നു അന്വേഷിക്കുക തന്നെ.

ജെയിംസ്‌ എന്നു ടൈപ്പു ചെയ്തിട്ട്‌ ഗൂഗിളില്‍ ഞെക്കിയപ്പോള്‍ ലക്ഷക്കണക്കിനു ജെയിംസുമാര്‍ സ്ക്രീനിലേക്കു ചാടി വീണു. മലയാളി, പ്രവാസി, കാപ്പിലാന്‍റേയും ഗബ്രിയേലിന്‍റേയും സുഹൃത്ത്‌, വിവാഹിതന്‍... എന്നൊക്കെ അടിച്ചപ്പോഴാണ്‌ സ്ക്രീനില്‍ പുള്ളിക്കാരന്‍റെ മേല്‍വിലാസം മാത്രമായത്‌.

കഥാമത്സരം കഴിയുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ബാക്കി സംഭവങ്ങള്‍ അറിയണം. എന്നിട്ട്‌ യഥാര്‍ഥ കഥ എഴുതി അയക്കണം.

ഗബ്രിച്ചായനെപ്പോലെ കിടന്നുറങ്ങാതെ ഓട്ടോറിക്ഷയിലിരുന്ന്‌ കാണുന്നവരോടൊക്കെ വഴി ചോദിച്ച്‌ ചോദിച്ച്‌ ഒരുവിധം ആ വീട്ടിലെത്തി.

ആ വലിയ വീടു കണ്ടാലറിയാം അതൊരു ഗള്‍ഫുകാരന്‍റെ സ്വപ്നം പണിഞ്ഞതാണെന്നു. കാര്‍ ഷെഡില്‍ കാറു കാണുന്നില്ല. ഒരിലപോലുമില്ലാതെ അടിച്ചിട്ട മുറ്റം പറയുന്നുണ്ട്‌ കാറ്‌ പുറത്തേക്കു പോയതാണെന്നു. മാത്രമല്ല, കാറിന്‍റെ ചക്രങ്ങള്‍ പുതിയതാണെന്നും.

മുറ്റത്തൊരു കോണില്‍ വലിയൊരു പട്ടിക്കൂട്‌. അതില്‍ ചെവി രണ്ടും തല്ലിയൊടിക്കപ്പെട്ട വാലു മൊത്തം മുറിക്കപ്പെട്ട ഒരു തടിച്ചിപ്പട്ടി നത്തു പോലെ തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

"ആരാ?"

പട്ടിയല്ല, പട്ടിക്കൂടിനു പുറകില്‍ നിന്നും മദ്ധ്യവയ്സ്ക്കനായ ഒരാള്‍ നടന്നു വന്നു. തോളിലെ തോര്‍ത്തും ബനിയനും കൈയിലെ ചപ്പത്തുണിയും കണ്ടാലറിയാം മൂപ്പരവിടുത്തെ തോട്ടക്കാരനോ പണിക്കാരനോ ആണെന്നു.

"ജെയിംസ്‌ സാര്‍ ഉണ്ടോ?" ഞാന്‍ ശബ്ദമൊതുക്കി ചോദിച്ചു.

ഉണ്ടെന്നു തലയാട്ടിക്കൊണ്ട്‌ അയാള്‍ അകത്തേക്കു കയറിപ്പോയി.

ഞാന്‍ പൂമുഖത്തേക്കു കയറി. മിനുക്കി തുടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന പൂമുഖം. സോഫയിലിരിക്കാതെ ചൂരല്‍ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു. ജെയിംസ്‌ കുളിക്കുകയാണോ? ഏറെ നേരമായല്ലോ. അകത്ത്‌ കുക്കര്‍ അഞ്ചാറ്‌ തവണ മൂക്കു ചീറ്റി. പത്തു മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വേലക്കാരന്‍ ഒരു ട്രേയില്‍ പച്ചക്കറികളും കത്തിയുമായി വന്നു പച്ചക്കറി അരിഞ്ഞുതുടങ്ങി.

അയാള്‍ മുഖമുയര്‍ത്താതെ ചോദിച്ചു "എന്തു വേണം?"

"ജെയിംസു സാര്‍??"

"ഞാന്‍ തന്നെയാ. പറഞ്ഞോളു.

" നിങ്ങളാണോ ജെയിംസ്‌! ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മാത്രമല്ല, മനസു പഴിച്ചു, ഗൂഗിളിനെ. തെറ്റായ മേല്‍വിലാസത്തിലെത്തിച്ചതിനു.

"എന്താ ആളു മാറിപ്പോയോ?"

"ഒരു ഗള്‍ഫുകാരന്‍ ജെയിംസ്‌?"

"ഞാന്‍ ഗള്‍ഫിലായിരുന്നു. വിട്ടു വന്നിട്ടു വര്‍ഷങ്ങളായി. "

"റഹ്മാന്‍റെ കൂടെ താമസിച്ചിരുന്ന ജെയിംസ്‌?"

"അതെ. റഹ്മാനെക്കുറിച്ച്‌ അന്വേഷിക്കാനാണോ വന്നത്‌?"

"അല്ല, താങ്കളെക്കുറിച്ചാണ്‌ അറിയേണ്ടത്‌"

ആളു മാറിയിട്ടില്ലെന്നുറപ്പായതോടെ ഞാന്‍ പതുക്കെ കാപ്പിലാന്‍റേയും കഥാമത്സരത്തിന്‍റെയും കാര്യമൊക്കെ വിവരിച്ചു. ആശ്രമത്തിലെ ചുറ്റിക്കളികളെക്കുറിച്ചൊക്കെ താല്‍പ്പര്യപൂര്‍വ്വം അന്വേഷിച്ചങ്കിലും ആ പെണ്ണു കാണലിന്‍റെ ബാക്കി പറയാന്‍ ജെയിംസ്‌ മടിച്ചു.

ഒടുവില്‍ കാപ്പിലാന്‍ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടു വന്നതാണെന്നു ആണയിട്ടപ്പോഴാണ്‌ ജയിംസ്‌ ആ പഴയ കഥ വീണ്ടും ഓര്‍ത്തെടുത്ത്‌ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്‌.

"വഴി അറിയാന്‍ മേലാത്തതുകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ ഗബ്രിച്ചായനെ ഒന്നു അമര്‍ത്തി തോണ്ടി. മൂടളിഞ്ഞ വാഴ പശുവിന്‍റെ മുന്നില്‍ നമസ്ക്കരിക്കുന്നതു പോലെ ഗബ്രി സീറ്റിലേക്കു മൂക്കു കുത്തി. ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി. പെണ്ണു കാണലിനു പകരം പോസ്റ്റ്‌ മോര്‍ട്ടം കാണേണ്ടി വരുന്ന ഗതികേട്‌ മനസിലോര്‍ത്തു. "

"അപ്പോള്‍ ആ പെണ്ണു കാണല്‍ നടന്നില്ലേ?" ഊഹിച്ച പോലെ ഒരു ട്രാജഡിയാണല്ലോ എന്ന ഉത്കണ്ഠയില്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി.

"പറയട്ടെ. സീറ്റില്‍ കൈകുത്തി നിവര്‍ന്നിരുന്ന്‌ കഴുത്തൊന്നു ചെരിച്ച്‌ ഗബ്രിച്ചായന്‍ ആ വശത്തേക്കു കൈ ചൂണ്ടി - ആ കറുത്ത ബോര്‍ഡില്‍ എന്നതാഡാ എഴുതിയിട്ടേക്കണത്‌?"

"ചാരായം എന്നു ഏതോ ഒന്നാം ക്ളാസില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയെ കൊണ്ട്‌ എഴുതിച്ച‌ ഒരു കറുത്ത ബോര്‍ഡ്‌ തെങ്ങില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു.

അരിശത്തോടെ ഞാന്‍ ഗബ്രിയെ നോക്കി. അതു വക വെക്കാതെ ഗബ്രി പറഞ്ഞു - എത്ര കേറ്റിയാലും ഞാന്‍ കമാ ന്നൊരക്ഷരം പറയുകേലാ.

അതു വേണ്ടാ. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. സംഗതി ഒത്താല്‍ തിരികെ വരുമ്പം നമുക്കിവിടെ കേറി ഒന്നു പൊടിക്കാം.

മതി. തിരിച്ചു വരുമ്പ മതി. ഈ കല്ല്യാണം നടക്കും കട്ടായം. കിളി കിളി പോലത്തെ പെണ്ണല്ലേ.

ആ കിളിയെ കാണാന്‍ ഓട്ടോ എങ്ങോട്ടു തിരിക്കണമെന്നാ ഡ്രൈവര്‍ ചോദിക്കുന്നത്‌.

ചാരായ ഷാപ്പു കഴിഞ്ഞു ഇടത്തോട്ടുള്ള വഴിയിലൂടെ ഒരു മൂന്നു കിലോമീറ്റര്‍ ചെന്നാല്‍ സ്ക്കൂളായി. പിന്നെ വലതോട്ടു തിരിഞ്ഞാല്‍ ഒരു ചായക്കട. അതിനു പിന്നില്‍ മൂന്നാമത്തെ വീട്‌.

എന്തായാലും ഗബ്രിച്ചായന്‍റെ വഴി പരിചയം സമ്മതിക്കണം. പറഞ്ഞപോലെ വീട്ടിലെത്തി. ഓട്ടോ വെയിറ്റിങ്ങില്‍ നിര്‍ത്തി പടി കയറുമ്പോള്‍ ഗബ്രി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആദ്യം ഊണ്‌. പിന്നെ പെണ്ണുകാണല്‍. അതാ അതിന്‍റെ ഒരു രീതി.

ഇതും നടക്കില്ലെന്നു ഊഹിക്കാം. അതാ ഗബ്രി അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്‌. കാര്യം നടക്കില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ തൊള്ള നിറച്ചു വലിച്ചു കേറ്റാന്‍ ഒക്കത്തില്ലല്ലോ. ഗബ്രിച്ചായനുമൊത്ത്‌ ആദ്യമായിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ ഈ സര്‍ക്കസിനു ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നത്‌.

ഇതു കലങ്ങിയാ വണ്ടി ചാരായ ഷാപ്പിലേക്കു പോകത്തില്ല. ഞാനും പതുക്കെ ഒന്നു വിരട്ടി.

പതിനെട്ടാമത്തെ തവണയെങ്കിലും പെണ്ണു വരുന്ന നേരമായപ്പോള്‍ ഒരു .. ഒരു.. പതര്‍ച്ച പോലെ. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചോദിക്കണം. എങ്ങിനെ യായാലും ഉറപ്പിക്കാന്‍ നോക്കണം.

ചായയുമായി പെണ്ണു വന്നു.

നീലക്കടലിനെ വെല്ലുന്ന കണ്ണൊന്നുമല്ലെങ്കിലും പൂച്ചക്കണ്ണല്ല. വെളുത്തിട്ടല്ലെങ്കിലും ആഫ്രിക്ക കറുപ്പുമല്ല. പനങ്കുല പോലെ മുടിയില്ലെങ്കിലും കുറ്റിചൂലല്ല. ചാര നിറത്തിലൊരു സാരിയും ചാരം പൂശിയ മുഖവും. മൊത്തം വേഷക്കേടു കുറവൊന്നുമില്ല.

ദൂരെ നിന്നും വരുകയല്ലേ, ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടാവാം ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍. കൂട്ടത്തിലാരോ പറയേണ്ട താമസം ഗബ്രിച്ചായന്‍ വാഷ്‌ ബേസിനിലേക്കു വെച്ചു പിടിച്ചു.

ഞാനും കൈ കഴുകാനെന്ന വ്യാജേന ധൃതിയില്‍ വാഷ്‌ ബേസിനടുത്തെത്തി ഗബ്രിച്ചായനോടു അമര്‍ഷം അടക്കി ചോദിച്ചു. ഇതാണോ താന്‍ പറഞ്ഞ കിളി പോലത്തെ പെണ്ണ്‌. മൂങ്ങയുടെ മുഖമാണല്ലോ ഇവള്‍ക്ക്‌.

"മൂങ്ങായെന്താ കിളിയല്ലേ? നോക്ക്‌. ഇനി ആറു ദിവസം. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ രണ്ടു വര്‍ഷത്തേക്കു മൂങ്ങാ പോയിട്ട്‌ കഴുകനെപ്പോലും കാണാന്‍ കിട്ടില്ല. പറഞ്ഞേക്കാം. "

ഗബ്രി പറഞ്ഞതു ശരിയാണ്‌. ചിറകുള്ളതും പറക്കുന്നതും ഒക്കെ കിളികള്‍. അങ്ങിനെ കരുതുന്നതാ പ്രായോഗിക ബുദ്ധി.

എന്നാ നമുക്കു അങ്ങോട്ടു മാറിയിരുന്ന് കഴിക്കാം. അവര്‍ക്കു മിണ്ടാനും പറയാനും കാണത്തില്ല്യോ.

വീട്ടുകാര്‍ അല്‍പ്പം മാറിയിരുന്നതോടെ ഞാനും അവളും മാത്രമായി. എന്താണു ചോദിക്കേണ്ടത്‌??

"ജയിംസ്‌ എന്നാ പേരു എനിക്കു ഒത്തിരി ഇഷ്ടവാ. ഗള്‍ഫിലെന്നതാ പണി?"

അവളുടെ പരുക്കന്‍ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ അച്ചന്‍കുഞ്ഞ്‌ ടി.ജി. രവി തുടങ്ങിയ പലരുടേയും മുഖം ഒാര്‍മ്മയിലെത്തി. ഇനി ചോദ്യം ആലോചിച്ച്‌ തല പുകയ്ക്കണ്ടാ. ജോലിയെന്തെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതി.

പറഞ്ഞു ശീലിച്ച മറുപടിയാണ്‌ നാവിലോടിയെത്തുന്നത്‌. സ്റ്റാറ്‍ ഹോട്ടലില്‍ ജനറല്‍ മാനേജറ്‍.

വേണ്ടാ ഇവളെ കൊണ്ടു തന്നെ ഈ കല്ല്യാണം വേണ്ടെന്നു പറയിക്കാന്‍ സത്യം തന്നെ പറഞ്ഞേക്കാം. പുലറ്‍ച്ചക്കു തുടങ്ങുന്ന ക്ളീനിംഗ്‌, പാത്രം കഴുകല്‍, പച്ചക്കറി അരിയല്‍, മീന്‍ വെട്ടല്‍, ഇറച്ചി പൊരിക്കല്‍, പാചകപ്പണിക്കു ശേഷമുള്ള വിളമ്പല്‍, വീണ്ടും പാത്രം കഴുകല്‍, വിളമ്പല്‍... സ്വീപ്പര്‍ അവധിയെടുക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിലെ കക്കൂസ്‌ സ്പെഷ്യല്‍ ഡ്യൂട്ടികള്‍, പിന്നേയും ബാക്കിയാവുന്ന ചില ഇടനേരങ്ങളില്‍ ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന എലി പിടുത്തം....

കൂമനെ പ്പോലെ കണ്ണും തുറിച്ചിരുന്ന് കേട്ടിരുന്ന അവള്‍ ഒറ്റ പൊട്ടിച്ചിരി. "ഈ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഉള്ളതാണേല എനിക്കൊത്തിരി ഇഷ്ടവായി കേട്ടോ. ആണുങ്ങളായാല്‍ വേണ്ടത്‌ ഈ ചങ്കുറപ്പാ. "

കണ്ണും തള്ളിയിരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി അവള്‍ തുടറ്‍ന്നു. "സത്യം പറയുവാ. ഇക്കാലത്ത്‌ അല്‍പ്പം വെള്ളം കാച്ചി കുടിക്കാന്‍ അറിയുന്ന ആണുങ്ങളെ കാണുന്നതു തന്നെ ഭാഗ്യവാ.. "

വിട്ടൊഴിയാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത ആ ബാധയില്‍ നിന്നും ഒരു വിധത്തില്‍ രക്ഷപ്പെട്ട്‌ പടികടന്നതും ഗബ്രിച്ചായനു ഞാന്‍ സമ്മാനിച്ചു തുടങ്ങിയ തെറി വര്‍ഷം നിന്നത്‌ ഒാട്ടോ ചാരായ ഷാപ്പിനു മുമ്പില്‍ നിന്നപ്പോഴാണ്‌.

ഒന്നു രണ്ട്‌ റൌണ്ട്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ മോബേല്‍ പോക്കറ്റില്‍ കിടന്നു തുള്ളാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌. നോക്കുമ്പോള്‍ പെണ്ണിന്‍റെ അപ്പന്‍റെ കോളാണ്‌. മറുപടി മനസില്‍ ഉറപ്പിച്ചു

എടുത്തു ഹലോ പറഞ്ഞു. അപ്പനല്ല. അവളു തന്നെയായിരുന്നു മറു വശത്ത്‌. "ചേട്ടന്‍ എവിടാ? വീട്ടിലെത്തിയോ?"

"ഞാന്‍ വെള്ളത്തിലാ. കള്ളുഷാപ്പില്‍. "

"ജയിംസ്‌ച്ചായാ ഈ നട്ടെല്ല് കാണിക്കണം, എന്നെ ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കില്‍ അങ്ങിനെ അപ്പനോടു പറയാനും. ഞാന്‍ ഫോണ്‍ അപ്പനു കൊടുക്കുവാന്നേ. "

അപ്പുറത്തു നിന്നും അപ്പന്‍റെ നീണ്ട ശബ്ദം - ഹലോ..

"എനിക്കു ഇഷ്ടമാ. കല്ല്യാണം എത്രയും വേഗം നടത്തണം."

ഞാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ടാക്കുമ്പോള്‍ ഗബ്രിച്ചായന്‍ വായും പൊളിച്ചു എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു. കുടിച്ചതൊക്കെയും ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു ആ മുഖത്തു നിന്നും.

അതാ കാറ്‌ വന്നു. ഞാന്‍ അവളെ പരിചയപ്പെടുത്താം. പക്ഷേ കഥ പറഞ്ഞ്‌ എന്‍റെ പണികളൊക്കെ വൈകി. ജയിംസ്‌ കഷ്ണിച്ച പച്ചക്കറികളുമായി അടുക്കളയിലേക്കോടി.

എനിക്കു അയാളോടു സഹതാപം തോന്നി. വീട്ടിലേക്കു കയറി വന്ന മൂങ്ങാ മുഖത്തോടു ഈറ്‍ഷ്യയും.

പരിചയപ്പെടലൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അല്‍പ്പം ദേഷ്യം കുറഞ്ഞു.

എങ്കിലും ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോള്‍ അവരെ ഒന്നു കൊട്ടാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. “ജയിംസ്ച്ചായന്‍റെ പാചകം അതിരുചികരം. അപ്പോള്‍ ചേച്ചി പാചകം ചെയ്താല്‍ എങ്ങിനെയിരിക്കും!”

"അതിനെന്താ നാളെ വന്നോളു. "

"നാളെയോ?"

"അതെ, നാളെ മൊത്തം വീട്ടു പണിയും എന്‍റേതാ. ഇച്ചായാന്‍ ഫ്രീ. "

"ഹോ, ഈ ചേച്ചിയുടെ ഒരു ബുദ്ധി!"

"എന്‍റെ ബുദ്ധിയോ! എനിക്കിതൊന്നും തീരെ ഇഷ്ടമല്ല. ഒക്കെ ഇച്ചായന്‍റെ ഒരോ വാശിയും നിറ്‍ബന്ധവുമാാ. "

ഞാന്‍ ആ ദമ്പതികളുടെ മുന്നില്‍ പെട്ടെന്നു വല്ലാതെ ചെറുതായതായി തോന്നി.

അവരുടെ ലാപ്പ്‌ ടോപ്പില്‍ നിന്നും ഈ കഥ മത്സരത്തിനയക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സന്തോഷമുണ്ട്‌,ഇതൊക്കെ ആശ്രമ വാസികളെ അറിയിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന്.


ജഡ്ജസ് എന്തു പറഞ്ഞു?

ഗീത:
അവതരണത്തിലെ വ്യത്യസ്തത കൊള്ളാം. പെണ്ണിന്റെ മുഖസൌന്ദര്യത്തിലൊന്നും വലിയ കാര്യമില്ലെന്ന സന്ദേശം തരുന്ന കഥ. മാര്‍ക്ക്
22/25.
വാഴക്കോടന്‍:
മൂങ്ങയും കിളിയല്ലേ എന്നാ ആ പഴയ നമ്പര്‍ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. അവതരണത്തില്‍ പുതുമയുണ്ട്. ആ കഥാ സന്ദര്‍ഭം ഇങ്ങനെയും ആവാം എന്ന് കാണിച്ച കഥാകൃത്ത്‌ ഏതോ അനുഭവ സമ്പന്നനും ഉന്നത കുല ജാതനുമാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒന്ന് കൂടി മെഴുക്കിളക്കി എഴുതായിരുന്നു. ഒരു വിവരണം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞു കഥയില്‍ സംഗതികളൊന്നും ഇല്ല എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. എന്തെങ്കിലും ഒരു സംഭവമോ മറ്റോ ഈ കഥയില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അല്‍പ്പം കൂടി മിഴിവുണ്ടായേനെ. കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ കണ്ടു തിരിച്ചു പോരുന്ന ഒരു കഥാകാരന്‍ മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നത് ഒരു ചോദ്യം പോലെ ഞാന്‍ എറിയുന്നു. അതില്‍ കാപ്പി പിടിച്ചു കേറുന്നുന്ടോ എന്ന് നോക്കാം! മാര്‍ക്ക്‌ ഈ കഥയ്ക്ക്‌ ഒരു
17/25
ചങ്കരന്‍:
ഇതിനെ ഞാന്‍ വിശകലനം ചെയ്താല്‍ അഹങ്കാരമാകും.എന്റെ മാര്‍ക്ക് 24/25ഒരു മാര്‍ക്കു ഇതിലും നല്ലതു വന്നാല്‍ കൊടുക്കാനായി ഞാന്‍ എടുത്തുവക്കുന്നു.
നാസ്:
ഏതായാലും കഥ കൊള്ളാം.. ഇത് വരെ കഥയെഴുതിയവര്‍ക്കെല്ലാം ഇതൊരു താക്കിതാണ് ... ഏതായാലും ഈ മത്സരത്തില്‍ ആദ്യമായി ഞാനും മാര്‍ക്കിടട്ടെ... 23/25

Sunday, May 17, 2009

ആട് തോമ RKM 11-1

കഥാക്യത്ത് : ഭരത് (സാങ്കല്പിക നാമം)



കഥ:"ആട് തോമ്മ"


ജയിംസ് വാച്ചില്‍ നോക്കി. 11മണി ആയിരിക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഗബ്രിച്ചായന്‍ ചാരിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ഈ റിക്ഷായുടെ കുലുക്കത്തിലും ഇങ്ങേര്‍ക്കെങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നു?അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ടൌണില്‍ ചായക്കടയില്‍ നിന്ന് വലിച്ചുകേറ്റിയത് ചില്ലറ വല്ലതുമാണോ?കര്‍ത്താവേ, ബ്രോക്കറിങ് പ്രൊഫഷനായി ഏറ്റെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് നീ അപാര ദഹന ശക്തിയാണല്ലോ കൊടുക്കുന്നത്.ഈ പെണ്ണുകാണല്‍ എന്ന കടമ്പ വല്ലാത്തതു തന്നെയാണ്. ക്യത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഇത് 17 )മത്തേതാണ്. ഇതെങ്കിലും ഒന്ന് ശരിയായാല്‍ മതിയാരുന്നു.

ആദ്യമൊക്കെ പെണ്ണ് സുന്ദരിയായിരിക്കണം,വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവളായിരിക്കണം, പിന്നെ മുടി ഉള്ളവളായിരിക്കണം ഇങ്ങനെ എത്രയെത്രഡിമാന്റുകളായിരുന്നു താന്‍ ഓരോ മൂന്നാമന്മാരോടും പറഞ്ഞിരുന്നത്. മൂന്ന് മാസത്തെ ലീവ് ഉണ്ടല്ലോ, പതുക്കെയായലു തനിക്ക് യൊജിച്ച ഒരുവളെ തന്നെ നല്ലപാതിയായി കിട്ടണം എന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ ഡിമാന്റുകളും പിന്‍ വലിച്ചിരിക്കുന്നു. മാമോദിസ മുങ്ങിയ ഒരു പെണ്ണ് അത്രയും മതി.അല്ലേല്‍ ഈ അവധി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടന്നില്ലേല്‍? ഇനിയൊരു ലീവിന് 2 കൊല്ലം കാത്തിരിക്കണം. അപ്പോള്‍ പ്രായം 36 . കര്‍ത്താവേ, ദുബായില്‍ തന്റെ ഒപ്പം താമസിക്കുന്ന റഹ്മാന്‍ പറയുന്നത് ജയിംസ് ഓര്‍ത്തു. ഡാ എന്റെ മോള്‍ക്ക് 4 കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ നിക്കാഹ് ആലോചിക്കണം.ന്നാലും അനക്ക് അതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടക്കുമോ? റഹ്മാന്‍ കുട്ടികാലത്ത് തന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നുഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്? നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ സ്കൂള്‍ എത്തി.ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവര്‍ പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ചോദ്യമുയര്‍ത്തി.ജയിംസ് ഗബ്രിച്ചായനെ തട്ടി വിളിച്ചു.............................

'ഹ! ഇതെന്തോന്ന് ഉറക്കമാ ഗബ്രിച്ചായ, ഇയാള്‍ക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊട്...'

ഗബ്രി ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് നാലു വശത്തേക്കും കൈചൂണ്ടി വഴി കാട്ടിക്കൊടുത്തു!

'ഇതൊള്ളേല്പ്പാട്, ഇങ്ങേരെന്താ വെള്ളാ?'ഡ്രൈവര്‍ മുരണ്ടു.....

'ഓ, വെള്ളമൊന്നുമല്ലടാ കൊച്ചനേ, വയസും പ്രായോമൊക്കെയല്യോ?' ഗബ്രിച്ചായന്‍ ഒന്നു കൂടി ഫോക്കസ് ചെയ്ത് നോക്കി സംതൃപ്തനായി, 'അത് സ്ഥലം ഇതു തന്നെ...ഇറങ്ങിക്കോ മോനെ ജയിംസേ..'

ഓട്ടോക്കാരന്‍ തിരിച്ചു പോയപോള്‍ സ്ക്കൂളിനു നേരെ എതിരെയുള്ള വീട് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഗബ്രിച്ചായന്‍ പറഞ്ഞു. 'ദോണ്ട്..അതാ വീട്...'

ഇരുവരും അങ്ങോട്ട് നടന്നു.

സ്ക്കൂളും വീടും ഇരിക്കുന്നത് ഒരു ചെറിയ കവലയില്‍. കവല എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ നീണ്ട് പോകുന്ന ഒരിക്കല്‍ മാത്രം ടാര്‍ ചെയ്ത ഇപ്പോള്‍ വിജനമായ പാത. ഒരു വശത്ത് നീണ്ട് നിവര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന കൃഷിയിറക്കിയിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായ പാടം. പൂട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഒന്നു രണ്ട് കടകള്‍. അടുത്ത് ഒരു ചെറിയ മാടക്കട. അവിടെ കൂടി നില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് മൂന്നു പേര്‍. ബസ് സ്റ്റോപ്പ് എന്നെഴുതിയ പഴയ ബോര്‍ഡ് ഫിറ്റു ചെയ്ത ഒരു ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റ്. സമീപം ചില കൊടി മരങ്ങള്‍. അവിടെയും ഇവിടെയും അലയുന്ന മൂന്നു നാല് കോഴികള്‍. ടാര്‍ റോഡ് കുറുകെ കടന്ന് ഗബ്രിച്ചായനും ജെയിംസിനും നേരെ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പട്ടി...

'ഇവന്‍ കടിക്ക്വോ, പിശകാണെന്നാ തോന്നുന്നെ' എന്നും പറഞ്ഞ് ഗബ്രിച്ചായന്‍ ഒരു കല്ലേടുത്ത് പട്ടിയെ എറിഞ്ഞു. അത് ഒരു ദീന രോദനം പുറപ്പെടുവിച്ച് എതിര്‍ ഭാഗത്തേക്ക് ഓടി. ആ ശബ്ദം കേട്ട് മാടക്കടയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നവരുടെ ശ്രദ്ധ ജെയിംസിലേക്കും ഗബ്രിയിലേക്കും ആയി..

'ആരാ, എവിടുന്നാ..' മാടക്കട നടത്തുന്ന കിളവന്‍ അപരിചിതരില്‍ ഉല്‍ക്കണ്ട രേഖപ്പെടുത്തി. ജെയിംസിനു ദേഷ്യം വന്നു. ഇയാള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ ആ പട്ടിയെ എറിഞ്ഞ് ബഹളമുണ്ടാക്കി നാട്ടുകാരെ മുഴുവന്‍ വിളിച്ചുണര്‍ത്തേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ഇനിയിപ്പോള്‍ പെണ്ണൂകാണാന്‍ വന്നതെല്ലാം ഇയാള്‍ വിളീച്ച് കൂവുമല്ലോ.

'ദേ, അച്ചായ...ആവശ്യമില്ലാത്തെതൊന്നും വിളമ്പാന്‍ നില്‍ക്കേണ്ടാ..'

ഗബ്രിച്ചായനു കാര്യം പിടികിട്ടി.

കിളവന്‍ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ 'ഓ..ഇവിടെ വരെ..' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഗബ്രിച്ചായന്‍ നടത്തക്ക് വേഗം കൂട്ടി; ജെയിംസും. ആളുകള്‍ എന്തെല്ലാമോ അടക്കം പറയുന്നു.

അവര്‍ വീടിന്‍റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് ഉള്ളില്‍ കയറുമ്പോഴേക്കും പിന്നില്‍ എന്തൊക്കെയോ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങള്‍.
വീട്ടുകാര്‍ അവരെ ആതിഥ്യ മര്യാദയോടെ സ്വീകരിച്ചു. ജെയിംസിന്‍റെ ജോലി വിവരവും മറ്റും ചോദിച്ച് കുറെ സമയം കടന്ന് പോയി. ഒടുവില്‍ പെണ്ണിനെ വിളീച്ചു. പെണ്ണീനെ ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ജെയിംസിനു ബോധിച്ചു. ആദ്യ ദര്‍ശനത്തില്‍ തന്നെ അനുരാഗമോ, ജെയിംസിനു കണ്ണെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പെണ്ണ് പരമ സുന്ദരി. നിതംബം മറയുന്ന മുടി. ബീ കോം ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്. നല്ല ദൈവഭയമുള്ള പെരുമാറ്റം. വീട്ടുകാരും കുഴപ്പമില്ല. രോഗി ഇഛിച്ചതും വൈദ്യന്‍ കല്പിച്ചതും ഇതു തന്നെ എന്ന് മനസിലാക്കിയ ഗബ്രിച്ചായന്‍ ഉടനെ ജെയിംസിന്‍റെ കുടുംബക്കാരെ സന്ദര്‍ശനത്തിനു വിടാം എന്നൊക്കെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചു. ജെയിംസ് അതൊന്നും കേട്ടില്ല.

ഒടുവില്‍ അവര്‍ യാത്ര പറഞ്ഞ് കവലയില്‍ എത്തി. ആളുകള്‍ ചിലര്‍ അവിടവിടെ നില്പുണ്ട്.ഇനി മടങ്ങാനെന്ത് ചെയ്യും.

'ഇനി എപ്പോഴാ ടൗണിലേക്കു ബസ്, ഇതിലേ ഓട്ടോ വരുമോ..' ഗബ്രിച്ചായന്‍ മാടക്കടക്കാരനെ സമീപിച്ചു.

'ഇനീപ്പം വൈകിട്ടേ ബസുള്ളല്ലോ. ഓട്ടോ വന്നാലായി. അതിരിക്കട്ടേ നിങ്ങള്‍ എവിടുന്നാ, എന്താ...' കിളവനു ആകാംഷ മാറിയിട്ടില്ലല്ലോ.

'അത്..' ഗബ്രിച്ചായന്‍ മടിയോടെ ജെയിംസിനെ നോക്കി.' അത്..ഒരു കാര്യത്തിന്...'

ഓ, ഇനിയിപ്പോള്‍ ഗബ്രിച്ചായന്‍ പറഞ്ഞാലെന്താ, പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലെന്താ, വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ഇതു വഴി വരേണ്ടതല്ലെ. കിളവനെ പിണക്കിയെന്ന് വേണ്ടാ. കട അവളൂടെ വീടിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ തന്നെയല്ലേ.

അപ്പോഴേക്കും ഗബ്രിയേയും ജെയിംസിനെയും മാറി മാറി നോക്കി കിളവന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. 'മനസിലായി, മനസിലായി...'
ജെയിംസ് അമ്പരന്നു. ഗബ്രിച്ചായനും ആകെ വല്ലാതെയായി. തങ്ങള്‍ ഒന്നും പറയാതെ തെന്നെ ഇയാള്‍..

കിളവന്‍ അപ്പോള്‍ മാടത്തില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുകയും അപ്പുറത്തുള്ള അടഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന പീടികയുടെ നേരെ നോക്കി ഉറക്കെ കൈകൊട്ടി ഇങ്ങനെ ഉച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞു:

'തോമ്മാക്കുഞ്ഞേ...ഇത് അത് തന്നെ...ഞാമ്പറഞ്ഞില്ലേ..'

അവര്‍ ഇരുവരും അങ്ങോട്ട് നോക്കവെ, പീടികയുടെ പിന്നില്‍ നിന്ന് ആറടി ഉയരമുള്ള ഒരു രൂപം കവലയിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി മെല്ലെ അവരുടെ നേര്ക്ക് നടന്നു വന്നു. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ സ്ഫടികത്തിലെ ആടു തോമയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നല്ലോ ഇയാളെന്ന് ജെയിംസിനു തോന്നി. രണ്ട് വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ. ഇയാള്‍ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് പര്‍പിള്‍ നിറമുള്ള ടീ ഷര്ട്ടും ഖാക്കി ബെര്‍മുഡയും. പീന്നെ വലതു കയ്യില്‍ ബ്ലാക്ക് ബെറി മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍..ആട് തോമയെപോലെ കൂളീംഗ് ഗ്ലാസ്. കൊള്ളാമല്ലോ...

അയാള്‍ മന്ദം മന്ദം സ്ലോ മോഷനിലെന്ന പോലെ നടന്ന് അവരുടെ അടുത്ത് വന്നു ജെയിംസിനു നേരെ കൈ നീട്ടി.

'ഹായ് ഞാന്‍ തോമസ്... കൂട്ടുകാരൊക്കെ എടാ തോമ്മാ എന്ന് വിളിക്കും. ദോ, ആ കാണുന്ന പാടത്തിന്‍റക്കരയാ വീട്...'

ജെയിംസ് കൈ നീട്ടിയില്ല. ഇയാള്‍ ഇതെന്തൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്. എന്തിന്...

'അപ്പോ മോന്‍റെ വീട് ഇവിടടുത്താ അല്യോ?' പാടത്തിന്‍റെ അക്കരെക്കും അയാളുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി ഒരു പുതിയ വെളീച്ചം ലഭിച്ചതു പോലെ ഗബ്രി ചോദിച്ചു. അയാള്‍ ഗബ്രിയെ മൈന്‍ഡ് ചെയ്തതേയില്ല. പകരം ജെയിംസിനോടായി പറഞ്ഞു:

'പിന്നെ, നമ്മള്‍ ഇങ്ങനെ പരിചയപ്പെടേണ്ടി വരുമെന്ന് ഓര്‍ത്തില്ല, ആട്ടെ എന്താ പേര്..?'

'ജെയിംസ്..ദുബായില്‍..'

അയാള്‍ മെല്ലെ ചിരിച്ചു.
'ഓ...ദുബായ്..ഞാനങ്ങ് കുവൈറ്റിലാ. ഒമ്പത് വര്‍ഷമായി. ഇപ്പോള്‍ അവധിക്ക് വന്നിരിക്കുകാ. ഇനി കല്യാണമൊക്കെ നടത്തണം, എന്നിട്ട് വേണം തിരിച്ച് പോകാന്‍. ഇപ്പോള്‍ നാല് മാസമായി വന്നിട്ട്...'

അയാള്‍ ഒന്നു നിര്‍ത്തി. എന്നിട്ട് നാടകീയമായി വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് മൊബൈല്‍ ഇല്ലാത്ത കൈ കൊണ്ട് ഗബ്രിയുടെ ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ കോളറില്‍ പിടിച്ചു. കോഴിക്കടയില്‍ വധിക്കപ്പെടുവാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട കോഴിയെപ്പോലെ ഗബ്രിക്ക് പാതി ബോധം പോയി. അപ്പോള്‍ അയാള്‍ ജെയിംസിനു നേരെ തിരിഞ്ഞ് അലറി:

'ഡാ..നീയിപ്പോള്‍ കണ്ടിട്ട് വന്നില്ലേ, അവളെ കെട്ടാനാടാ ഞാന്‍ കുവൈറ്റീന്ന് പറന്ന് വന്നത്. നാലുമാസമായി ഞാന്‍ വന്നിട്ട്. സ്ക്കൂളില്‍ പടിക്കുന്ന കാലം മുതല്‍ ഞാന്‍ അവടെ പൊറകേ നടക്കുകയാ. അവള്‍ക്കെന്നോട് പുഛമായിരുന്നു. അവക്ക് മാത്രമല്ലാ എല്ലാര്‍ക്കും എന്നോട് പുഛം. ഞാന്‍ ഉഴപ്പനായിരുന്നു എന്നത് നേരാ. നാലു കാശൊണ്ടാക്കീട്ട് അവളുടെ വീട്ടുകാരോട് തന്‍റേടമായി ചോദിക്കാം എന്നോര്‍ത്താണ്, പത്തില്‍ നാലാം തവണയും എഴുതിപ്പാസായി കുവൈറ്റിനു പോയത്. തിരികെ അവളെ മാത്രം ഓര്‍ത്ത് തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ അവടെ വീട്ടുകാര്‍ക്കും സമ്മതം, പക്ഷേ, അവള്‍ക്കെന്നെ ഇപ്പോഴും വേണ്ടാന്ന്. ആ പഴയ പുഛം. എനിക്കിനി ഇരുപത്തി രണ്ട് ദിവസം കൂടിയേ ലീവുള്ളൂ. കെട്ടും ഞാനവളെ, എങ്ങനെയെങ്കിലും...അതിനിടയിലാ ഇവനെ പോലെ ഓരോരുത്തന്മാര്‍ നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവന്മാരെയും കൊണ്ട് അവളെ കാണിച്ച് കൊടുക്കാനുള്ള ഒടുക്കത്തെ വരവ്...'

അയാള്‍ ഗബ്രിയെ ആഞ്ഞ് തള്ളി. 'ന്‍റമ്മോ..'ഗബ്രി മലര്‍ന്നടിച്ച് നിലത്ത് വീണൂ.

സിനിമകളിലെ നായകനെപ്പോലെ നിന്നിടത്തു നിന്ന് ചാടി ഉയര്‍ന്ന് അയാളുടെ നെഞ്ചാം കൂടിനു കാല്‍ മുട്ടു കൊണ്ട് ഇടിച്ച് വീഴ്ത്തണമെന്നും, പിന്നെ വീണു കീടക്കുന്ന ഗബ്രിച്ചായനെ ഒറ്റക്കയ്യില്‍ പൊക്കിയെടുത്ത്, 'ഏതു കോപ്പനെതിര്‍ത്താലും ഞാനവളെ കെട്ടുമെടാ'ന്ന് നെഞ്ചില്‍ തൊട്ട് പറയണമെന്നും അത് കേട്ട് അവിടെ നില്‍ക്കുന്ന എല്ലാവരും കയ്യടിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കണമെന്നും ജെയിംസിനു ആഗ്രഹമുണ്ടായി. ജെയിംസ് അയാളെ ഒളി കണ്ണീട്ട് നോക്കി. തനിക്ക് അയാളുടെ ചെവിക്കൊപ്പമേ ഉയരമുള്ളൂ. അയാളുടെ മസിലുകള്‍...

ജെയിംസ് ഗബ്രിയെ താങ്ങി എഴുന്നേല്പിച്ചു. 'വാ, നമുക്ക് പോകാം അച്ചായാ..'

അവര്‍ മെല്ല ആ കവലയില്‍ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ ചിരികള്‍ ഉയര്‍ന്നു.

***

എയര്‍ ഹോസ്റ്റസ് കൊണ്ടുവന്ന നാപ്കിനില്‍ മുഖം തുടച്ച്കൊണ്ട് ജെയിംസ് വിന്‍ഡോയിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി.മാഞ്ഞ് പോകുന്ന തെങ്ങിന്‍ തലപ്പുകളും പച്ചപ്പരപ്പുകളൂം. മേഘക്കീറുകള്‍ പൊടുന്നനെ ഇടയില്‍ കയറി വന്ന് ആ ചിത്രവും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു.

ജഡ്ജസ് എന്തു പറഞ്ഞു?
ബോണ്‍സ്:
ഇത് ഒരു മാതിരി കലാഭവന്‍ മണി ആട് തോമ ആയതു പോലെ..പുതുമ..നഹി നഹി..ബാക്കി നഹി നഹി...ക്ലൈമാക്സ്‌ നഹി നഹി..അത് കൊണ്ട് മാര്‍ക്ക്‌
10/25
ഗീത
നാട്ടിന്‍‌പുറത്തെ കവല, മാടക്കട, അവിടത്തെ കിളവന്‍, നാട്ടിന്‍പുറത്തുകാര്‍ക്ക് അപരിചിതരെ കാണുമ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാനുള്ള ആ ജിജ്ഞാസ - എല്ലാം നന്നായി വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കഥക്ക് പുതുമയില്ലെങ്കിലും കഥപറയുന്നരീതി നന്ന്. ജെയിംസിന്റെ മനോവ്യാപാരങ്ങളും നന്നായി ചിത്രീ കരിച്ചിരിക്കുന്നു. മാര്‍ക്ക് 21/25.
ചങ്കരന്‍:
കഥ വ്യത്യസ്ഥമായി. നന്നായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു. നല്ല ഭാഷ, കഥ മനസ്സില്‍ പിക്ചറൈസ് ചെയ്ത് എഴുതിയപോലെ. നിസ്സഹായത നന്നായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. കോമഡി ആകണമെന്നു നിര്‍ബന്ധമില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ കഥ കുറച്ചുകൂടി ഫീലിങ്ങോടുകൂടി നന്നാക്കാമായിരുന്നു, നന്നാകുമായിരുന്നു എന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നു.ആദ്യഭാഗം നന്നായി എങ്കിലും, ഒരല്പം അവാര്‍ഡാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപോലെ തോന്നുന്നു. പട്ടിയും മറ്റും വളരെ പഴയ നമ്പര്‍ അല്ലേ :) എന്റെ മാര്‍ക്ക്
21/25
Prayan:
പാവം ഗബ്രിച്ചായന്റെ ആശ്വോത്രിചെലവിന്
15/25

Saturday, May 16, 2009

ഗബ്രിയേല്‍ മാലാഖ വീണ്ടും..RKM 10-1

കഥാക്യത്തിന്റെ പേര്: ചന്ദ്രമതി(സാങ്കല്പിക നാമം)


ഗബ്രിയേല്‍ മാലാഖ വീണ്ടും


ജയിംസ്‌ വാച്ചില്‍ നോക്കി. 11മണി ആയിരിക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഗബ്രിച്ചായന്‍ ചാരിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ഈ റിക്ഷായുടെ കുലുക്കത്തിലും ഇങ്ങേര്‍ക്കെങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നു?അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ടൌണില്‍ ചായക്കടയില്‍ നിന്ന് വലിച്ചുകേറ്റിയത് ചില്ലറ വല്ലതുമാണോ?കര്‍ത്താവേ, ബ്രോക്കറിങ് പ്രൊഫഷനായി ഏറ്റെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് നീ അപാര ദഹന ശക്തിയാണല്ലോ കൊടുക്കുന്നത്.ഈ പെണ്ണുകാണല്‍ എന്ന കടമ്പ വല്ലാത്തതു തന്നെയാണ്. ക്യത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഇത് 17 )മത്തേതാണ്. ഇതെങ്കിലും ഒന്ന് ശരിയായാല്‍ മതിയാരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ പെണ്ണ് സുന്ദരിയായിരിക്കണം,വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവളായിരിക്കണം, പിന്നെ മുടി ഉള്ളവളായിരിക്കണം ഇങ്ങനെ എത്രയെത്രഡിമാന്റുകളായിരുന്നു താന്‍ ഓരോ മൂന്നാമന്മാരോടും പറഞ്ഞിരുന്നത്. മൂന്ന് മാസത്തെ ലീവ് ഉണ്ടല്ലോ, പതുക്കെയായലു തനിക്ക് യൊജിച്ച ഒരുവളെ തന്നെ നല്ലപാതിയായി കിട്ടണം എന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ ഡിമാന്റുകളും പിന്‍ വലിച്ചിരിക്കുന്നു. മാമോദിസ മുങ്ങിയ ഒരു പെണ്ണ് അത്രയും മതി.അല്ലേല്‍ ഈ അവധി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടന്നില്ലേല്‍? ഇനിയൊരു ലീവിന് 2 കൊല്ലം കാത്തിരിക്കണം. അപ്പോള്‍ പ്രായം 36 . കര്‍ത്താവേ, ദുബായില്‍ തന്റെ ഒപ്പം താമസിക്കുന്ന റഹ്മാന്‍ പറയുന്നത് ജയിംസ് ഓര്‍ത്തു. ഡാ എന്റെ മോള്‍ക്ക് 4 കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ നിക്കാഹ് ആലോചിക്കണം.ന്നാലും അനക്ക് അതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടക്കുമോ? റഹ്മാന്‍ കുട്ടികാലത്ത് തന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നുഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്? നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ സ്കൂള്‍ എത്തി.ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവര്‍ പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ചോദ്യമുയര്‍ത്തി.ജയിംസ് ഗബ്രിച്ചായനെ തട്ടി വിളിച്ചു.............................


"അതെ അച്ചായോ സ്കൂള്‍ ഇങ്ങു എത്തിയെ . ഒന്നിങ്ങു എണീറ്റെ ".


ങ്ങ് ഹു ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല. ഇങ്ങേര്‍ക്ക് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയണൂ.ബാക്കി ഉള്ളവന്‍ നേരെപാട്ടിനു ഒന്നു ഉറങ്ങിയിട്ട് മാസങ്ങള്‍ ആയി. ഗള്‍ഫില്‍ വെച്ചു വിവാഹ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഉറക്കം കെടുത്തി. ഇവിടെ വന്നപ്പോ കാണാന്‍ പോയ സുന്ദരികളുടെ കഠോര വാക്കുകളും മൂര്‍ച്ചയുള്ള നോട്ടങ്ങളും ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു.


"ആശാനെ ഒന്നു പിടിച്ചിരുന്നോ . ഇപ്പൊ ശേരിയാക്കം ."


ഓട്ടോക്കാരന്‍ ടാറിട്ട റോഡിന്റെ ഒത്ത നടുക്കുള്ള കുഴിയിലേക്ക് ഓട്ടോ ചാടിച്ചു.


" അമ്മാ എന്നെ തള്ളി ഇട്ടേ " എന്നുപറഞ്ഞ്‌ അച്ചായന്‍ എണീറ്റു. ജെയിംസ്‌ ആദ്യമായി നടുറോട്ടില്‍ ഉള്ള കുഴികളുടെ മാഹാത്മ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.


"ഏത് പണ്ടാരക്കാലനാടാ നിന്നെ വണ്ടി ഓടിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചേ ?"


"അത് ആശാനേ വെറുതെ എഞ്ചിന്റെ പവര്‍ ഒന്നു ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്തതാ. "


"ഡാ കൊച്ചനെ കളി ഗബ്രിയെലിനോട് വേണ്ടാ നീ എന്റെ തനി നിറം കാണും "


"വിട്ടു കള അച്ചായാ" ജെയിംസ്‌ ഇടയ്ക്കു കയറി പറഞ്ഞു



"ഹും ഡാ ചെക്കാ അവനു കൊടുക്കാനുള്ളത് കൊടുത്തു ഒഴിവാക്ക്".

"എത്രയായി?"

ഒതുക്കത്തില്‍ ഓട്ടോയുടെ സൈഡ് മിററില്‍ മുഖം ഒന്ന് ഓസിനു നോക്കി ജെയിംസ്‌ ചോദിച്ചു. ആ നോട്ടത്തില്‍ അവന്റെ കണ്ണ് ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുഖത്തൊന്നു പാളി .പിന്നെ കയ്യിലും . പേരെഴുതിയ മോതിരം അവന്റെ കൈ വിരലില്‍ ഉണ്ട് . പക്ഷെ ഒരു പത്ത് ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസെ തോന്നു. ഇവന് എവിടെ നിന്ന് പെണ്ണ് കെട്ടി. ജെയിംസ്‌ ഓട്ടോക്കാരനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. എന്താ ഒരു ചന്തം . എന്താ ഒരു പ്രസാദം . തന്റെ മുഖത്ത് ഇല്ലാതെ പോയ എല്ലാം ആ മുഖത്തുണ്ട്‌ .

ഈ സൌന്ദ്യര്യം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ വല്ല ബസിലും കിളി ആയി കേറിയാല്‍ മതിയാര്നു .എത്ര പെണ്ണ് കിട്ടിയേനെ? ഇങ്ങനെ 34മത്തെ വയസില്‍ ഓട്ടോയും പിടിച്ചു പെണ്ണ് കണ്ടു നടക്കാതെ അടുത്തുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളില്‍ പിള്ളേരുടെ അഡ്മിഷന്‍ ശരിയാക്കാന്‍ നടക്കാമായിരുന്നു. എന്നിട്ട് ഏതെങ്കിലും ഓട്ടോയില്‍ അവര്‍ക്ക് സ്കൂളില്‍ പോകാനുള്ള ഏര്പാടുകള്‍ ചെയ്യാമായിരുന്നു.

"ഹും"

പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം .മനസ്സില്‍ നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍ മാത്രം ബാക്കി ആയി.

"97"

ജെയിംസ്‌ ഞെട്ടി . കൂടുതല്‍ പറയാതെ നൂറിന്റെ ഒറ്റ നോട്ടെടുത്ത് കൊടുത്തു. 3 രൂപ ബാക്കിക്കായി കൈ നീട്ടി. "ആശാനെ ചില്ലറയില്ല".

ജെയിംസ്‌ സ്വന്തം പോക്കറ്റ് തപ്പി 97 രൂപ ശരിപെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുഖം മാറി.

ഗബ്രിച്ചായന്‍ ഇടപെട്ടു

"എടാ നിന്റെ എച്ചിത്തരം നിറുത്ത് . വെറുതെയാണോ നിനക്ക് പെണ്ണ് കിട്ടാത്തെ?"

അത് മര്‍മത്ത് തന്നെ കൊണ്ടു. ഓട്ടോക്കാരന്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് പോയി.

"അച്ചായ എത്ര മണിക്കാണ് നമ്മള്‍ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടില്‍ എത്താം എന്ന് പറഞ്ഞത്?"

"3 മണി"

"എന്നിട്ടാണോ അച്ചായന് എന്നെ 11 മണിക്ക് ഇവിടെ ഇറക്കിയത്. പെണ്ണിന്റെ വീട് ഇവിടെങ്ങാന്‍ ആണേല്‍ പെണ്ണിന്റെ കുടുംബത്ത് ഉള്ളൊരു കണ്ടാല്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും. "

"മോനെ ജെയിംസ്‌ കുട്ടി "

"എന്താ അച്ചായാ " "ജെയിംസ്‌ എന്ന് തന്നെ അല്ലെ നിന്റെ പേര്"

"അതെ"

"നിന്റെ 18 മത്തെ അങ്കം അല്ലേ ഇന്ന് നടക്കാന്‍ പോണത് ?"

"അതെ" "ആണോ ?" "അല്ല " "17 "


"അതെ ....ഈ പതിനേഴും പതിനെട്ടും എല്ലാം ഒരു പോലെയ "

"ആണോ"
" അതെ... അതിനു ചില മുന്‍കരുതലുകള്‍ എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി നേരത്തെ നിന്നെ ഇറക്കിയതാ."


"അതെന്താ അച്ചായ ആദ്യത്തെ പതിനേഴു പോക്കിനും ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു മുന്‍ കരുതല്‍ .?"

[അച്ചായന്‍ പതിനെഴെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പതിനേഴു . പതിനെട്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പതിനെട്ടു ഒരു കല്യാണം നടക്കുന്നത് വരെ അങ്ങനെ തന്നെ. അത് കഴിഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ ഉള്ളത് മുതലും പലിശയും ചേര്‍ത്ത് കൊടുക്കണം ].

"ഈ പതിനെട്ടു എന്ന് പറയണത് ഒരു നല്ല ലക്ഷണം ആണ്"

ജെയിംസ്‌ ചോദ്യ ഭാവത്തില്‍ ഗബ്രിയേലിനെ ഒന്ന് നോക്കി

"നീ കേട്ടട്ടില്ലേ പതിനെട്ടടവും വെട്ടടവും എന്നൊക്കെ? ഒന്നും വേണ്ട പതിനെട്ടാം പടി എന്നെങ്കിലും കേട്ടട്ടില്ലേ? "

"ഉണ്ട്"

"നമ്മുക്ക് ഇന്ന് പെണ്ണ് കാണുന്നതിന് മുന്‍പ് ഒരിടം വരെ പോണം.നീ കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ എന്റെ കൂടെ വരിക. "

ജെയിംസ്‌ പുറകെ നടന്നു . അല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യാന്‍. കൂടുതല്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാനുള്ള ഒരു മാനസികാവസ്ഥ അപ്പോള്‍ ജെയിംസ്‌നു ഇല്ലായിരുന്നു. ആകെ കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ ഒരു വഴിയിലൂടെ അച്ചായന്‍ നടന്നു.. പുറകെ ജെയിംസ്‌ അല്പം ദൂരം ഇട്ടു നടന്നു. അവിടെ അങ്ങിങ്ങായി ചില ബോര്‍ഡുകള്‍ തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്‌ . അതില്‍ ചില ബൈബിള്‍ വാക്യങ്ങളും. ജെയിംസ്‌ ആ വാക്യങ്ങളിലൂടെ ഒന്ന് മനസ് പായിച്ചു .

"സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കുള്ള വാതില്‍ ഇടുങ്ങിയതും വഴി ദുര്‍ഖടവും ആണ് .."

"നിന്നെപോലെ നിന്റെ അയല്‍ക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക"

അങ്ങനെ ഓരോന്നും വായിച്ചു അടുത്ത ഒരു ബോര്‍ഡ് കണ്ടു .

"ധ്യാന മന്ദിരം "

"ഈശോയെ ഈ അച്ചായന്‍ എന്നെ പെണ്ണ് കാണിക്കാം എന്നും പറഞ്ഞു എങ്ങോട്ടാ കൊണ്ട് പോകുന്നത്? "

അച്ചായന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ജെയിംസ്‌ രക്ഷയില്ലാതെ പുറകെ ചെന്നു.

"എന്താ അച്ചായന്റെ ഉദ്ദേശ്യം "

ഹു ഹും . നോ ആന്‍സര്‍. അച്ചായന്‍ ധ്യാന കേന്ദ്രത്തിന്റെ പുറത്ത് കെട്ടി തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന മണി അടിച്ചു ഒരു വയസായ സ്ത്രീ ഇറങ്ങി വന്നു

"അല്ല ഇതാര് ഗബ്രിയേലോ ? അച്ഛന് ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു ദിവ്യദര്‍ശനം ഉണ്ടായി . ഗബ്രിയേല്‍ വരാന്‍ സമയം ആയി എന്ന് പിച്ചും പേയും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു"

"എല്ലാം ഒന്ന് ഒത്തു വരണ്ടേ എന്റെ എല്യാമചേടത്തി "

"ഇത് എത്രാമത്തെ അപ്ലിക്കേഷന്‍ ആണ്? "

"പതിനെട്ടാ . ഗുല്ഫിന്നു വന്നതാ..2 ആഴ്ച്ചയെ തിരിച്ചു പോകാന്‍ സമയം ബാക്കി ഉള്ളു."

"അച്ഛനെ പോയി കണ്ടോളൂ . ഒരു ഉത്തരം കിട്ടാതെ വരില്ലാ .മുറിയില്‍ ഗബ്രിയെലിന്റെ വരവും പ്രതീക്ഷിചിരിപ്പുണ്ട് ."

അകത്തു അച്ഛന്റെ മുറിയുടെ മുന്നില്‍ എത്തിയപ്പോ അച്ചായന്‍ ജെയിംസ്‌നോട് പുറത്ത് നില്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു അകത്തു കയറി ജെയിംസ്‌ വീണ്ടും അവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്ന വചനങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.

"ഈശൊമിശിഹായ്ക്കു സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ അച്ചോ"

"സ്തുതി അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ ഗബ്രിയേലെ " ഗബ്രിയേലിന്റെ മുഖം ചമ്മുന്നു.

"മംഗള വാര്‍ത്തയും ആയി ഗബ്രിയേലിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഞാന്‍ ഇരിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് മാസം രണ്ടര ആയി . ഗബ്രിയേലിനു ഓര്‍മയുണ്ടോ?"

"ഉവ്വേ"

"എന്നിട്ട്?"

"എന്റെ അച്ചോ ഈ തവണ തലയില്‍ കിട്ടിയത് ഇത്തിരി കൂടിയ ഒന്നാ. എത്ര പെണ്ണ് കണ്ടിട്ടും സുല്ലിടുന്നില്ല. ഇന്ന് പിടിച്ച പിടിയാലെ കൊണ്ട് വന്നതാ.ഇനി എല്ലാം അച്ഛന്റെ മിടുക്ക് പോലിരിക്കും"

"അങ്ങനെ ഒറ്റ വാക്കിന് പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കല്ലേ ഗബ്രിയേലെ . ഇന്ന് കൂടി അരമനെന്നു തിരുമേനി വിളിച്ചു എനിക്ക് അമേരിക്കക്ക് പോകാനുള്ള വിസ തരപ്പെടുത്തണം എങ്കില്‍ 100 പോയിന്റ്‌ ദൈവവിളി റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യണം എന്ന്. 98 പൊയന്റും ആയി തന്നെ വിശ്വസിച്ചു ഞാന്‍ ഇരിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് 2 അര മാസം കഴിഞ്ഞു"

"അച്ചോ മനസിലായില്ല. എന്താ ഈ നൂറു പോയിന്റ്‌ ദൈവ വിളി"

"എടൊ അത് വേറൊന്നും അല്ല എന്റെ അധീനതയിലുള്ള പള്ളികളില്‍ നിന്ന് നൂറു പേരെങ്കിലും ളോഹ ധരിക്കാന്‍ മനസ് വെക്കണം എന്ന്.മനസിലയോടോ . ഇപ്പൊ ഞാന്‍ 98 പോയിന്റ്‌ കിട്ടി നില്ക്കുവാന്നെ . അപ്പുറത്തെ ഇടവകയിലെ അച്ചന്‍ എനിക്ക് മുന്നേ പോയിന്റ്‌ തികച്ചാല്‍ എന്റെ അമേരിക്കന്‍ സ്വപനം പാളും അതാ പറഞ്ഞത് ?"

"അങ്ങനെ പറ . ഇപ്പൊ മനസിലായി"

"താന്‍ പൊയ് അവനോടു വരാന്‍ പറ "

ജെയിംസ്‌ പുറത്ത് ചിന്തയില്‍ മുഴുകി . കാണാന്‍് പോയ ഓരോ കല്യാണവും മാറി പോയതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ആദ്യം പെണ്ണുകാണാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ പെങ്ങന്മാര്‍ വേണ്ട ഉപദേശങ്ങള്‍ തന്നിരുന്നു. മേശ പുറത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ നോക്കി കല്യാണം നടക്കുമോ എന്ന് മനസിലാക്കുന്ന വിധം ആയിരുന്നു ആദ്യത്തേത്. അതില്‍ ചിലത് ജെയിംസ്‌ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു

"ഏത്തപഴം പുഴുങ്ങിയത്‌ മുറിക്കാതെ വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌ മേശപുറത്തുന്ടെങ്കില് ആ കല്യാണം നടക്കില്ല."

"വട്ടെപ്പം പുഴുങ്ങിയത്‌ ഉണ്ടെങ്കില്‍ നോക്കുകയേ വേണ്ട ആ പെണ്ണിനെ കേട്ടതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് "

"പൂവന്‍ പഴം നന്നായി പഴുക്കാത്തതണേല് സ്ത്രീധനം തരാം എന്ന് പറഞ്ഞു പറ്റിക്കും" .

അങ്ങനെ പലതും ആയി ആദ്യം പൊയ് കണ്ട ആലോചനകള്‍ മുടങ്ങി. പിന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ പെണ്ണ് വീട്ടുകാര്‍ തന്റെ കുറ്റം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പെണ്ണ് കെട്ടാന്‍ ഇപ്പൊ അല്ലായിരുന്നു ആലോചിക്കേണ്ടത്. ഒരു പത്തു ഇരുപത്താറു വയസില്‍ ശ്രമിചായിരുന്നേല്‍ ഇപ്പൊ ഒരു പെണ്ണെങ്കിലും കിട്ടിയെനെ? ചിന്തകള്‍ കാട് കേറി തുടങ്ങിയപ്പോളെക്കും ഗബ്രിച്ചായന്‍ ജെയിംസ്‌ നെ വിളിച്ചു അച്ഛന്റെ അടുത്ത് എത്തിച്ചു. അച്ഛന്‍ ജെയിംസ്‌ കുഞ്ഞാടും ആയി കുറെ സംസാരിച്ചു.ഗബ്രിയേല്‍ പുറത്തിരുന്നു.

സമയം പോയിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു ....

ഗബ്രിചായന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി 2.40 ആയി പെണ്ണ് വീട്ടില്‍ എത്തേണ്ടത് 3 മണിക്കാണ് . പുറത്തെ വാതിലില്‍ ഗബ്രിയേല്‍ മുട്ടി.

"കടന്നു വരൂ ഗബ്രിയേലെ "

അച്ചന്‍ അകത്തു നിന്ന് പറഞ്ഞു. ജെയിംസ്‌ ന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവ മാറ്റവും കണ്ടില്ല.

"3 മണിക്കല്ലേ പെണ്ണ് കാണാന്‍ എത്തേണ്ടത്"

"അതെ അച്ചോ" ഗബ്രിയേല്‍ മൊഴിഞ്ഞു.

"വൈകിക്കേണ്ട നിങ്ങള്‍ ഇറങ്ങികൊള്ളൂ "

"എന്റെ ബെന്‍സ്‌ കാറില്‍ പോയാല്‍ മതി . പെണ്ണിന്റെ വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ നമുക്കൊരു കുറവും അവര്‍ പറയരുത്" അച്ചന്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തു.

അച്ഛന്റെ ഡ്രൈവര്‍ തോമാച്ചനെയും കൂട്ടി കാറില്‍ പെണ്ണ് വീട്ടില്‍ എത്തി .

ബെന്സില്‍ വന്ന ഭാവി മരുമകനെ കണ്ടു അമ്മായി അച്ചന്‍ കൈ കൂപ്പി.കണ്ണ് നീര്‍ തുടച്ചു. മോള്‍ അന്നക്കുട്ടിക്ക് ദൈവം കൊണ്ട് വരുന്ന അനുഗ്രഹം ആയി ആ അപ്പച്ചന്‍ ജെയിംസ്‌ നെ മനസ്സില്‍ കണ്ടു. ഊഷ്മളമായ വരവേല്‍പ്പ് ജെയിംസ്‌നു കിട്ടി. പൂര്‍വാധികം സന്തോഷത്തോടെ ജെയിംസ്‌ വലതുകാല്‍ വച്ച് അകത്തു കയറി ഇരുന്നു.

പെണ്‍കുട്ടിയെ മാതാപിതാക്കള്‍ വിളിച്ചു .ചായ സല്കരത്ത്തിനു ശേഷം
അവര്‍ക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ അവസരം കൊടുത്തു. 5 മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞു സംസാരം കഴിഞ്ഞട്ടില്ല . 10 -15- 20-30 മിന്ട്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവര്‍ സംസാരം കഴിഞ്ഞു വന്നില്ല . ഗബ്രിയേല്‍ പെണ്ണിന്റെ അപ്പനെ നോക്കി . പെണ്ണിന്റെ അപ്പന്‍ ഭാര്യയെ നോക്കി. അവര്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറി മാറി നോക്കി .ഗതികെട്ട് അപ്പന്‍ വാതിലില്‍ മുട്ടി. ജെയിംസ്‌ വാതില്‍ തുറന്നു. മകള്‍ പുറകെ ഒരു ബാഗും ആയി വന്നു. ഒന്നും മനസിലാകാതെ ഗബ്രിയേലും പെണ്ണിന്റെ അപ്പനും അമ്മയും നിന്നു. മകള്‍ അപ്പനോടും അമ്മയോടും ആയ പറഞ്ഞു

" അപ്പച്ചാ അമ്മച്ചി എനിക്ക് ജെയിംസ്‌ ഇചായനിലൂടെ ദൈവ വിളി ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ മഠത്തില്‍ ചേരാന്‍ പോകുന്നു അമ്മച്ചി. എനിക്ക് വേണ്ടി കരുതിയ പൊന്നും പണവും എല്ലാം ആര്‍ക്കെങ്കിലും ദാനം ചെയ്തോളു.എനിക്ക് കര്‍ത്താവിന്റെ മണവാട്ടി ആകാന്‍ സ്വര്‍ണം ആവശ്യമില്ല അമ്മച്ചി"

അപ്പന്റെയും അമ്മയുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു അവര്‍ കര്‍ത്താവിന്റെ മണവാട്ടിയേയും ജേംസിനെയും അനുഗ്രഹിച്ചു യാത്ര ആക്കി. ബെന്‍സ്‌ കാറില്‍ തിരിച്ചു അച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തി ഗബ്രിയേല്‍ ഓടി ചെന്നു അച്ഛനെ ആ മംഗള വാര്‍ത്ത അറിയിച്ചു.

"ജെയിംസ്‌ കുഞ്ഞാടും അന്നകുട്ടി മണവാട്ടിയും അച്ഛന് രണ്ടു പൊയന്റും ആയി വരുന്നുണ്ട്. 98 പോയിന്റില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അച്ഛന് 100 പോയിന്റ്‌ തികച്ചു അമേരിക്കക്കുള്ള വിസ തരപ്പെടുത്താം . പക്ഷെ ഈ ഗബ്രിയേലിനു ബ്രോക്കര്‍ കാശ് ആര് തരും? "

"മകനെ ഗബ്രിയേല്‍ കുഞ്ഞാടെ പ്രതിഫലം ഇച്ചിക്കാതെ വേണം കര്‍ത്താവിനു വേല ചെയ്യാന്‍. എന്നെ നോക്ക് 2 കുഞ്ഞാടുകളെ കര്‍ത്താവിന്റെ ദാസനും ദാസിയും ആക്കിയിട്ടു ഞാന്‍ ഒരു പ്രതിഫലവും വാങ്ങാതെ അമേരിക്കക്ക് പോകുകയല്ലേ. അത് പോലെ ഗബ്രിയേലെ നീ പോയി നിന്റെ പണിനോക്ക് "
.....................................................
ജഡ്ജസ് എന്തു പറഞ്ഞു?
ആചാര്യ്യന്‍:
വളരെയധികം അറിവുകള്‍ പങ്ക് വെക്കുന്ന കഥയാകുന്നു ഇത്.."ഏത്തപഴം പുഴുങ്ങിയത്‌ മുറിക്കാതെ വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌ മേശപുറത്തുന്ടെങ്കില് ആ കല്യാണം നടക്കില്ല.""വട്ടെപ്പം പുഴുങ്ങിയത്‌ ഉണ്ടെങ്കില്‍ നോക്കുകയേ വേണ്ട ആ പെണ്ണിനെ കേട്ടതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് ""പൂവന്‍ പഴം നന്നായി പഴുക്കാത്തതണേല് സ്ത്രീധനം തരാം എന്ന് പറഞ്ഞു പറ്റിക്കും" 'കോള്‍ജി'ല്‍ ഉടന്‍ തുടങ്ങുമെന്ന് വൈസ് പ്രിന്‍സി ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയ "ബാച്ചി"ലര്‍ ഓഫ് പെണ്ണ് കാണല്‍ കോഴ്സിനു ഇക്കഥയും നോം ശിപാര്‍ശ ചെയ്ത് കൊള്ളുന്നൂ..., വൈസ് പ്രിന്‍സി കാപ്പിലാനേ......(സീരിയസ്: മടുപ്പുളവാക്കാത്ത ആഖ്യാന ശൈലി. തുടക്കം മുതല്‍ ഒടുക്കം വരെ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ വായനക്കാരെ പിടിച്ചിരുത്താന്‍ കഥാകൃത്തിനായി മാര്‍ക്ക്
18/25
ബോണ്‍സ്:
നല്ല കഥ. ബോര്‍ അടിക്കാതെ വായിക്കാന്‍ പറ്റി. ആചാര്യന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ പല പുതിയ അറിവുകളും ഈ കഥ സമ്മാനിക്കുന്നു. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഇത് ഉപകാരപെടും. അവിടിവിടെ അക്ഷരതെറ്റുകള്‍ ഉണ്ട് എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ കഴിഞ്ഞ എല്ലാ കഥകളില്‍ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ പ്രമേയം. പെണ്ണ് കാണലിന്റെ ടെന്‍ഷന്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന കഥ. എല്ലാം കൊണ്ട് ഞാന്‍ കൊടുക്കുന്നു 22/25
PRAYAN:
നല്ല തുടക്കം....നല്ല ഭാഷ...എല്ലാം കൊണ്ടും നല്ലൊഴുക്കില്‍ എഴുതിവന്ന കഥ. ജെയിംസിനെ ധ്യാനകേന്ദ്രത്തില്‍ കൊണ്ടുപോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു വല്ല അനാഥക്കുട്ടികളെയും കെട്ടാന്‍ കണ്‍വിന്‍സ്ചെയ്യിപ്പിക്കനാവുമെന്ന്.കഥ ഇങ്ങിനെയവസാനിപ്പിച്ച ഷോക്കിങ് ഭാവനക്ക് എന്റെ മാര്‍ക്ക്
15/25
ചങ്കരന്‍:
കോമഡിയായിരിക്കുന്നു. കഥകള്‍ പുതിയ പുതിയ വഴികളിലൂടെ....1
6/25

Friday, May 15, 2009

ഇഗ്ലണ്ടിൽ നിന്നൊരു പെണ്ണ്‌... RKM 9-1

റിയാലിറ്റി കഥാമത്സരത്തിന്റെ ഒരു
വാരാന്ത്യ അവലോകനം ഇവിടെ
വായിക്കാം.

കഥാക്യത്തിന്റെ പേര്: ഗോപാലന്‍ (സാങ്കല്പിക നാമം)

ഇംഗ്ല്ണ്ടിൽ നിന്നൊരു പെണ്ണ്‌...
ജയിംസ് വാച്ചില്‍ നോക്കി. 11മണി ആയിരിക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഗബ്രിച്ചായന്‍ ചാരിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ഈ റിക്ഷായുടെ കുലുക്കത്തിലും ഇങ്ങേര്‍ക്കെങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നു?അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ടൌണില്‍ ചായക്കടയില്‍ നിന്ന് വലിച്ചുകേറ്റിയത് ചില്ലറ വല്ലതുമാണോ?കര്‍ത്താവേ, ബ്രോക്കറിങ് പ്രൊഫഷനായി ഏറ്റെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് നീ അപാര ദഹന ശക്തിയാണല്ലോ കൊടുക്കുന്നത്.ഈ പെണ്ണുകാണല്‍ എന്ന കടമ്പ വല്ലാത്തതു തന്നെയാണ്. ക്യത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഇത് 17 )മത്തേതാണ്. ഇതെങ്കിലും ഒന്ന് ശരിയായാല്‍ മതിയാരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ പെണ്ണ് സുന്ദരിയായിരിക്കണം,വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവളായിരിക്കണം, പിന്നെ മുടി ഉള്ളവളായിരിക്കണം ഇങ്ങനെ എത്രയെത്രഡിമാന്റുകളായിരുന്നു താന്‍ ഓരോ മൂന്നാമന്മാരോടും പറഞ്ഞിരുന്നത്. മൂന്ന് മാസത്തെ ലീവ് ഉണ്ടല്ലോ, പതുക്കെയായലു തനിക്ക് യൊജിച്ച ഒരുവളെ തന്നെ നല്ലപാതിയായി കിട്ടണം എന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ ഡിമാന്റുകളും പിന്‍ വലിച്ചിരിക്കുന്നു. മാമോദിസ മുങ്ങിയ ഒരു പെണ്ണ് അത്രയും മതി.അല്ലേല്‍ ഈ അവധി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടന്നില്ലേല്‍? ഇനിയൊരു ലീവിന് 2 കൊല്ലം കാത്തിരിക്കണം. അപ്പോള്‍ പ്രായം 36 . കര്‍ത്താവേ, ദുബായില്‍ തന്റെ ഒപ്പം താമസിക്കുന്ന റഹ്മാന്‍ പറയുന്നത് ജയിംസ് ഓര്‍ത്തു. ഡാ എന്റെ മോള്‍ക്ക് 4 കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ നിക്കാഹ് ആലോചിക്കണം.ന്നാലും അനക്ക് അതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടക്കുമോ? റഹ്മാന്‍ കുട്ടികാലത്ത് തന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നുഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്? നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ സ്കൂള്‍ എത്തി.ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവര്‍ പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ചോദ്യമുയര്‍ത്തി.ജയിംസ് ഗബ്രിച്ചായനെ തട്ടി വിളിച്ചു.............................



മലയടിവാരത്തിലെ ഒരു കൊച്ചു വീടിനു മുന്നിൽ ഓട്ടൊറിക്ഷ നിന്നപ്പോൾ ഗബ്രിച്ചാ‍ായൻ വിരൽ ചൂണ്ടി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു "ഇതു തന്നെ വീട്‌!!" ജെയിംസ്‌ ഞെട്ടി ..

ഈ പഴഞ്ചൻ വീടൊ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നേഴ്സിന്റെ...

റൗക്കയും പിന്നിൽ ഞൊറിയുമുള്ള ഒരു അൽപ്പം പ്രായമുള്ള സ്ത്രീ പുറത്തു വന്നു

"ഗബ്രിച്ചായനല്ലേ...പൗലൊകുട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു...വാ ഇരിക്ക്‌ "
ഗബ്രിച്ചായൻ “ഹഹഹ “എന്നുറക്കെ ചിരിച്ചു...

ആ സ്ത്രീ വിനയത്തോടെ ജയിംസിനെ നോക്കി..."അന്നകുട്ടി ഇപ്പൊ വരും മോനെ...ഇവിടെ അടുത്തു പോയതാ.."

അവർ അകത്തു പോയി..ചായയും പലഹാരവുമായി വന്നു...ചിപ്സ്‌ ഒന്നു രണ്ടെണ്ണമെടുത്ത്‌ കൊറിച്ചു ജെയിംസ്‌..
ആ സ്ത്രീ തുടർന്നു..
"വീട്‌ രണ്ട്ണ്ണം മേടിച്ചിട്ടുണ്ട്‌..കുറെ റബ്ബറും എല്ലാം അവളുടെ പണമാ..അവൾ ഇംഗ്ലൻഡിൽ പോയതിനു ശേഷമാ ഞങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടത്‌..അനിയന്മാരെ ഒക്കെ ഓരോ വഴിക്കാക്കി.“ ."ആളെ ഇഷ്ടപെട്ടാൽ ചേച്ചി തന്നെ ഫിക്സ്‌ ചെയ്തോളാനാ അവരു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നേ..ഞങ്ങൾ പറന്നു വന്നേക്കാമെന്ന്..." .“.ഈ വീട്‌ നന്നാക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കാത്തതു കൊണ്ടാ...അങ്ങേരുടെ ആത്മാവ്‌ നിറഞ്ഞ്‌ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലമല്ലേ..മാറ്റം വരുത്താൻ മടി.ഈ വയസ്സു കാലത്ത്‌ നമുക്ക്‌ ഇതൊക്കെ പോരെ..മക്കൾ നന്നായി ജീവിക്കട്ടെ.."

ജെയിംസ്‌ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു..പാവം അമ്മച്ചി...ഗബ്രിച്ചായൻ ഒപ്പിച്ച്‌ ഇടക്ക്‌ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു...

പടിക്കൽ ഒരു ആക്റ്റീവ വന്നു നിന്നു...കൂളിംഗ്‌ ഗ്ലാസ്‌ വച്ച ,ടൈറ്റ്‌ ജീൻസും ടീ ഷർട്ടും ധരിച്ച അൽപം തടിച്ച യുവതി അതിവേഗം നടന്നു വന്നു..അവയവങ്ങൾ പലതും കുലുങ്ങുന്നുണ്ട്‌ .

ജയിസ്‌ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി..ഏതാണീ സാധനം?

"അതാ അവൾ വന്നു മോനെ.." അമ്മിച്ചി പറഞ്ഞു .." പിന്നെ അവൾ ഇത്തിരി പരിഷ്ക്കാരിയും ഒരു വായാ ടിയും ആണ്‌..പക്ഷെ പാവവും മിടുക്കിയുമാണ്‌.." പടികൾ ഉഷാറോടെ ചാടികയറിവന്ന് അവൾ വിഷ്‌ ചെയ്തു .."ഹായ്‌!!"

“മോളെ അന്നകുട്ടി,ഇതാണ്‌ ജയിംസ്‌ .." അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു അവൾ പരിഭവ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.."മമ്മീ..ഞാൻ അന്നകുട്ടി അല്ല..അനു മാത്യൂസ്‌ ആണ്‌.." പിന്നെ ജയിസിനെ നോക്കി "ഗസറ്റിൽ നോട്ടിഫൈ ചെയ്തു മാറ്റിയതാ" പിന്നെ ജയിംസ്‌ നേരെ കൈ നീട്ടി .."ഗ്ലാഡ്‌ ടു മീറ്റ്‌ യൂ"

ജയിസിന്റെ വിറക്കുന്ന കൈയിൽ പിടിച്ച്‌ അവൾ കുലുക്കി....പിന്നെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു... ജാ‍ീംസും ഗബ്രിച്ചായനും കണ്ണും തള്ളി ഇരിക്കുകയാണ്‌....

"മിസ്റ്റർ ജയിംസ്‌ നമുക്ക്‌ കാര്യത്തിലേക്ക്‌ കടക്കാം..നിങ്ങൾക്ക്‌ ഗൽഫിൽ എന്താ ജോലി?"

“ഒരു പെയ്ന്റുകമ്പനിയിൽ മാനേജരാ...."

“ശമ്പളം?"

“ഒരു ലക്ഷം ഇന്ത്യൻ രൂപ" ജയിംസ്‌ വിറച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു..

"പക്ഷെ എനിക്ക്‌ കിട്ടിയ പ്രയ്‌വറ്റ്‌ ഡിറ്റക്ട്ടിവ്‌ റിപ്പോട്ടിൽ നിങ്ങൾ ഒരു സാദ പെയ്ന്റർ ആണെന്നും ശമ്പളം 15000 രൂപ ആണെന്ന് കാണുന്നു..എന്താ ശരിയാണോ....ഗൾഫ്കാരനാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനൊന്ന് അന്വേഷിച്ചതാ.."

ജയ്ംസ്‌ കുടുകുടാ വിയർത്തു...ഗബ്രിച്ചായൻ അന്തം വിട്ടിരിക്കുകയാണ്‌...

അവൾ തുടർന്നു."പക്ഷെ സാരമില്ല...നിങ്ങളുടെ കാരക്റ്റർ എക്സ്സലന്റ്‌ ആണത്രെ...അറു പിശുക്കൻ..പച്ചവെള്ളം ചവച്ചു കുടിക്കുന്നവൻ...അതുമതി..പിന്നെ നിങ്ങളുടെ കുടുംബവിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം ഫയലിലുണ്ട്‌..അതുകൊണ്ട്‌ അതൊന്നും ഞാൻ ചോദിക്കുന്നില്ല...."അവൾ എഴുന്നേറ്റു.

ജയിംസിനെ പല ആംഗിളുകളിലും നോക്കി.."മമ്മീ..വല്യ കുഴപ്പമില്ല അല്ലേ?"

"അതെ മോളെ.." അമ്മ സപ്പോർട്ട്‌ ചെയ്തു...അവൾ നീണ്ടുനിവർന്നു നിന്നു "അപ്പൊഴെ നമുക്കിതങ്ങ്‌ ഉറപ്പിക്കാം അല്ലേ? ഐ ആം ഒകെ..ആർ യു ഒകെ?"

ജയ്ംസ്കുട്ടി എരിപിരി കൊളുകയാണ്‌..ഈ പുലിവാലിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ രക്ഷപെടും? "പിന്നെ നിങ്ങൾ ഗൾഫ്‌ വിട്ടേക്ക്‌..നമുക്ക്‌ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ കൂടാം...വേറേജോലിയൊന്നും നോക്കണ്ടാ..കുട്ടികളെ നോക്കണം..വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യണം..പാചകം അറിയില്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് പഠിച്ചേക്ക്‌..നമുക്കങ്ങ്‌ ഇംഗ്ല്ണ്ടിൽ അടിച്ചു പൊളിക്കാം ജയിംസേ..." "അടുത്തയാഴ്ച മനസ്സമ്മതം തൊട്ടടുത്തയാഴ്ച കല്യാണം..എന്താ?"

സധാരണ പാലം കുലുങ്ങിയാലും കുലുങ്ങാത്ത ഗബ്രിച്ചായൻ പോലും കിടുങ്ങി ഇരിക്കുകയാണ്‌..."ഓ..ഞാൻ മറന്നു..ജയിംസിന്‌ എന്നോട്‌ വല്ലതും ചോദിക്കാനുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കാം കെട്ടൊ.."

പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വന്നു ." അതേടാ...എല്ലാം ഒകെടാ...കുഴപ്പമില്ലടാ...എല്ലാംഫിക്സെടാ...ശരീടാ.." "ഹ്ഹിഹീ...ഇംഗ്ലണ്ടിലെ എന്റെ ബൊയ്ഫ്രണ്ടാ...ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചാ താമസിക്കുന്നത്‌.അവനോട്‌ ഇനി വേറെ സ്ഥലം നോക്കാൻ പറഞിട്ടുണ്ട്‌ ഞാൻ.."

ഗബ്രിച്ചായനും ജയിംസും ദയനീയമായി നോക്കി....വീണ്ടും ഫൊൺ..ഇതുതന്നെ അവസരം..ഗബ്രിയച്ചായൻ ഇറങ്ങി ഓടി.."ജയിംസ്കുട്ടി വിട്ടോടാ‍ാ‍ാ..."

ബൊധം വീണ ജയിംസ്‌ കുട്ടീ പിന്നാലെ ഓടി..ഓട്ടൊറിക്ഷായിൽ ക്‌അയറി..

ഓട്ടൊ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു....അവരുടെ ഓട്ടം പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി നിന്ന അന്നകുട്ട്യ്ഇ ഫോണെടുത്തു..

"അതെ ഓട്ടൊറിക്ഷായിലാണ്‌..ഉടനെ പൊക്കിക്കൊണ്ടു വരണം.."കൊട്ടേഷൻ ഗ്യാങ്ങിനോടാണ്‌ വിളി... സമാപ്തം:...ഏതായാലും അന്നകുട്ടിയും ജയിംസുമായുള്ള വിവാഹം ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ നടന്നു..അവർ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക്‌ പറന്നു.....


എൻ :: ബീ :::ഇംഗ്ല്ണ്ടിലുള്ള നർസുമാർ പരിഭവിക്കരുത്‌..ഇതൊരു ഹാസ്യ ഭാവന മാത്രം......

ഗോപാലന്‍
ജഡ്ജസ് എന്തു പറഞ്ഞു?
വാഴക്കോടന്‍:
എലാവരും വാഴക്കൊടന് പഠിക്കുകയാണോ എന്നാ ബോണ്‍സിന്റെ നിരീക്ഷണത്തെ ഒരു അംഗീകാരമായി എടുക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ഈ കഥ തികച്ചും ഒരു കോമഡി എന്നതിനപ്പുറം ഒന്നും കാണുന്നില്ല. ചില കാര്യങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതൊക്കെ കഥയുടെ ഭാഗമായി വരുന്ന തമാശയുടെ കൂട്ടത്തിലെ കരുതാന്‍ പറ്റുന്നുള്ളൂ! ഒരു രസത്തിന് വായിച്ചു പോകാം എന്നതിലുപരി ഒരു അവലോകന വിധേയമാക്കാവുന്ന ഒരു ധാരണയോടെ ഈ കഥയെ സമീപിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്നാണു എന്റെ അഭിപ്രായം. ഈ കഥയ്ക്ക്‌ എന്റെ മാര്‍ക്ക്
16/25
ചങ്കരന്‍:
കഥാ സന്ദര്‍ഭത്തിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച് പുതിയ വഴിയിലൂടെ ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്നത് അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു.കഥയിലോ, കഥാപാത്രങ്ങളിലോ സംഭവങ്ങളിലോ ഏറെ പുതുമയില്ല. ഭാഷയും കൂടുതല്‍ നന്നാക്കാമായിരുന്നു.ആകെമൊത്തം നല്ല ഒരു ശ്രമം.എന്റെ മാര്‍ക്ക്
15/25
മാണിക്യം:
കഥ പുതുമയില്ലഎന്നാലും ചില യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളെ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചാര്‍ത്തി അവതരിപ്പിച്ചു. ഭാഷകൊള്ളാം മടുപ്പില്ലതെ വായിക്കാം
17/25
[പത്ത് പേര്‍ ഒത്തു ശ്രമിച്ചാല്‍ കുതിരയെ കുളക്കരയില്‍ എത്തിക്കാം എന്നാലും വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ കുതിര തന്നെ വിചാരിക്കണം .. അല്ലേ? കൊട്ടേഷന്‍ റ്റീമിനെ വിട്ടാലും........ :)
ബോണ്‍സ്:
ബോര്‍ അടിക്കാതെ രസിച്ചു വായിക്കാന്‍ പറ്റിയ കഥ ആയിരുന്നു. പ്രമേയത്തില്‍ പുതുമ അവകാശപെടാന്‍ ആവില്ല. വായിച്ചു രസിച്ചു പക്ഷെ അത് പോലെ മറന്നു പോവുകയും ചെയ്തു. മനസ്സില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന രംഗം ആയിട്ട് ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. രസിപിച്ച കഥ എന്നാ നിലയില്‍ 12 മാര്‍ക്കും പിന്നെ മൊത്തത്തില്‍ ഒരു 3 മാര്‍ക്കും ചേര്‍ത്ത് ഒരു
15/25.

Wednesday, May 13, 2009

സമയം ...RKM 8-1

കഥാക്യത്തിന്റെ സാങ്കല്പിക നാമം : ജോസ് (ബ്ലോഗര്‍ ലിങ്ക് കമ്മീഷണര്‍ക്കും കിട്ടിയിട്ടില്ല... അതുകൊണ്ട് ആരെന്ന് പ്രവചിക്കാന്‍ ഏത് കനലിനും അവകാശമുണ്ട്)

"സമയം"


ജയിംസ് വാച്ചില്‍ നോക്കി. 11മണി ആയിരിക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഗബ്രിച്ചായന്‍ ചാരിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ഈ റിക്ഷായുടെ കുലുക്കത്തിലും ഇങ്ങേര്‍ക്കെങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നു?അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ടൌണില്‍ ചായക്കടയില്‍ നിന്ന് വലിച്ചുകേറ്റിയത് ചില്ലറ വല്ലതുമാണോ?കര്‍ത്താവേ, ബ്രോക്കറിങ് പ്രൊഫഷനായി ഏറ്റെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് നീ അപാര ദഹന ശക്തിയാണല്ലോ കൊടുക്കുന്നത്.ഈ പെണ്ണുകാണല്‍ എന്ന കടമ്പ വല്ലാത്തതു തന്നെയാണ്. ക്യത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഇത് 17 )മത്തേതാണ്. ഇതെങ്കിലും ഒന്ന് ശരിയായാല്‍ മതിയാരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ പെണ്ണ് സുന്ദരിയായിരിക്കണം,വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവളായിരിക്കണം, പിന്നെ മുടി ഉള്ളവളായിരിക്കണം ഇങ്ങനെ എത്രയെത്രഡിമാന്റുകളായിരുന്നു താന്‍ ഓരോ മൂന്നാമന്മാരോടും പറഞ്ഞിരുന്നത്. മൂന്ന് മാസത്തെ ലീവ് ഉണ്ടല്ലോ, പതുക്കെയായലു തനിക്ക് യൊജിച്ച ഒരുവളെ തന്നെ നല്ലപാതിയായി കിട്ടണം എന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ ഡിമാന്റുകളും പിന്‍ വലിച്ചിരിക്കുന്നു. മാമോദിസ മുങ്ങിയ ഒരു പെണ്ണ് അത്രയും മതി.അല്ലേല്‍ ഈ അവധി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടന്നില്ലേല്‍? ഇനിയൊരു ലീവിന് 2 കൊല്ലം കാത്തിരിക്കണം. അപ്പോള്‍ പ്രായം 36 . കര്‍ത്താവേ, ദുബായില്‍ തന്റെ ഒപ്പം താമസിക്കുന്ന റഹ്മാന്‍ പറയുന്നത് ജയിംസ് ഓര്‍ത്തു. ഡാ എന്റെ മോള്‍ക്ക് 4 കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ നിക്കാഹ് ആലോചിക്കണം.ന്നാലും അനക്ക് അതിനു മുമ്പ് കല്യാണം നടക്കുമോ? റഹ്മാന്‍ കുട്ടികാലത്ത് തന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നുഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്? നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ സ്കൂള്‍ എത്തി.ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവര്‍ പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ചോദ്യമുയര്‍ത്തി.ജയിംസ് ഗബ്രിച്ചായനെ തട്ടി വിളിച്ചു.............................
"അച്ചായോ..എന്തൊരു ഉറക്കമാ ഇത്? എഴുന്നേല്‍ക്ക്!"
"എന്നതാടാ ഊവേ..ഒന്ന് സമാധാനമായിട്ട് ഉറങ്ങാന്‍ സമ്മതിക്കില്ലേ? " ഗബ്രിച്ച്ചായന്‍ കണ്ണ് തിരുമ്മി എന്നിട്ട് ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചു. "എവിടെത്തി?"
"സാര്‍ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് എത്തി"
"ഇത്ര പെട്ടന്നോ?" ഗബ്രി വഴിയിലേക്കു ഇറങ്ങി. എന്നിട്ട് രണ്ടു കൈകളും മേലോട്ട് ഉയര്‍ത്തി കുടഞ്ഞു ഒരു കോട്ടുവായ വിട്ടു റോഡ്‌ അരികിലെ പൈപ്പിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പൈപ്പ് തുറന്നു ഇത്തിരി വെള്ളം എടുത്തു മുഖം കഴുകി. വായ നല്ലവണ്ണം കഴുകി. അടുത്ത് ഉള്ള പൊന്തക്കാട്ടിലെക്ക് നോക്കി ഒരൊറ്റ തുപ്പ്‌. വായിലെ മുറുക്കാന്‍ കാരണം അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചെടികള്‍ നല്ല ചുവന്ന നിറം ആയി.
"എടാ ഊവേ, നീ ഇവിടെ ഇരി. ഞാന്‍ പോയി ഒന്ന് നോക്കിയെച്ചു വരാം." ഇത് പറഞ്ഞിട്ട് ഗബ്രി പോന്തകാടിന്റെ അരികില്‍ കണ്ട നടപാതയിലൂടെ നടന്നു. പോകുന്ന വഴിയില്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു."ഞാന്‍ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓര്‍മയുണ്ടല്ലോ?"
ജെയിംസ്‌ തലയാട്ടി. ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ കുറെ നേരം നോക്കി നിന്ന് എന്നിട്ട് ഗബ്രിചായന്റെ തലവെട്ടം മാഞ്ഞ ഉടനെ ഒരു ബീഡി എടുത്തു കത്തിച്ചു.
"സാര്‍ എവിടുന്നാണ്?" ഡ്രൈവര്‍ ജേംസിനോട് ചോദിച്ചു.
"ഞാന്‍ ഇടുക്കിയില്‍ നിന്നാ. കുറെ കാലമായിട്ട് ഗള്‍ഫിലാ. ഇപ്പൊ അവധിക്കു നാട്ടില്‍ വന്നതാ."
"അപ്പ ആ സാര്‍ ആരാണ്? നിങ്ങട ചേട്ടനാ?"
"അല്ലടോ..അങ്ങേരു ഒരു ബ്രോക്കര്‍ ആണ്. ഞാന്‍ ഇത്തവണ അവധിക്കു വന്നപ്പോള്‍ പരിചയപെട്ടതാ."
"ഓ..അങ്ങനെ..അപ്പം സാര്‍ ഈ കാട്ടുമുക്കില് സ്ഥലം വാങ്ങാന്‍ പോവേണാ?"
"അല്ല!" വന്ന കാര്യം ഇങ്ങേരോട് പറയാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് ആലോചിച്ചു ജെയിംസ്‌ നിന്നു.
"പിന്നെ ഇയാള്‍ എന്തിന്റെ ബ്രോകറാണ്?" ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല.
"കല്യാണം" മുഖത്ത് വന്ന ചളിപ്പ്‌ മറച്ചു കൊണ്ട് ജെയിംസ്‌ പറഞ്ഞു.
"ഓ..അപ്പ അതാണ്‌ കാര്യം. പക്ഷെ അപ്പ അയാള് സാറിനെ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാതെ പോയത് എന്താണ്? അല്ല പറയണം എന്ന് നുമ്മക്ക് നിര്‍ബന്ധം ഒന്നും ഇല്ല കേട്ടാ സാറേ..നമ്മ ചുമ്മാ ചോദിച്ചന്നെ ഉള്ളൂ. എന്നാലും സാര്‍ ഇടുക്കിയില്‍ നിന്നു പെണ്ണ് കാണാന്‍ എന്തിനാണ് ഇങ്ങാട്ട് വന്നത്? നിങ്ങ ഇടുക്കിയില്‍ പെണ്ണ് ഒന്നും കണ്ടില്ലേ? ഞാന്‍ ഈ കൊച്ചിയില്‍ ഓട്ടോ ഓടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കൊല്ലം കുറെ ആയി. കുറെ പെണ്ണ് കാണല്‍ ടീമിനെ കണ്ടിട്ടും ഉണ്ട് കേട്ടാ. പക്ഷെ ഇത് ആദ്യം ആയിട്ടാണ്."
"ഏതു?" ജെയിംസ്‌ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. ഗബ്രിചായന്‍ പോയിട്ട് കണ്ടില്ലല്ലോ?
"അല്ല ..ഈ ഇടുക്കിന്നു ഈ കടാപുറത്തു പെണ്ണ് കാണാന്‍ ഒരാള് വരണത്."
"അല്ല എന്താ തന്റെ പ്രശ്നം?" ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഈ ജീവിയില്‍ നിന്നു എപ്പോഴാണ് ഗബ്രിചായന്‍ തന്നെ രക്ഷിക്കുന്നത്?"
താന്‍ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നത്. ഇടുക്കിയില്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഇല്ലേ? ഉണ്ടല്ലോ. പക്ഷെ അതല്ല കാര്യം. കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ പെണ്ണ് കാണാന്‍ അമ്മച്ചി പല തവണ പറഞ്ഞതാ. അപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടിരുന്ന ആ കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടില്‍ നല്ല ഒരു വീട് പണിയണം. എന്നിട്ട് മതി പെണ്ണ് കെട്ടല്‍ . അമ്മച്ചി ഗബ്രിചായനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചതും ആണ്. അന്ന് ഗബ്രിചായന്‍ പറഞ്ഞതും അത് തന്നെ.
"അമ്മച്ചി അതല്ല ഞാന്‍ പറയണത്. ചെക്കന്‍ ഇപ്പം മുപതു വയസായി. എന്നോര്‍ത്ത് ഈ കിഴക്കെന്‍ മലയില്‍ ഇത് ഒരു പ്രായം ആണോ. അവന്‍ അവന്റെ വീട് പണിയട്ടെ. അത് കഴിയുമ്പം അമേരിക്കയില്‍ നിന്നു നല്ല മണി മണി പോലത്തെ നേഴ്സ് പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഇവിടെ വന്നു വരിയായി നില്‍ക്കും.അല്ലാതെ ചുമ്മാ ഇങ്ങനെ സമയം കളയാതെ ചെക്കന്‍ പോയി അവന്റെ വീട് പണിയുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നടത്തട്ടെ. അല്ലാതെ ഈ വീട് വച്ചോണ്ട് എവിടെയെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണ് ചോദിച്ചു ചെല്ലാന്‍ പറ്റുമോ?"
പല ന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു അന്ന് ഗബ്രിചായന്‍ കല്യാണം മുടക്കി എന്ന് തന്നെ പറയാം. അന്ന് അമ്മച്ചിയുടെ അകന്ന ബന്ധത്തില്‍ ഉള്ള നല്ല ഒരു ആലോചന വന്നതാ. പെണ്ണ് നേഴ്സ് ആണ്. അവള്‍ അമേരിക്കയില്‍ പോകുവാന്‍ വിസയ്ക്ക് കാത്തിരിക്കുവാ.കല്യാണം നടത്താന്‍ അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് പക്ഷെ സ്ത്രീധനം രണ്ടു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു മാത്രമേ അവര്‍ തരു.
"അതും ഗബ്രിചായന്‍ മുടക്കി. സ്ത്രീധനം മുന്‍കൂറായി വാങ്ങിക്കാതെ കല്യാണം റിസ്ക്‌ ആണെന്ന് പറഞ്ഞു. അവര് വാക്ക് മാറ്റിയാലോ?"
"ശരിയാ!" ഗള്‍ഫുകാരന്‍ മകന്റെ സ്ത്രീധന കാശില്‍ നിന്നു ഒരു പങ്കു എടുത്തു കള്ള് ഷാപ്പിലെ കടം തീര്‍ക്കാന്‍ മനകോട്ട കെട്ടിയ അപ്പച്ചനും അത് പറ്റില്ലായിരുന്നു.
നാട്ടിലേക്ക് കാശ് അയക്കുനത് നിര്‍ത്തുവാന്‍ കാരണം തന്നെ അപ്പച്ചന്റെ കള്ള് കുടിയായിരുന്നു. ചുട്ടു പഴുത്ത മണലില്‍ പണിയെടുത്ത കാശ് കൊണ്ട് നാട്ടില്‍ അപ്പച്ചന്‍ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന കോലാഹലങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അമ്മച്ചി ഒന്നും തുറന്നു പറയില്ലായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ തന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ജോസൂട്ടി നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോഴാണ് എല്ലാം അറിഞ്ഞത്. അന്ന് പണം അയക്കുന്നത് നിര്‍ത്തി. അതോടെ അപ്പച്ചനും ഒന്നടങ്ങി. ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് മാത്രം ആണ് വീട് പണി തീര്‍ന്നത്. ഈ പ്രാവശ്യം നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ ഉദ്ദേശം രണ്ടായിരുന്നു. വീടിന്റെ കയറി താമസം അതിന്റെ കൂടെ കല്യാണം.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കാലവും അതിന്റെ കൂടെ തന്റെ പ്രായവും കടന്നു പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഈ പ്രാവശ്യം വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്ന് വീടിന്റെ കൂദാശ നടത്തി. ചെറിയ ചടങ്ങായിരുന്നു. കല്യാണം വരുമ്പോള്‍ ചെലവ് കൂടുതലുള്ളതല്ലേ. ജോസൂട്ടി വരുന്നതിനു മുന്‍പും വിളിച്ചു ഓര്‍മിപിച്ചു. നാട്ടില്‍ പോയി കാശ് ചുമ്മാ കളയരുത് എന്ന്.
വീട് താമസം കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റേന്ന് അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ്‌ ഗബ്രിചായനെ. പിടി തരാതെ മുങ്ങി നടക്കുന്നതാണെന്ന് പല പ്രാവശ്യം തോന്നി. ഒടുവില്‍ ചായകടക്കാരന്‍ രാമേട്ടന്‍ ആണ് പറഞ്ഞത് എന്നെ കണ്ടു മുങ്ങുന്നത് ആണ് എന്ന്. ഒടുവില്‍ ഒരു പാതി രാത്രി ഇടവഴിയില്‍ വച്ച് പാത്ത് നിന്നു പിടിക്കേണ്ടി വന്നു. കൂമ്പിനിട്ടു രണ്ടു കൊടുത്തപ്പോള്‍ സമ്മതിച്ചു. പെണ്ണ് കാണിക്കാന്‍ കൊണ്ട് പോകാം എന്ന്.
മൂന്ന് പെണ്ണ് കാണല്‍ കൊണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലായി. അയാള്‍ എന്ത് കൊണ്ടാണ് മുങ്ങി നടന്നതും എന്ന്. കണ്ടത് മൂന്നും നേഴ്സ് ആയിരുന്നു. ഒരുത്തി അമേരിക്കയില്‍ നിന്നു അവധിക്കു വന്നത്. അവള്‍ക്കു ചെറുക്കനു പ്രായം കൂടുതല്‍ ആണെന്ന്. രണ്ടാമത്തേത് വിസ കയ്യില്‍ വച്ച് കൊണ്ട് പോകുവാന്‍ ഇരിക്കുന്നു. അവള്‍ക്കും ഒന്നും വേണ്ട പക്ഷെ പഠിത്തം പോരാ. വെറും ഡിപ്ലോമ കാരന്‍ ആയ ഞാന്‍ അമേരിക്കയില്‍ പോയിട്ട് ജോലി ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ പണിയാവും പോലും. അവള്‍ക്കു വല്ല കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ എം. ബീ. എ ക്കാരനെ മതി എന്ന്. പിന്നെ കണ്ടവള്‍ നാട്ടില്‍ ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ ആണ്. അവള്‍ക്കു ഇത് വരെ എങ്ങും പോകുവാന്‍ ഉള്ള വിസ ശരിയായില്ല. അവള്‍ക്കു വയസു ഇരുപത്തിയേഴു ആയി. ഗള്‍ഫില്‍ കൊണ്ട് പോകാം എന്ന് ഉറപ്പു തന്നാല്‍ കെട്ടാം എന്ന്. ആ ഉറപ്പു കൊടുക്കാന്‍ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെയും കണ്ടു കുറെ എന്നതിനെ. പതിനെഴന്നം കണ്ടപ്പോഴേക്കും ക്ഷമ നശിച്ചു. ഒടുവില്‍ വീണ്ടും കുത്തിനു പിടികേണ്ടി വന്നു തന്റെ അപ്പച്ചന്റെ അത്രയും പ്രായം ഉള്ള ഗബ്രിചായന്റെ.
"താന്‍ എന്റെ ജീവിതം തുലച്ചു." പിടി വിടാതെ അയാളോട് പറഞ്ഞു.
"ഇല്ല മോനെ..ഞാന്‍ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ...ഈ ഇടുക്കി ജില്ലക്ക് അപ്പുറവും ലോകം ഉണ്ടല്ലോ?"
"ഓട്ടോ സൈഡിലെക്കു മാറ്റി ഇടെടോ." പോലീസുകാരന്റെ തട്ട് കേട്ടാണ്‌ ഉറങ്ങികൊണ്ടിരുന്ന ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ ഉണര്‍ന്നത്.
"ശരി സാര്‍ ". അവന്‍ വണ്ടി മാറ്റി ഇട്ടു. ജെയിംസ്‌ വീണ്ടും വാച്ചില്‍ നോക്കി. മണി12 ആയി.
ഈ ഗബ്രിചായന്‍ ഇനി എവിടെ പോയി കിടക്കുവാ?
പോലീസുകാരന്‍ തിരിച്ചുപോയി ജീപ്പില്‍ കയറി. ജീപ്പ് പോന്തകാടിന്റെ അടുത്ത് കൂടേ പറമ്പിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി. പോലീസ് ജീപ് പോകുന്നത് കണ്ടു കുറെ പേര് അതിന്റെ പുറകിലൂടെ നടന്നു പോയി. "എന്താ ചേട്ടാ സംഭവം?" ഡ്രൈവര്‍ അടുത്ത് കൂടി നടന്ന ഒരാളോട് ചോദിച്ചു.
"അവിടെ ആരോ ആരെയോ വെട്ടിയെന്നോ മറ്റോ കേട്ടൂ. അറിയില്ല..പോയി നോക്കട്ടെ?"
"നുമ്മ ഒന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ?" ഡ്രൈവര്‍ തിരിഞ്ഞു ജേംസിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
"ഇല്ലടോ..ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനു വന്നതാ. ഇനി അത് കാണാന്‍ ഞാനില്ല." ജെയിംസ്‌ വീണ്ടും വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. ഡ്രൈവര്‍ അക്ഷമനായി പുറത്തിറങ്ങി നിന്നു. ഈ മലയാളികള്‍ക്ക് ഇങ്ങനത്തെ കാര്യങ്ങളില്‍ എന്ത് താല്പര്യമാ. എന്നാ വഴിയില്‍ ഒരുത്തന്‍ വണ്ടി ഇടിച്ചു കിടന്നാല്‍ അവിടെ നിന്നു ഉടനെ മുങ്ങും.
ഒരു ആംബുലന്‍സ് മുന്നില്‍ കൊണ്ട് വന്നു നിര്‍ത്തി. അതില്‍ നിന്നു ഒരു സ്ട്രെച്ചര്‍ പുറത്തേക്കു എടുത്തു കൊണ്ട് രണ്ടു പേര്‍ പോയി.
"ഇത് എന്തോ ഭയങ്കര സംഭവം തന്നേണ്. സാര്‍ ഇവിടിരി ഞാന്‍ ഒന്ന് നോക്കിയെച്ചും വരാം."
ആള്‍ക്കൂട്ടം കൂടി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ജെയിംസ്‌ ഓട്ടോയില്‍ നിന്നു പുറത്തിറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും സ്ട്രെച്ചര്‍ കൊണ്ട് പോയവര്‍ തിരിച്ചു വന്നു.
"മിനക്കേടായി. ഇനി പോലീസും, ഫോട്ടോ എടുപ്പും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞേ പോകാന്‍ പറ്റൂ." അവരില്‍ ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വണ്ടിയില്‍ കയറി ഇരുന്നു.
അപ്പൊ ആള് തട്ടി പോയി. ദൈവമേ എന്താണ് സംഭവം? ഇനി ഈ ഗബ്രിചായന്‍ എങ്ങാനും അവിടെ പോയി വായി നോക്കി നിക്കുവാണോ. വന്ന കാര്യം മറന്നു കാണും കിളവന്‍. ചെല്ലാമെന്നു പറഞ്ഞ സമയം കഴിയുകയും ചെയ്തു.
"സാറേ..മറ്റേ സാറ് വന്നോ?" ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ തിരികെ എത്തി.
"ഇല്ലടോ.. അവിടെ എന്താ സംഭവം?"
"അത് അപ്പനെ മകള്‍ വെട്ടി കൊന്നു..ഡാ ആ വീട്ടില്‍ . ആരാണെന്ന് കാണാന്‍ പറ്റിയില്ല. പോലീസുകാര് അടുപിച്ചില്ല. അവന്മാര് അങ്ങനെ തന്നെയാ. ഇനി ആ വീട്ടില്‍ നിന്നു വല്ല ചില്ലറയും തടയും എന്ന് നോക്കി നില്‍ക്കുവാ. "
വഴിയെ പോയ രണ്ടു പേര് ഓട്ടോകാരന്റെ വിശേഷണങ്ങള്‍ കേട്ടു ചുറ്റും കൂടി. ഓട്ടോക്ക് ചുറ്റും ഒരു ചെറിയ ആള്‍ക്കൂട്ടം രൂപപെട്ടു.
"താന്‍ ഇവിടെ നിലക്ക്..ഞാന്‍ ഒന്ന് പോയി അങ്ങേരു എവിടെ എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം."
ചെറിയ ഇടവഴിയിലേക്ക് നടന്നു പറമ്പില്‍ കയറി മുന്നോട്ടു നടന്നു. വാച്ചില്‍ ഇപ്പോള്‍ സമയം 1 മണി. പോലീസുകാര്‍ നടന്നു വരുന്നു. കൂടേ വിലങ്ങുകള്‍ ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീ. അവര്‍ കടന്നു പോയി. പുറകെ സ്ട്രെച്ചര്‍ എടുത്തു കൊണ്ട് രണ്ടു രണ്ടു മൂന്നു പേര്‍. ജെയിംസ്‌ ഒതുങ്ങി നിന്നു.
അതിന്റെ പുറകെ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു സ്ത്രീ. അവരെ പിടിച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് രണ്ടു മൂന്നു പേര്‍ .
"എന്നാല്ലും അവള്‍ ഇത് ചെയ്തല്ലോ...എനിക്കിനി ആരാ ഉള്ളത്?" അവരുടെ വേദന നിറഞ്ഞ കരച്ചില്‍ കണ്ടു ജെയിംസ്‌നു സങ്കടം തോന്നി.
കടന്നു പോയ സ്ട്രെച്ചര്‍ തന്റെ കാലില്‍ തട്ടിയപ്പോള്‍ ജെയിംസ് മാറി നിന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ ജെയിംസ് അത് കണ്ടത്.
മൂടിപുതച്ചു കിടക്കുന്ന ശവത്തിന്റെ പുറത്തേക്കു നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു കയ്യില്‍ കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം അവധിക്കു വന്നിട്ട് പോകുമ്പോള്‍ പെണ്ണിനെ നോക്കി വെക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ ഗബ്രിചായനു താന്‍ കയ്യില്‍ നിന്നു ഊരി സമ്മാനിച്ച സ്വര്‍ണ വാച്ച്!
"സാറേ, കുറെ നേരമായി..." ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ ആണ്.
"പോകാം..പുള്ളിയെ കാണുന്നില്ല." നെറ്റിയിലെ വിയര്‍പ്പു തുടച്ചു കൊണ്ട് ജെയിംസ് പറഞ്ഞു.
"എന്നാലും സാറിനെ പെണ്ണ് കാണിക്കാന്‍ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ പറ്റിച്ചല്ലോ. ഈ ബ്രോക്കര്‍മാരെ വിശ്വസിക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല സാറേ!" ഓട്ടോയില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞത് ജെയിംസ് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
ഇടുക്കിക്കുള്ള രാത്രി ബസില്‍ കയറി ഇരുന്നപോഴേക്കും രാവിലത്തെ പത്രം കയ്യില്‍ കിട്ടി. പാര്‍ട്ടി സമ്മേളനവും കക്ഷി വഴക്കും വായിച്ചു താഴെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ബോക്സില്‍ രണ്ടു കോളം വാര്‍ത്തയും ഗബ്രിചായന്റെ പടവും.
"ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വിവാഹത്തിന് നിര്‍ബന്ധിച്ച അപ്പനെ മകള്‍ വെട്ടി കൊന്നു"
"കൊച്ചി: തനിക്കു ഇഷ്ടമില്ലാത്ത...................
പത്രം മടക്കി ജെയിംസ് കണ്ണടച്ച് ഇരുന്നു.


--

*****************************************
ബ്ലോഗര്‍ പ്രൊഫയിലേക്കുള്ള ലിങ്ക്(അല്ലെങ്കില്‍ സ്വന്തം ബ്ലോഗിന്റെ ലിങ്കോ) അയച്ചു തരാത്ത മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് വോട്ടെടുപ്പില്‍ പെനാല്‍ട്ടി പോയിന്റ് ഉണ്ടായിരിക്കും.
ജഡ്ജസ് എന്തു പറഞ്ഞു?
ധ്യഷ്ടദ്യുമനന്‍:
ഉദ്ദേശിച്ചതു ഹാസ്യമാണൊ,സെന്റിയാണൊ അതോ മെറ്റെന്തിങ്കിലുമാണോ എന്ന സംശയം മാത്രം ബാക്കിയായി..ഒരു കഥപറയാനായിരുന്നു ശ്രമമെങ്കിൽ അത്‌ ഒട്ടുംതന്നെ വിജയിച്ചിട്ടില്ല..ഹാസ്യാത്മകമായ രീതിയിൽ എടുത്താൽ ഒരുപരിധി വരെ നല്ലതായിട്ടുണ്ട്‌.. എന്നാലും ഗബ്രിയെ കൊല്ലേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നൊ?..ഇതു ഒരു സ്കിറ്റാണന്ന് വിശ്വസിച്ചോണ്ട്‌ എന്റെ മാർക്ക്‌ 11/25
തെച്ചിക്കോടന്‍
ഗബ്രു പോയതിനു പിറകെ വന്ന പോലീസും, താന്‍ കൊടുത്ത വാച്ച് ശവത്തില്‍ കണ്ടു സ്ഥലം വിട്ട ജെയിംസ്‌ പോണപോക്കില്‍ ബസ്സില്‍ വച്ച് പത്രവാര്‍ത്ത കണ്ടു വീണ്ടും ഞെട്ടിയതും ഒന്നും അങ്ങോട്ട്‌ യോചിക്കുന്നില്ല.ഗബ്രിയെ കൊന്നത് പൊറുക്കാന്‍ പറ്റില്ല, എത്രപേര്‍ക്ക് നല്ല നല്ല ജീവിതം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തവനാണ്!, വേണ്ടിയിരുന്നില ഈ മഹാപാപം !മാര്‍ക്ക്‌
15/25
ചങ്കരന്‍:
കഥ പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്നത് വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു. കഥയുടെ ഒഴുക്കും നിലനിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.ഭാഷ കുറച്ചുകൂടി നന്നാക്കാമായിരുന്നു. കഥയിലെ കണ്ടന്റിന്‌ പുതുമ അവകാശപ്പെടാനില്ല. ക്ലൈമാക്സ് RKM -ഇല്‍ പുതുമയാണെങ്കിലും അതു വായനക്കാരന് convincing ആയ രീതിയില്‍ പറയുവാനായോ എന്നു സംശയമാണ്.എന്റെ മാര്‍ക്ക്
19/25
പ്രയാന്‍:
തുടക്കത്തില്‍ നല്ല കഥയായിരുന്നു എന്നതിന്18/25.. പക്ഷെ അവസാനത്തെ ചളിയില്‍ ചവിട്ടിയ ഫീലിങ്ങിന് ഫൈന്‍ 2/25..മൊത്തം
16/25

ഫേസ്സ് ബുക്കന്നൂര്‍ ശാഖാശ്രമം

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

അനന്തമജ്ഞാതമവര്‍ണ്ണനീയം ആശ്രമം തിരിയുന്ന മാര്‍ഗ്ഗം

കോറം തികയുന്നതിവിടെ

Pages

തിരയൂ

Powered by Blogger.